PlusInterview

Sarina Wiegman, oud-bondscoach Leeuwinnen: ‘Met een parttime trainer doen we het team tekort’

2021 was voor Sarina Wiegman (52) het jaar van haar afscheid bij de Leeuwinnen én het daverende begin als bondscoach van de Engelse voetbalsters. ‘Ik heb gelijk gezegd: er is één ding dat ik niet ga veranderen en dat is mijn directe communicatie.’

Daniël Dwarswaard
Met Engeland versloeg Sarina Wiegman de Letten met 20-0, een uitslag die de hele wereld is overgegaan. Beeld Molly Darlington/Reuters
Met Engeland versloeg Sarina Wiegman de Letten met 20-0, een uitslag die de hele wereld is overgegaan.Beeld Molly Darlington/Reuters


Ze vindt het nog steeds een beetje onwerkelijk. Op een minuutje lopen van haar huis in Monster ligt een Cruyff Court dat haar naam draagt. Precies op dit trapveldje voetbalde ze zelf vaak met haar twee dochters, en met iedereen in de buurt die lekker mee wilde doen. En nu staat het er toch echt: Cruyff Court SARINA WIEGMAN. Als zoveelste blijk van waardering voor wat de succescoach de afgelopen jaren heeft opgebouwd met de Leeuwinnen.

Maar de tijd voelde rijp om in te gaan op een aanbieding van de Engelse bond. Niet dat Wiegman aan carrièreplanning doet, nooit gedaan ook. Maar de overzeese lokroep bleef ook na een paar dagen bedenktijd kriebelen. Nieuwe mensen, nieuwe omgeving, nieuwe doelen. Ze heeft haar eerste vier maanden achter de rug. Met een bizarre 20-0 tegen Letland als mafste uitslag, die heel de wereld over ging.

Hoe moeilijk was het, afscheid nemen van Oranje?

“Dat viel me toch wel zwaar. Het is een bijzondere en levensveranderende periode geweest. Dat was zo intens. Voor mij, maar ook voor veel mensen met wie ik heb samengewerkt. Je bouwt met zoveel mensen een band op. Lineth Beerensteyn ken ik bijvoorbeeld al vanaf haar twaalfde. En zo zijn er meer. Aan de andere kant: het is ook heel gezond om een keer iets anders te doen. Zo bezien is het natuurlijk ook goed dat die meiden een ander gezicht voor de groep krijgen.”

“Ik ben blij dat ik mijn contract heb uitgediend, dat is niet vanzelfsprekend in deze wereld. Ik heb een EK, een WK en de Olympische Spelen meegemaakt, dus het voelde als het goede moment.’’

Op de Spelen in Japan verloren jullie in de kwartfinale na strafschoppen van de Verenigde Staten. Uw laatste momenten als bondscoach van Oranje.

“Dat was een enorme teleurstelling. We hadden het kunnen flikken. Dat was grensverleggend geweest en had het verhaal echt rond gemaakt. In de WK-finale in 2019 waren we nog kansloos tegen de Verenigde Staten. Nu waren we beter en verloren we alsnog.”

“Ik heb die nacht bijna niet geslapen en ben de volgende ochtend het hotel in Yokohama uitgegaan voor een wandeling met een collega. Even eruit, even weg van het coronaprotocol. Pas de volgende dag vlogen we terug naar huis. Ik had moeite om afscheid te nemen van de spelers en staf. Iedereen denkt dat het altijd van een leien dakje is gegaan, maar het was óók keihard werken. Dat schiet dan allemaal door je hoofd.”

Hoe lang bleef die kater hangen?

“Daar ben ik een tijd ziek en chagrijnig van geweest. Futloos, er kwam niets uit mijn handen. Maar op een gegeven moment moet je tegen jezelf zeggen: klaar nu. Ik ben nog één keer naar Zeist geweest om spulletjes op te halen en nog wat mensen gedag te zeggen. Ben ik nog de helft van mijn spullen vergeten ook, die liggen daar nu nog, denk ik.”

“Maar terugkijken doe ik verder met een heel voldaan gevoel. We hebben wel echt iets moois neergezet met elkaar. Ik ben door de voordeur vertrokken en dat koester ik ook.”

Met uw opvolger Mark Parsons stelde de KNVB een parttime bondscoach aan. Hij combineerde tot vorige maand de job als bondscoach met zijn baan als trainer van het Amerikaanse Portland Thorns. Hoe kijkt u daarnaar?

“Dat vind ik pijnlijk. We hebben zoveel neergezet. Hiermee is een risico genomen, de plaatsing voor het WK werd op het spel gezet. Als ik het op mezelf betrek: ik kan me gewoon niet voorstellen hoe je die twee functies kunt combineren. Het bondscoachschap, zeker in een nieuwe omgeving, slokt zo enorm veel tijd en energie op.”

“Ik vind het moeilijk om te zien dat een bondscoach niet op tijd kan zijn voor een trainingsweek. Die gekozen structuur snap ik niet. Zeker bij een nieuw proces. Ik vind dat we daarmee ons vrouwenteam tekortdoen. En dat is pijnlijk. Het scheen moeilijk te zijn om een nieuwe coach aan te stellen, maar het gaat hier wel om één van de twee vlaggenschepen van de KNVB. Het is goed dat die situatie nu achter de rug is. Ik vind overigens wel: veranderingen hebben ook tijd nodig. Dat is helemaal niet zo gek.’’

We spreken Wiegman dus in Monster, de plek waar ze ook in haar nieuwe functie nog altijd woont met haar gezin. Ongeveer de helft van de tijd is ze in het Zuid-Hollandse kustdorpje, de andere helft is Wiegman in Engeland. Haar vaste werkplek is op Saint Georges Park, het Zeist van Engeland, nabij Birmingham. De plek waar ook de mannenploeg van Engeland resideert, en de nationale jeugdteams. Alles is daar groter, luxer dan in Nederland. Twaalf biljartlakens van velden, waarvan vier met een ‘Wembleykwaliteit’. Tientallen mensen die er fulltime werken om de omstandigheden perfect te laten zijn.

De FA is de bekendste voetbalbond ter wereld. Daar loopt u dan opeens.

“Ik denk soms ook wel: wow, dit is wel gaaf. Maar tegelijkertijd ben ik ook nuchter. En ook hier gaat het om voetbal, om winnen, om beter worden, dus er zijn ook veel gelijkenissen.”

Is de aanpassing moeilijk geweest?

“Ik had me goed verdiept in de Engelse cultuur. Althans, een goede poging gewaagd. Ik heb wel gelijk gezegd: er is één ding dat ik niet ga veranderen en dat is mijn directe communicatie. Eerlijk en open. Zo heb ik het altijd gedaan. Ik zei tijdens één van de eerste bijeenkomsten met de speelsters: we spelen zonder sieraden en we dragen dezelfde sokken op de training. Ik ben verder niet zo moeilijk hoor, maar een aantal dingetjes moeten vooraf duidelijk zijn. Daar moesten de speelsters wel om lachen, maar het werd gelijk geregeld. Ze zeiden: we zijn wel blij met duidelijkheid.”

Het EK is komende zomer in Engeland, in uw ‘eigen’ land dus. Hoe groot gaat dat worden?

“Niet normaal – dat merkte ik al bij de loting aan alle aandacht en pers . De openingswedstrijd op Old Trafford in Manchester is al uitverkocht. Dat zijn bijna 80.000 kaarten. En de finale op Wembley is ook al uitverkocht. Dat wordt dus nog groter dan in Nederland.”

Die 20-0 tegen Letland blijft natuurlijk hangen. Dat was wereldnieuws. Een aardige binnenkomer toch?

“We speelden echt heel goed. Negentig minuten vol gas. We braken in die wedstrijd allerlei records. Er was daarom veel reden om blij te zijn. Maar eigenlijk is het helemaal niet leuk om met 20-0 te winnen, voor de uitstraling van het vrouwenvoetbal is het natuurlijk niet goed.”

In Nederland maakt u deel uit van de voetbalgeschiedenis. Die status zou u met een Europese titel in Engeland ook kunnen bereiken.

“Daar heb ik in Nederland nooit bij stilgestaan en daar denk ik ook nu niet aan. Straks gaan we onder veel grotere druk spelen dan we tot nu toe gedaan hebben en misschien dat ik dan ook echt met de Engelse pers te maken krijg, haha. Dat zien we dan wel weer. Ik blijf mezelf en zeg wat ik vind.”

Meer over