Mathieu van der Poel wint voor tweede keer de Ronde van Vlaanderen

Mathieu van der Poel heeft de 106de editie van de Ronde van Vlaanderen gewonnen. In een razend spannende sprint was hij net iets sneller dan onder anderen Dylan van Baarle en Tadej Pogacar. Het draaide op een knotsgekke ontknoping uit.

Het Parool
Mathieu van der Poel tijdens de Ronde van Vlaanderen. Beeld AFP
Mathieu van der Poel tijdens de Ronde van Vlaanderen.Beeld AFP

Na twee edities met coronabeperkingen waren wielerfans weer welkom langs het parkoers van De Ronde. En dat lieten de toeschouwers zich geen twee keer vertellen. Op de hele route van Antwerpen naar Oudenaarde stond het rijendik. Enige smetje op de feestvreugde was het niet-starten van topfavoriet Wout van Aert, die eerder deze week door een coronabesmetting moest afzeggen voor de Hoogmis. Zonder hem waren alle ogen gericht op Mathieu van der Poel (winnaar in 2020) en debutant Tadej Pogacar.

Dat bleek niet onterecht te zijn. Het waren de Nederlander en Sloveen, die het goed met elkaar buiten de fiets kunnen vinden, die de koers kleur gaven. Heel even zag het er voor hen niet goed uit toen een groep met schaduwfavorieten op 90 kilometer van het einde op de Berendries wegreed, maar op de tweede passage van de Oude Kwaremont was alle schade alweer gerepareerd. Stuk voor stuk raapte Pogacar alle aanvallers - onder wie de vroege vluchters Taco van der Hoorn en Matthijs Paaschens - op en reed hij aan de leiding.

Achtervolging ver te zoeken

Richting de Paterberg keerden veel renners weer terug en reed Dylan van Baarle samen met Fred Wright juist weg. Op de Taaienberg maakten Van der Poel en Valentin Madouas weer de aansluiting en was de kopgroep van vijf een feit. Omdat de achtervolging in de achtervolgende groep ver te zoeken was, werd wel duidelijk dat de winnaar vooraan zou zitten. Jumbo-Visma reed met onder anderen Christophe Laporte en Tiesj Benoot achter de feiten aan.

Opnieuw trok Pogacar op Oude Kwaremont vernietigend door en moesten zijn medeaanvallers en stuk voor stuk af. Van Baarle als eerste, gevolgd door Wright en Madouas. Van der Poel kon als enige de ontketende Pogacar volgen en dat was slecht nieuws voor de Sloveen; in een eventuele sprint zou hij als outsider beginnen. Op de Paterberg had hij nog één kans om de Nederlander eraf te rijden, maar meer dan een meter pakte hij niet. Voor het derde jaar op rij mocht Van der Poel in Oudenaarde sprinten voor de winst.

Ontgoochelde Pogacar

Van Baarle en Madouas sloten in de laatste 400 meter nog aan, maar Van der Poel bleef koel en won de sprint voor Van Baarle en Madouas. Een ontgoochelde Pogacar passeerde als vierde de meet voor een activist die de laatste meters meerende.

“Tadej reed echt heel sterk naar boven. Ik heb nu al drie keer op rij in deze situatie gezeten, dus wist wel wat ik moest doen. Ik was alleen maar met Tadej bezig en zag ze plots van achteruit komen. Toen moest ik mijn sprint wel aanzetten,” reageerde Van der Poel na afloop. “Hij heeft heel goed en agressief gekoerst. Ik had hem zelfs de zege gegund, of in ieder geval een podiumplek.”