PlusReportage

Na jaren van toewijding is het tijd om te oogsten voor skeletonster Kimberley Bos

Skeleton had in Nederland nog nooit zo veel aandacht als nu. Hartstikke mooi, vindt medaillekandidaat Kimberley Bos. Maar langzaam neemt ook de druk toe.

Rik Spekenbrink
Kimberley Bos Beeld ANP
Kimberley BosBeeld ANP

Pal langs het ijskanaal zie je pas echt hoe hard het gaat. Twee keer zoeft Kimberley Bos (28) deze koude middag voorbij in haar wit-oranje-blauwe pak, op haar buik en uiteraard met het hoofd naar voren. In ongeveer 63 seconden legt ze de 1615 meter en zestien bochten af. Op sommige punten lijkt de baan loodrecht, verticaal als het ware. Een sport voor waaghalzen, kortom.

Meteen na de finish van haar laatste testrun tovert Bos haar notitieboekje tevoorschijn. Wat ze er precies in schrijft hoeft niet iedereen te weten, maar het zijn technische details. Over het ijs, hoe ze de bochten inging en uitkwam.

Geen eenvoudige baan

Op de eerste sleedag in het Yanqing Sliding Center, ruim honderd kilometer van Peking, draaide het voor haar met name om de bochten 4 en 16. Die gingen in oktober, toen ze hier een testevenement had en tiende werd, niet zo goed. Het is sowieso geen eenvoudige baan, legt ze uit. “Sommige banen lopen heel mooi van bocht naar bocht. Deze heeft een slecht ritme. Je moet heel precies zijn om er goed doorheen te komen. Daardoor is het tricky, maar die uitdaging maakt het ook leuk.”

Tijden zeggen nu nog niets. Met vanaf zaterdag nog vier trainingsdagen te gaan voordat de wedstrijd begint, gaat het om het vinden van de ideale lijn. “Het was sowieso fijn om weer te sleeën, na drie weken.” De eerste week in China was het voor haar vooral bijkomen van de reis en ‘looptraining’, al wandelend de baan verkennen. In het eerder genoemde notitieboekje tekende ze de bochten na, om het parcours nog beter in haar hoofd te prenten.

Bijbaan in restaurant Papendal

Bos begrijpt wel waarom de media zijn uitgerukt vandaag. Ze is medaillekandidaat in een voor Nederland relatief onbekende sport. Jaren van toewijding en volharding hebben zich uitbetaald. Toen in 2013 het nieuwe restaurant op sportcentrum Papendal werd geopend, had ze er vier jaar lang een bijbaan. “Ik moest mijn sport ergens van betalen.”

Vier jaar geleden in Pyeongchang werd ze achtste. En ze bleef de stijgende lijn doortrekken. Deze winter raakte ze in de vorm van haar leven. “En nu sta ik hier. Het is heel mooi dat er veel aandacht is voor de sport, Nederland kent skeleton nog steeds niet echt heel goed.”

Bos is regerend Europees kampioene en won het wereldbekerklassement. “Maar ik kan je een lijst met twaalf namen geven van mensen die hier goud kunnen winnen. Zo dicht zit het op elkaar. Het gaat erom wie over vier runs het meest constant is. En dat is best lastig op een baan waar je niet vaak bent geweest.”

Of ze extra druk voelt, nu ze de eerste Nederlandse medaillewinnares kan worden in deze sport, en concurrentes haar tot favoriet bombarderen? “Ik probeer er niet te veel mee bezig te zijn. Ik behoor dit seizoen altijd tot de kanshebbers. Er kijken alleen veel meer mensen naar deze wedstrijd. Maar mijn gang van zaken verandert niet. Op 12 februari weten we het.”

Meer over