PlusAchtergrond

Goud voor shorttrackster Suzanne Schulting: ‘Die druk was wel heel intens’

Op een ‘verschrikkelijk typische shorttrackdag’ prolongeerde Suzanne Schulting haar olympische titel. Volwassener en rustiger dan vier jaar geleden was ze wederom de beste op haar afstand, de 1000 meter.

Lisette van der Geest
De Zuid-Koreaanse Choi Min-jeong, Suzanne Schulting, Arianna Fontana (Italië) en Kristen Santos (VS) in de finale van de 1000 meter.  Beeld AFP
De Zuid-Koreaanse Choi Min-jeong, Suzanne Schulting, Arianna Fontana (Italië) en Kristen Santos (VS) in de finale van de 1000 meter.Beeld AFP

Vier jaar geleden besloot Suzanne Schulting: ik wil meer, oneindig veel meer. Twintig was ze. En ze had net een prestatie geleverd die niemand verwachtte: olympisch goud winnen op de 1000 meter. Geweldig. Maar absoluut niet genoeg.

Het traject dat ze destijds begon, werd in Peking bekroond. Schulting, 24 inmiddels, prolongeerde haar olympische titel. En ze wil meer. De tweevoudig olympisch kampioen zit drie kwartier na de finale met haar knieën op een kruk, om haar zere voeten te ontzien. Eerst nog even een weetje: “Ja, jongens, je moet mij niet op wandelkamp sturen, ik heb echt verschrikkelijk snel last van mijn voeten.”

Geen stuiterbal meer

Ze is geen stuiterbal meer, zoals ze zichzelf vier jaar geleden omschreef. Nu is ze volwassen, ouder, en overheerst de rust, wat zijsprongen daargelaten.

Bij geen shorttrackster waren de verwachtingen zo hoog als bij haar. Vooraf kreeg ze meermaals de vraag: voor hoeveel medailles ga je? Waarin de boodschap schuilt: één is vast niet genoeg.

Maar die druk had ze zichzelf al vier jaar geleden opgelegd. Dat betekent echter niet dat het eenvoudig was, vandaag in Peking. “Die druk was wel heel intens,” zegt ze. “Die is er ook op een EK of WK, maar omdat de Spelen maar eens per vier jaar zijn, is die groter. Het moet nóg meer gebeuren.”

Nog twee medaillekansen

Het is gebeurd. Zilver haalde ze afgelopen maandag op de 500 meter. Vandaag reed ze in de kwartfinale ook nog eens naar een wereldrecord. De finale won ze nadat ze vanaf de eerste bocht de koppositie had ingenomen en die nooit meer opgaf. ‘Insane’, vindt ze zelf. En er zijn in Peking nog twee medaillekansen: de aflossing op zondag en de 1500 meter op woensdag.

Dat is waarom ze nu steeds rustiger wordt. Meteen na de winst was ze nog ‘hyper’ en moest ze huilen. “Begrijp het niet verkeerd, ik ben ook echt heel erg blij. Maar zondag is de relay, wij willen daar goud halen. Ik merk dat ik vooral heel erg vooruit blijf kijken.”

Zure nederlaag voor de mannen

Er was ontlading op het ijs, waarna ze in de kleedkamer in een bijna surrealistische situatie belandde. Daar probeerden de Nederlandse mannen hun zure nederlaag van twee duizendsten van een seconde in de halve finale van de aflossing te verwerken. “Dan zie je de jongens in zak en as. Ik ben superblij, maar zij hebben tranen van geluk voor mij en ook tranen van ellende omdat zij het niet hebben gehaald.” Ja, verzucht ze, het is de achtbaan aan emoties die ze wel vaker meemaakt. “Het is echt een verschrikkelijk typische shorttrackdag.”

Bondscoach Jeroen Otter sprak over een snelkookpan waar ze vier jaar geleden in belandde. Destijds was er geen fundament, moest ze nog veel leren. Maar haar olympische titel versnelde alles. “Vanaf dat moment hebben wij een heel professionele Schulting gezien,” zegt Otter. “Zij heeft duidelijk begrepen dat er dagelijks keuzes zijn om te maken. Alles wat ze doet, is in dienst van het presteren, of het nou 1 juli of 1 september is. Alles is weloverwogen.”

Soms keiharde levenslessen

Schulting werd volwassen, leerde praten over haar angsten, in plaats van niet-bestaande bravoure te tonen – haar eerste neiging. En ze kreeg andere levenslessen, soms keiharde: zoals het onverwachte overlijden van teamgenote en goede vriendin Lara van Ruijven, in de zomer van 2020.

Ze kan tegenwoordig ook beter met spanning omgaan. Vier jaar geleden klopte ze bijna elke nacht rond een uurtje of vier aan bij de sportarts van het team, omdat ze niet kon slapen. “Ik slaap nu fantastisch. Dat ik kan doorslapen is iets wat ik de afgelopen jaren heb geleerd. Ik denk dat ik veel rustiger ben en dat dat hetgeen is waardoor ik vandaag heb kunnen doen wat ik heb gedaan.”

Haar winst is een enorme opluchting. “Op deze afstand lag de meeste druk. Ik was me er ook echt van bewust dat als het weer geen goud was geworden, de druk richting de 1500 meter alsmaar groter zou worden. Dan moet het daar gebeuren. Nu is de grootste druk eraf en ik denk dat ik nu vrijer richting de 1500 meter en de relay kan gaan.” Want ze wil meer.

Meer over