Plus

Mathieu van der Poel zag af in het wiel van Pogacar, maar pakte toch de zege

Mathieu van der Poel deed zondag voor de vierde keer mee aan de Ronde van Vlaanderen en wist de klassieker voor de tweede keer te winnen. Het moest van ver komen voor de Nederlander van Alpecin-Fenix.

Michael Kerkhof
Mathieu van der Poel komt als eerste over de finish in Oudenaarde. Beeld Eric Lalmand/BELGA
Mathieu van der Poel komt als eerste over de finish in Oudenaarde.Beeld Eric Lalmand/BELGA

Na een sprint die de geschiedenisboeken ingaat als een van de spannendste ontknopingen ooit bleek Van der Poel net iets rapper te zijn dan Dylan van Baarle.

Tadej Pogacar en Van der Poel gaven de 106de editie kleur. Heel even zag het er voor hen niet goed uit toen een groep met schaduwfavorieten op 90 kilometer van het einde op de Berendries wegreed, maar op de tweede passage van de Oude Kwaremont was alle schade alweer gerepareerd. Stuk voor stuk raapte Pogacar de aanvallers op en reed hij aan de leiding. Kasper Asgreen kon als enige volgen, maar betaalde daarna de tol voor zijn inspanningen.

Richting de Paterberg keerden veel renners terug en reed Van Baarle samen met Fred Wright juist weg. Op de Taaienberg maakten Van der Poel en Madouas in het wiel van Pogacar weer de aansluiting en was de kopgroep van vijf een feit. Opnieuw trok Pogacar op Oude Kwaremont vernietigend door en moesten zijn mede-aanvallers er stuk voor stuk af. Van Baarle als eerste, gevolgd door Wright en Madouas. Van der Poel kon als enige de ontketende Pogacar volgen en dat was slecht nieuws voor de Sloveen; een eventuele sprint zou hij als outsider beginnen. Op de Paterberg had hij nog één kans om de Nederlander eraf te rijden, maar meer dan een meter pakte hij niet. Van der Poel: “Hij reed op Oude Kwaremont en Paterberg echt heel, heel snel naar boven. Ik stond op de Paterberg op het punt om te lossen.”

Opgepept

Dat gebeurde niet. Samen reden ze naar Oudenaarde voor de ontknoping. Dylan van Baarle en Valentin Madouas leken hooguit voor de derde plek te rijden, maar door een sterk staaltje blufpoker van Van der Poel keerden zij in de laatste honderden meters alsnog terug. “Ik heb mezelf opgepept en alles op alles gezet in die laatste meters. Ik was een beetje verrast omdat die andere jongens hard kwamen aanrijden, dus ben zelf aangegaan,” zei de winnaar op Eurosport. Van der Poel trok vervolgens de sprint naar zich toe, Pogacar raakte ingesloten en werd slechts vierde.

Mathieu van der Poel noemde Pogacar de sterkste in de koers en hij had de ‘offensief rijdende’ Sloveen zelfs de zege gegund, maar de Nederlander was uiteindelijk de beste in de eindsprint in de Ronde van Vlaanderen. “Het was een situatie die ik al voor het derde jaar op rij meemaakte, dus je weet wel wat je moet doen. Ik ben ongelooflijk blij, heb hier hard voor gewerkt. Eerst was het niet eens zeker dat ik de klassiekers zou rijden en nu win ik na Dwars door Vlaanderen ook de Ronde van Vlaanderen,” sloot Van der Poel zijn reactie op de winst vol ongeloof af.

Afzegging Van Aert

Na twee edities met coronabeperkingen waren wielerfans weer welkom langs het parkoers van De Ronde. En dat hadden de toeschouwers zich geen twee keer laten vertellen. Op de hele route van Antwerpen naar Oudenaarde stond het rijendik. Enige smetje op de feestvreugde was het niet-starten van topfavoriet Wout van Aert, die eerder deze week door een coronabesmetting moest afzeggen. Zonder hem waren alle ogen gericht op Van der Poel (winnaar in 2020) en debutant Pogacar.

Meer over