PlusAchtergrond

In een rotvaart omlaag en toch de rust bewaren: dit is de succesformule van Kimberley Bos

Doorzettingsvermogen, toewijding, creativiteit en ontspanning. Met die ingrediënten aan boord sleede Kimberley Bos (28) naar een historische bronzen medaille. ‘We zijn een skeletonland in wording.’

Rik Spekenbrink
Kimberley Bos in actie op heat 3 van het skeleton voor vrouwen. Beeld Koen van Weel/ANP
Kimberley Bos in actie op heat 3 van het skeleton voor vrouwen.Beeld Koen van Weel/ANP

Tien jaar geleden was Carl Verheijen ook al chef de mission van Kimberley Bos. Bij de Jeugd Olympische Spelen in Innsbruck, toen ze nog bobsleester was. Nu zit hij gespannen op de kleine tribune bij de finish van de olympische skeletonfinale. Het is -7, maar het voelt in de bergen van Yanqing zaterdagavond nog wat graadjes kouder. Door het prachtig verlichte ijskanaal sjeest Bos voor de vierde en laatste keer naar beneden. Als ze onderaan de baan vrij fors tegen de rand botst, vertrekt Verheijen even zijn gezicht. Maar eenmaal over de streep is ze veruit de snelste, met nog maar drie concurrentes te gaan.

Bos geeft haar coach een ‘boks’, zwaait naar de tribune en trekt een oranje jas aan die tot op haar enkels komt. En ze gaat voor de camera staan, op de plek van de ‘hot seat’. Ze houdt het niet meer als eerst de Duitse Tina Hermann aan de beurt is. Bij de testruns voor de wedstrijden waren de Duitse vrouwen nog zo dominant. Maar Hermann maakt nu foutjes, levert steeds wat honderdsten in en geeft uiteindelijk haar voorsprong weg. Bos is uitzinnig. Al die jaren van trainen en tegenslagen, van stress om faciliteiten en financiën. Ze zouden ook bij een vierde plek niet voor niets zijn geweest, ze doet het uit liefde voor de sport. Maar een medaille als tastbare beloning voor al die inspanningen, dat maakt het verhaal wel af.

Jaloersmakende budgetten

Als Jaclyn Narracott haar een goede minuut later van de leidende positie stoot, is Bos’ vreugde zo mogelijk nog groter. De Australische is één van haar beste vriendinnen. Ze delen iets gezamenlijks, zijn goed in een sport die in eigen land klein is. In Narracotts geboortestad Brisbane was het afgelopen weekeinde 32 graden. Samen met een paar anderen boksen ze op tegen bijvoorbeeld Duitsland, waar niet alleen drie bobsleebanen liggen, maar ook met jaloersmakende budgetten wordt gewerkt.

Het wordt voor Bos uiteindelijk brons, net als tien jaar geleden. De Duitse Hannah Neise is te goed. Maar Bos, vooraf volgens kenners de grootste favoriete, lijkt er geen moment mee te zitten. “Ik mag deze gewoon mee naar huis nemen,” zegt ze lachend.

Dat het een historische prestatie is, realiseert ze zich nog niet echt. Na schaatsen, shorttrack, kunstrijden en snowboarden heeft Nederland het arsenaal aan wintersportmedailles uitgebreid. “En voor het eerst winnen we op één Spelen medailles in drie disciplines,” zegt Verheijen.

Die prijst haar toewijding en volharding. Want het ging niet vanzelf, de afgelopen tien jaar. “Haar doorzettingsvermogen is het belangrijkste geweest. Ze is gedreven, maar wel rustig. Dat moet ook wel, als je met deze snelheden afdaalt. De laatste jaren is er steun geweest van de bobsleebond, NOC*NSF en haar privésponsoren. Maar het begint bij haar eigen drive.”

Kar op wieltjes

Daarom staat de medaille wat Bos betreft ook symbool voor haar veerkracht. “Na de Spelen van Sotsji viel het hele programma weg.” Een aantal jaren geleden sneuvelde zelfs de startbaan in Harderwijk. Dus bouwde Bos een kar op wieltjes, die ze langs de atletiekbaan op Papendal vooruit duwde. “Het is heel hard werken geweest. Ik vond het niet erg om te doen, want de sport is gewoon heel mooi. Maar het had ook nadelen.”

Deze winter vielen alle stukjes op hun plek. Bos was de meest constante skeletonster van allemaal. Werd Europees kampioene, won de wereldbeker. En stond ineens in de spotlights, niet haar favoriete plek. Dat Nederland zaterdag een medaille verwachtte, had voor een te hoge druk kunnen zorgen.

Maar Bos sloot zich grotendeels af van de buitenwereld. Ze ging tekenen, in een kladblokje schetste ze de baan van Yanqing, op haar iPad werkte ze aan een Chinees huisje. “Ik kan prima focussen als het moet, maar ook goed ontspannen.”

Kimberley Bos met haar bronzen medaille: 'Wie denkt: dat wil ik ook, meld je aan!' Beeld ANP
Kimberley Bos met haar bronzen medaille: 'Wie denkt: dat wil ik ook, meld je aan!'Beeld ANP

Vertrouwen en rust

Dat is volgens haar coach Joska Le Conté de grootste progressie van de afgelopen jaren. Met de wedstrijdervaring en goede prestaties kwamen het vertrouwen en de rust. “Als je te gespannen op een slee ligt, gaat het niet goed. Als je dan een muurtje meepakt, komt die klap veel harder aan.” Toen dat nu een paar keer gebeurde, dacht Bos meteen vooruit: hoe maak ik deze run zo netjes en snel mogelijk af. “Wat achter je ligt, is gebeurd.”

Le Conté: “Kimberley heeft altijd haar eigen weg gevonden en oplossingen gezocht om toch te kunnen trainen. Dit is het resultaat. Nederland is natuurlijk niet echt een skeletonland. Nog niet, tenminste. We zijn het wel in wording, nu.’’

Bos hoopt dat ze zaterdag landgenoten heeft geïnspireerd. “Want achter mij zit nog niets. Dus wie denkt: dat wil ik ook, meld je aan!”

Meer over