Plus

Marianne Vos terug op haar troon: ‘Ze is simpelweg de beste wielrenster aller tijden’

Met haar achtste wereldtitel in de cross is Marianne Vos terug op haar troon. Het duurde meer dan zeven jaar en het WK-gevecht met Lucinda Brand was intens, maar de beste wielrenster aller tijden fietst weer in een regenboogtrui.

Daan Hakkenberg
Marianne Vos komt zegevierend over de finish in Lafayetteville in de Amerikaanse staat Arkansas, tijdens het wereldkampioenschap cross. Beeld BELGA
Marianne Vos komt zegevierend over de finish in Lafayetteville in de Amerikaanse staat Arkansas, tijdens het wereldkampioenschap cross.Beeld BELGA

Na 2561 dagen – omgerekend 7 jaar en 4 dagen – heeft Marianne Vos (34) de regenboogtrui terug. Haar achtste in de cross. Met drie op de weg en twee op de baan, maakt dat dertien in totaal. In het Amerikaanse Fayetteville wist ze zaterdag na een intens gevecht over zeven ronden Lucinda Brand uiteindelijk in de sprint te verslaan. De twee waren op een gortdroog parkoers verwikkeld in een crosstango van bijna een uur.

Vos: “Het was zo’n moeilijke wedstrijd. Ik wist dat Lucinda heel lastig te verslaan zou zijn. Het was zo moeilijk om weg te komen. Ik moest kalm blijven. De juiste dingen doen in de laatste ronde en dan focussen op de sprint. In de aanloop naar een wedstrijd als deze kijk je niet te veel terug, je probeert je te concentreren op de wedstrijd zelf. Maar ik kan het nog niet geloven.”

In september was Vos al dicht bij een nieuwe regenboogtrui met haar tweede plek op het WK op de weg in Leuven. In Fayetteville klonk dan eindelijk weer het Wilhelmus voor haar en mocht ze ’m wel aantrekken.

Kapotgereden

De laatste keer dat Vos te zien was in de regenboogtrui was in de wereldbekerwedstrijd van Hoogerheide in 2015. Een week later werd ze derde op het WK in het Tsjechische Tabor en stond ze haar wereldtitel af aan de de Française Pauline Ferrand-Prévot.

Wat volgde was een jaar met amper een wedstrijd. Vos had zichzelf letterlijk kapotgereden en -getraind. Het verval had zich in de jaren ervoor al ingezet, maar Vos fietste stug door. Te lang, te veel, te hard.

Haar revalidatie duurde lang, de terugkeer naar de top nog veel langer. Pas voor het WK op de weg in Yorkshire in 2019 had Vos het gevoel dat ze volledig terug was op haar oude niveau, vertelde ze in een interview met AD Sportwereld. “Het is fijn om te merken dat ik weer kan koersen met mijn hart. Ik kan doen wat mijn intuïtie me ingeeft, fysiek kan ik dat bijbenen. Ik kan én mee koersen én de finale kleuren én dan ook nog de sprint winnen. Dat was: eureka. Dat had ik al zolang niet meegemaakt.”

null Beeld ANP
Beeld ANP


Haar trainer, Louis Delahaije, met wie Vos sinds een aantal jaren werkt, wist dat die topvorm er ook nu weer was bij Vos. Met minder crossen deze winter, een hoogtestage en een laatste trainingskamp in Spanje werkte Vos naar het WK toe. Het maakt dat Vos weer beschikt over haar kenmerkende versnelling, als was die op de klim van het WK-parkoers niet genoeg om Brand te lossen. “Maar dat is wel haar signature, haar handtekening”, zegt Delahaije. “In het eerste deel van haar carrière was die er, maar van 2015 tot 2018 was die versnelling er niet. In de jaren daarna hebben we die handtekening weer een paar keer gezien. Dat is niet iets waarop wij trainen. Dat is gewoon Marianne in optima forma.”

Beste aller tijden

Delahaije heeft in zijn carrière bij de ploegen van de Rabobank en Jumbo veel wielrenners en wielrensters getraind, maar ziet Vos als een van de bijzonderste. “Ze is uniek en simpelweg de beste wielrenster aller tijden. Ze hoefde hier helemaal geen wereldkampioen te worden, want ze was het al zeven keer geweest. Ik heb heel veel goede sporters begeleid, in verschillende takken van sport en uit het arsenaal van de besten van de wereld. En zelfs daarin heb je dan weer mensen die bijzonder zijn: Marianne Vos is zo iemand.”

In de het Vosinterbellum, tussen haar wereldtitels cross van 2014 en die van 2022, veranderde het wielrennen. Zowel op de weg als in het veld. Op de weg vulden Anna van der Breggen en Annemiek van Vleuten de leegte die Vos achterliet en werden daarna haar concurrenten. Zoals ook in de cross de opvolgsters zich als natuurlijk aandienden. Ferrand-Prévot, Thalita de Jong en de Belgische Sanne Cant namen de regenboogtrui over.

Altijd een vorbeeld

Maar de aanwas van nieuw talent kwam vooral uit eigen land en stokte nooit. De jonge twintigers Ceylin del Carmen Alvarado – wereldkampioen in 2020 – en Annemarie Worst versloegen haar soms, maar vertelden ook hoe Vos altijd een voorbeeld voor hen is geweest. Vandaag de dag zijn de tegenstanders van Vos nog jonger en heten Puck Pieterse en Fem van Empel. En ook zij hebben Vos ooit om een handtekening, bidon of foto gevraagd.

De eerste keer dat Vos wereldkampioen cross werd, in Zeddam, was ze 18 jaar. Op haar 34ste doet ze het op identieke wijze in een sprint-à-deux voor de achtste keer en zo overstijgt Vos generaties wielrenners. De podiumfoto van het vorige WK veldrijden in Amerika, in 2013 in Louisville, met de vier wereldkampioenen van toen is veelzeggend. Sven Nys viert daar zijn tweede wereldtitel. Niemand die toen voorspelde dat zijn heerschappij op het einde zou lopen.

In Fayetteville stond Nys aan het parkoers als coach van Lucinda Brand. Links en rechts van Vos staan een piepjonge Mathieu van der Poel (net 18 jaar) en Mike Teunissen (20 jaar). Dolblij met hun wereldtitels bij de junioren en beloften. Niemand had op dat moment kunnen indenken dat zowel Teunissen als Van der Poel allebei jaren later de gele trui zouden dragen in de Tour de France.


En al helemaal niemand had op dat moment kunnen bedenken dat Vos negen jaar later nog eens wereldkampioen zou worden.

De podiumfoto van het vorige WK veldrijden in Amerika, in 2013 in Louisville met van links naar rechts Sven Nys, Mathieu van der Poel, Marianne Vos en Mike Teunissen Beeld Cor Vos
De podiumfoto van het vorige WK veldrijden in Amerika, in 2013 in Louisville met van links naar rechts Sven Nys, Mathieu van der Poel, Marianne Vos en Mike TeunissenBeeld Cor Vos
Meer over