PlusReportage

Vivianne Miedema voetbalt met kinderen in een azc: ‘Als topsporter kun je veel impact hebben’

Ze moet de vrouwen volgende maand in Engeland naar de Europese titel schieten, maar Vivianne Miedema (25) is meer dan de topscorer aller tijden van Oranje. Ze is ook ambassadeur van War Child. In een asielzoekerscentrum in Assen vrolijkt ze kinderen op.

Daniël Dwarswaard
Voetballer Vivianne Miedema sport als ambassadeur van War Child met kinderen in een azc in Assen. Beeld Corné Sparidaens
Voetballer Vivianne Miedema sport als ambassadeur van War Child met kinderen in een azc in Assen.Beeld Corné Sparidaens

De 13-jarige Ghaliaya kijkt vanonder haar zwarte capuchon eens aandachtig naar Vivianne Miedema. De kinderen in het azc in Assen hebben eerder al te horen gekregen dat er een speciale gast langskomt. Het meisje herkent Miedema. Ze heeft haar wel eens op televisie gezien in een oranje voetbalshirt. “Jij speelt in het Nederlands elftal toch?” Miedema: “Ja, en bij Arsenal.” Het meisje: “Arsenal, wat is dat?”

De beste voetbalster van Nederland vindt het heerlijk, die onwetendheid. Ze is hier op haar witte sportschoenen en in haar makkelijke hoodie ‘een heel bekende voetbalster’. De kinderen hebben geen idee dat Miedema Nederland in 2017 naar de Europese titel schoot en dat ze inmiddels het duizelingwekkende aantal van 91 doelpunten voor Oranje heeft gemaakt.

Duizend vluchtelingen

In het azc in Assen, op een halfuurtje rijden van Miedema’s ouderlijk huis in Hoogeveen, wonen duizend vluchtelingen, onder wie 300 kinderen. Zij wachten op hun lot voor de toekomst. Ze komen uit Libië, Irak, Syrië en Afghanistan. Gevlucht voor de oorlog in hun land, allemaal met hun eigen verhaal.

Ghaliaya vluchtte zes jaar geleden met haar ouders, broertjes en zusjes vanuit Libië. Na zeven maanden in Oostenrijk is ze inmiddels vijf jaar in Nederland. Eerst in een asielzoekerscentrum in het Limburgse Weert, nu in Assen. Ze spreekt perfect Nederlands. En ze voetbalt bij de plaatselijke amateurclub. Ze vertrouwt Miedema toe dat ze volgend jaar bij de jongens wil voetballen. Maar ook dat haar familie nog altijd wacht op een verblijfsvergunning. “Het duurt lang en dat is moeilijk.”

Het zijn de serieuze noten in een middag vol spel en plezier. Het project dat War Child, Save the Children en Unicef Nederland gezamenlijk uitvoeren heet TeamUp en draait om sporten, spelen en kind zijn. Een middag per week, vaste prik. Zonder taalbarrière, met structuur, precies waar gevluchte kinderen behoefte aan hebben. De gedachte: het helpt hen om hun traumatische ervaringen te verwerken en om vertrouwen in mensen terug te krijgen.

Zorgeloos opgegroeid

Miedema voetbalt, dolt, lacht met de kinderen. Ze is zelf tamelijk zorgeloos opgegroeid in dezelfde provincie, maar in een compleet andere wereld. “Ik heb van mijn ouders altijd meegekregen om naar anderen om te kijken. Iets te doen voor het goede doel. Mijn moeder hamerde er altijd op: meedoen aan de sponsorloop. Vroeger zamelde ik al geld in voor War Child, nu kan ik op deze manier iets doen. Bijzonder.”

Ruim twee jaar is Miedema betrokken bij War Child. Ze deed al veel digitaal, maar kan nu eindelijk fysiek aanwezig zijn bij een van de activiteiten. Corona schopte ook op dit vlak de boel flink in de war. Nu ze tussen het einde van de Engelse competitie en het begin van de EK-voorbereiding even ‘thuis’ is, komt dit perfect uit.

“Naast het voetbal wil ik dit doen. Om mensen te helpen. Mijn club Arsenal is sociaal ook heel actief. Het is zelfs een van de redenen om bij Arsenal te blijven. Dat voelt voor mij goed. Als voetbalster zit je vaak in de bubbel van wedstrijden spelen, trainen, toernooien spelen. Daar moet je af en toe uit. Oud-tennisser Andre Agassi is voor mij op dat vlak een voorbeeld. Ik las zijn boek en het inspireerde me hoe hij zich heeft ingezet voor goed onderwijs voor kansarme Amerikaanse kinderen. Als topsporter kun je veel impact hebben.”

Beelden de wereld over

Ernst Suur, directeur van War Child, haakt daar op in. Hij is een van de bedenkers van TeamUp en werkte in verschillende oorlogsgebieden om kinderen te helpen, van Oeganda tot Libanon. Hij zag hoe de beelden van het Nederlandse team, toen ze in 2019 de WK-finale haalden, doordrongen tot ver buiten Europa. “Toen heb ik Vivianne een brief gestuurd, gewoon om haar te laten weten dat kinderen in oorlogsgebieden vrolijk werden van hun voetbal en succes.”

Indirect leidde die brief ertoe dat Miedema nu voetbalt op het trapveldje binnen de poorten van het asielzoekerscentrum. Heel af en toe laat ze zien hoe goed ze kan voetballen. Maar veel vaker laat ze de bal aan de kinderen. Aan het einde van de dag, als het veldje weer leeg is, zegt ze: “Als je hier rondloopt en bedenkt dat deze kinderen elke dag in dezelfde omstandigheden wonen. Dat doet wel iets met me. Mooi dat ik hen op deze manier net even een andere dag kan geven.”

‘EK in Engeland extra speciaal voor mij’

Vivianne Miedema kijkt uit naar het EK, dat op 6 juli begint. Voor de Oranjevrouwen start het toernooi drie dagen later met een wedstrijd tegen Zweden in Sheffield. Nederland is de titelverdediger na de glorieuze EK-winst in eigen land in 2017. Toen braken de vrouwen door bij het grote publiek. Qua sfeer zal het moeilijk zijn om die editie te overtreffen, denkt Miedema.

“Voor mij, als speelster van Arsenal en inwoonster van Londen, is het wel extra speciaal dat het toernooi in Engeland wordt gespeeld. Het liefst was ik na het seizoen direct begonnen aan het EK. Nu moeten we nog een paar weken wachten, al komen we op 9 juni bij elkaar in Zeist. Het is voor ons heel fijn dat Lieke Martens en Daniëlle van de Donk na hun blessures weer van de partij zijn. Hopelijk kunnen we weer iets moois bereiken.”

Voetballer Vivianne Miedema sport als ambassadeur van War Child met kinderen in een azc in Assen. Beeld Corné Sparidaens
Voetballer Vivianne Miedema sport als ambassadeur van War Child met kinderen in een azc in Assen.Beeld Corné Sparidaens