Plus

Rafael Nadal wil door, maar niet tegen elke prijs

Een golf van opluchting ging gisteren door de tenniswereld. De vrees was dat Rafael Nadal (36) na zijn veertiende zege op Roland Garros, en zijn 22ste grandslamtitel in totaal, zijn afscheid zou aankondigen. Niets van dat alles: ‘Ik heb de energie om door te gaan.’ Althans, als zijn voet het houdt.

Fardau Wagenaar
Veertien zeges, veertien fotos. Van linksboven naar rechtsonder: 2022, 2020, 2019, 2018, 2017, 2014, 2013, 2012, 2011, 2010, 2008, 2007, 2006 en 2005.  Beeld REUTERS
Veertien zeges, veertien fotos. Van linksboven naar rechtsonder: 2022, 2020, 2019, 2018, 2017, 2014, 2013, 2012, 2011, 2010, 2008, 2007, 2006 en 2005.Beeld REUTERS

Het gerucht zwol de laatste dagen voor de finale aan en was hardnekkig: Roger Federer zou speciaal zijn afgereisd naar Parijs om erbij te zijn als zijn vriend en rivaal Rafael Nadal na de finale van Roland Garros zijn afscheid zou aankondigen. Het kwam niet uit de lucht vallen, Nadal gaf al twee weken lang ontwijkende antwoorden als het over zijn toekomst ging.

Maar Federer was zondag in geen velden of wegen te bekennen en het afscheid van de grootste tenniskampioen in de geschiedenis bleef uit. Niet dat hij zei: ‘tot volgend jaar’, maar het was ook zeker geen definitief ‘au revoir’. En dat leverde een zucht van verlichting en opnieuw een ovationeel applaus op Court Philippe Chatrier op.

Nadal deed wat niemand eigenlijk voor mogelijk had gehouden. In zijn veertiende finale van Roland Garros versloeg hij heel simpel zijn trainingsmaatje Casper Ruud (23) uit Noorwegen (6-3, 6-3, 6-0), en kuste de gravelkoning voor het eerst sinds 2020 de zilveren beker, de Coupe des Mousquetaires. De man die drie weken geleden nog twijfelde over deelname vanwege een slepende voetblessure, presteerde bovenmenselijk. “Ik ben zelf ook verbaasd,” zei hij even later.

Hij brak in zijn eigen woonkamer op Roland Garros zijn eigen onbreekbare records. Dertien titels in Parijs werden er veertien, 21 grandslamtitels in totaal werden er 22. Twee meer dan zijn rivalen Novak Djokovic en Federer – die niet meedeed in Parijs. “Niemand gaat Roland Garros nog zo vaak winnen als Rafa,” verwachten oud-topspelers John McEnroe en Mats Wilander. De grote vraag is: kan de Spanjaard het zelf nog een keer?

Geen injecties meer

Dat ligt aan zijn voet. In Parijs speelde Nadal met injecties, hij kreeg er oneindig veel. Het zorgde ervoor dat hij de zenuwpijn niet voelde, omdat zijn voet ‘sliep’. “Ik ben emotioneel, dit betekent veel voor me,” sprak hij in de afsluitende persconferentie. “Iedereen weet hoe belangrijk dit toernooi voor me is, maar ik kan niet doorgaan met die injecties. Als je niets voelt, is de kans op andere blessures groot. Dat risico wilde ik hier wel nemen, maar niet nog een keer. De komende week gaan we daarmee aan de slag.”

En dus ging het na zijn veertiende titel, na het applaus van de koningen van Spanje en Noorwegen, van filmsterren en oud-kampioenen, niet over tennis maar over zijn voet. En over zijn toekomst. De voorspelling was dat Djokovic 2022 zou domineren, maar tot nu toe is dit het jaar van Nadal. Hij verraste in januari door de Australian Open te winnen en nu Roland Garros. Vrijwel niemand wil dat het tennis zijn eigen Ronaldo verliest, de kampioen wil zelf ook door. Maar niet tegen elke prijs.

“We proberen met een techniek twee zenuwen aan te pakken in de voet,” legde hij open uit. “Als het werkt, kan het zo maar zijn dat ik deelneem aan Wimbledon. Dat wil ik heel graag, ik hou van Wimbledon, ik wil het niet missen. Ik ben ook positief. Maar als het niet lukt om de pijn te verminderen, weet ik niet of ik me laat opereren. Tennis is een prioriteit in mijn leven, maar het bepaalt niet mijn geluk. Als ik door kan, doe ik dat graag. Als het niet meer kan, ga ik andere dingen doen.”

Passie voor het spel

Maar is er niet nog een record dat hij wil verbreken? Wil hij zijn rivalen niet voorblijven en de boeken ingaan als de beste ooit? “Nee, ik hoef niet de beste te worden in de geschiedenis. Het gaat niet om records, het gaat om tennis, dat wat ik het liefste doe. Ik hou van de competitie. Roger, Novak en ik hebben dingen bereikt die we nooit hadden verwacht.”

“Wat me drijft, is de passie voor het spel,” vervolgde hij. “De herinneringen die je maakt en het spelen voor mensen in grote stadions. Ik ben verbaasd dat ik Roland Garros weer gewonnen heb. Als ik het had verwacht, zou dat super arrogant zijn geweest. Zo ben ik niet, ik heb mezelf nooit als zo goed beschouwd. Dat is ook de reden dat ik mezelf elke dag wil blijven verbeteren.”

De rest is gewaarschuwd.

Meer over