PlusInterview

Ids Postma is nog steeds gelukkig met Anni Friesinger: ‘We kunnen zo stom met elkaar lullen, dat blijft genieten’

Anni Friesinger en Ids Postma met hun twee kinderen. Beeld Niels de Vries
Anni Friesinger en Ids Postma met hun twee kinderen.Beeld Niels de Vries

Ids Postma en Anni Friesinger zijn de laatste jaren minder zichtbaar voor het grote publiek, maar het schaatskoppel is nog altijd gelukkig op hun Friese boerderij. Op bezoek bij twee gouden olympiërs en hun twee dochtertjes. ‘Wij hebben helemaal niets te klagen.’

Pim Bijl

Vierhonderd koeien lopen hier op de boerderij rond en Ids Postma kent ze allemaal bij naam. “Je kent ook wel vierhonderd mensen, toch? Die kun je vast ook uit elkaar houden.”

De oud-schaatser is hier geboren, in Deersum, een dorp in de gemeente Súdwest-Fryslân, ingepakt tussen Scharnegoutum, Bozum en Poppingawier. Wie van de grote weg richting zijn erf rijdt, ziet de schapen al op het weiland. De koeien zijn nog buiten het zicht.

Er zit wat poedersuiker op zijn trui, want hij is bezig aan een oliebol. Ook Anni Friesinger schuift aan, aan de lange houten tafel in de woonkamer. Op de achtergrond klinkt het Duits van dochters Josephine (10) en Elisabeth (7). Zij gaan naar school in Salzburg, waar Friesinger periodes is om haar almaar groeiende boetiek te bestieren. “Maar ze schakelen zo over naar Nederlands of Fries, als Ids’ moeder hier is,” zegt Friesinger. “Als we hier zijn, spreken wij Nederlands met elkaar. En als we in Oostenrijk zijn, praten we met z’n allen Duits.”

Zo pendelt het bekende schaatskoppel al lang op en neer tussen de boerderij in Deersum en Salzburg. Allebei gebonden aan hun werk. In 2009 trouwden de twee, maar al sinds 1997 waren ze, zoals Friesinger het zegt, ‘on and off’. Hij, de nuchtere boerenzoon en eerste geboren Fries die wereldkampioen in het schaatsen werd. Olympisch kampioen ook, in 1998 op de 1000 meter in Nagano. Zij, de razend populaire en glamoureuze Duitse veelwinnaar met drie olympische titels en liefst zestien wereldtitels achter haar naam.

Extravert en introvert

Twee dagen voor het interview vierde Postma zijn 48ste verjaardag. Op die dag bracht Friesinger op Instagram met een foto een ode aan haar man. ‘Mijn soulmate’, stond erbij. Friesinger: “Dat is hij. We kennen elkaar vanaf 1993, we hebben zoveel samen beleefd. Het gaat altijd om de kwaliteit. Als wij bij elkaar zijn, zijn we ook écht samen. Dat is het fijne van Ids en zijn boerderij. Het is altijd: waar is Ids, waar is heit? Hij is hier.”

Toch werden de twee ook wel als atypisch stel gezien, als tegenpolen. “Iedereen zegt dat Ids ontzettend introvert is,” zegt Friesinger, “maar dat is niet zo. En iedereen denkt dat ik heel extravert ben, dat is ook niet helemaal zo. Wij passen goed bij elkaar. De mensen die ons kennen, weten hoe het zit. We hebben ook heel veel dezelfde hobby’s. Houden allebei van design, meubels, auto’s, sporten, kleding.”

Postma haalt zijn schouders op. “Weet je, ik zie niet zoveel mensen meer. Zie meer koeien dan mensen, dat is mijn werk. Ik heb personeel in dienst, maar melk gemiddeld elke dag één keer. Ik hou er niet zo van om overal een label op te plakken. Ieder mens heeft verschillende kanten.”

Friesinger: “We hebben dezelfde humor. Ik geniet er nog steeds van dat we zo stom met elkaar kunnen lullen. Of dat we naar onze dochters kijken en bij ‘mindere eigenschappen’ zeggen: dit heeft zij van jou. Dat verbindt. Ik had niets van ons samen willen missen.” Lachend: “Nou ja, bijna niets.”

IJshockey

Postma is nog steeds geen man van grote woorden. “Het is gewoon wel prima, zo,” zegt hij. “We weten wat we aan elkaar hebben en kunnen het gelukkig goed met elkaar vinden.”

Ze zijn in Nederland wat uit beeld geraakt na het vertrek van Friesinger als analyticus bij de NOS. De komende Winterspelen werkt ze vanuit München voor Eurosport. Postma stopte als schaatser in 2004, Friesinger in 2010. “Onze liefde voor het schaatsen is iets voor altijd,” zegt zij. Ze keken samen naar de ongekende spanning tijdens de 1000 meter bij de mannen op het olympisch kwalificatietoernooi. Een paar dagen daarvoor schaatsten ze nog met hun dochters op het bevroren water dat op het weiland achter was blijven liggen.

“Zij kunnen het ook, goede genen,” vertelt Friesinger. “Josephine was zeven toen coaches van Red Bull haar scoutten op school. Zij ijshockeyt nu op Bundesliganiveau en traint vier keer in de week. En wat grote zus doet, wil de kleine ook, dus Elizabeth was vier toen ze al ging schaatsen. Ze willen vooral ijshockeyen, maar rijden ook op de klapschaats. Als we hier in Nederland zijn, gaan ze naar Leeuwarden of Thialf.”

Postma: “Wordt het wat? Dat weet je niet. Het hoeft van ons niet, maar ze kunnen écht schaatsen. Ze zijn snel.”

Fanatisme en plezier

“Weet je wat het is?” vervolgt hij. “Als je net bent gestopt, houd je wat meer afstand. Toen vond ik het lekker andere dingen te doen. Inmiddels vind ik het zelf ook weer leuk om te schaatsen. Meestal dinsdagavond in Thialf, met mannen als Yep Kramer. Ik kwam Henk Gemser laatst tegen en dan zeg je toch even tegen elkaar wat een goede tijden we samen hebben gehad. En Gianni Romme spreek ik soms, al was dat vroeger vaker. Ik heb ook weer een racefiets gekocht: ik heb 5000 kilometer gefietst in 2021. Ik heb na jaren weer wat fanatisme en plezier gevonden.”

Friesinger: “Jij bent heel vroeg gestopt, hè? Met 30 jaar al.”

Postma: “Ik had de Spelen van Turijn in 2006 nog kunnen halen, maar het werd vanaf 2004 toch wat minder.” Hij had die zomer al minder getraind en in de winter kwam het niveau moeilijk terug. “Toen heb ik tegen Ingrid Paul gezegd: ik hou ermee op. De boerderij ging steeds meer trekken. De laatste jaren heb ik het er ook met mijn vader over gehad. Hij zei toen al: je moet hier minder zijn, dat zou beter voor het schaatsen zijn. Ik denk dat hij gelijk had, maar ik kreeg meer en meer interesse. Ik had met mijn vwo ook voor iets anders kunnen kiezen, maar nadat ik was gestopt met schaatsen, nam ik meteen de boerderij van mijn vader over. Ik mag het nog altijd graag doen.”

Friesinger: “Ik ging nog zes jaar door. Ik moest zelf een weg zoeken, omdat de Duitse bond voor centralisering koos. Ik heb nog mooie prestaties geleverd, maar het lichaam was op. Een achillespeesblessure. Driemaal aan mijn knie geopereerd. Rechts heb ik nu zware artrose. Ik kan wel skiën, hardlopen en fietsen, maar niet te lang. Ik zou veel meer moeten doen – én afvallen, want ik pas niet meer in mijn overall. Maar de echte drive heb ik niet. Mijn lichaam is niet mijn mijn sleutel voor succes, zoals vroeger met schaatsen. Andere dingen zijn belangrijk. Mijn twee supermeisjes, mijn gezin, mijn winkel.”

Wil om te winnen

“Wij hebben niets te klagen,” zegt Postma. “Wat ik wilde winnen, heb ik gewonnen. Je kunt het wel 100.000 keer winnen, maar de eerste keer blijft toch de mooiste. Het jaar van mijn goud op de Spelen heb ik geen vermoeidheid gevoeld, ik werd door adrenaline gestuurd. Dat gevoel dat je één keer in je leven die kans hebt en je het misschien wel nooit meer over kunt doen. Dat is eng, maar ook fantastisch. Dat voelde wel lekker, vond ik.”

Friesinger maakte vier Spelen mee en vond de druk allesbehalve lekker. Altijd lag ze onder het vergrootglas, zeker na de openlijke ruzies met rivaal Claudia Pechstein. De twee boegbeelden – zij uit het zuiden, Pechstein met haar opleiding in Oost-Duitsland – leefden op gespannen voet. “Nagano was nog fijn. Ik kwam met brons terug en Ids had goud en zilver gewonnen. Dat was super om samen te beleven, maar vier jaar later had ik alles gewonnen en was er de ruzie met Claudia. In één keer was het schaatsen in Duitsland zó belangrijk. Ruim 17 miljoen mensen hebben toen de 1500 en 5000 meter van Claudia en mij bekeken. Wij stonden op alle voorpagina’s. Ik ben blij dat ik in mijn carrière drie keer goud heb gewonnen, maar die druk was vreselijk.”

Met het ouder worden raak je die wil om te winnen kwijt, ervaart Postma. “Peking? Daar zou ik nu geen trek meer in hebben. Het ijs opvreten en zo snel mogelijk naar de finish gaan, het boeit mij niet meer.”

Friesinger: “Ik ook niet. Want waar draait het leven om? Een paar dames zijn moeder geworden en daarna verdergegaan met schaatsen, ik zou dat niet kunnen. Ik heb niet meer die hardheid van daarvoor. Niet tegen mezelf en niet tegen anderen.”

Ids Postma

Geboren: 28 december 1973 te Deersum (Friesland)

Olympische Spelen
Goud: 1000m (1998)
Zilver: 1500m (1998)

Wereldkampioen allround (1997, 1998)
Europees kampioen allround (1997)

Anni Friesinger
Geboren: 11 januari 1977 te Bad Reichenhall (West-Duitsland)

Olympische Spelen
Goud: 1500m (2002)
Achtervolging (2006, 2010)
Brons: 3000m (1998)
1000m (2006)

Wereldkampioen allround (2001, 2002, 2005)
Wereldkampioen sprint (2007)

Meer over