Plus

Even wennen weer: een toernooi zonder goud voor de Nederlandse atleten

Na de gouden WK’s in Peking, Londen en Doha keert Nederland nu terug uit Eugene zonder een atleet met een wereldtitel. Wel met driemaal zilver en eenmaal brons en een trits veelbelovende prestaties. ‘Het is bijna bizar dat we kritisch moeten zijn op het feit dat we geen goud hebben.’

Pim Bijl
Lieke Klaver, Cathelijn Peeters, Femke Bol en Hanneke Oosterwegel en na hun serie voor de 4x400 meter tijdens de WK in Eugene.   Beeld Aleksandra Szmigiel/REUTERS
Lieke Klaver, Cathelijn Peeters, Femke Bol en Hanneke Oosterwegel en na hun serie voor de 4x400 meter tijdens de WK in Eugene.Beeld Aleksandra Szmigiel/REUTERS

Lieke Klaver bleef bewust nog even op de baan na haar vierde plaats, die toch vaak wordt gezien als het meest ondankbare resultaat. Zij besloot haar prestatie te koesteren, als eerste Nederlandse vrouw ooit in een WK-finale van de 400 meter. Ze wilde de ereronde zien van winnares Shaunae Miller-Uibo, de sfeer opsnuiven. “Toen ik zag hoe die meiden dat deden tijdens hun ronde met die vlaggen, dacht ik: dít wil ik over een tijdje ook,” zei ze naderhand.

Op elk groot toernooi doet wel een atleet mee die door het plafond schiet, er een doorbraak beleeft. In de universiteitsstad Eugene in de Amerikaanse staat Oregon gold dat voor Klaver: ze dook zowel in de serie als in de halve finale van de 400 meter onder het oude nationale record van generatiegenoot Femke Bol, om vervolgens haar goede vorm door te trekken in de finale.

Op de eerste dag van de WK op Hayward Field was ze al onderdeel van de zilveren gemengde 4x400 meter estafetteploeg. En op de voorlaatste dag was het Klaver die verbaal de leiding nam om de teleurstellende diskwalificatie van de 4x400 meter-vrouwen helder onder woorden te brengen. Ze is 23 jaar en in alles een van de nieuwe gezichten van de Nederlandse atletiek.

Daar was op de WK ook behoefte aan, zo zonder vaste waarden als Churandy Martina (38) en Dafne Schippers (30). De twee sprinters werken hard aan een verlenging van hun carrière, maar waren nu ver verwijderd van WK-vorm.

In Peking (2015) en Londen (2017) sprintte Schippers op de 200 meter nog naar het goud, daarna kwamen de successen van (middel)langeafstandsloper Sifan Hassan: tweemaal goud in Doha (2019), tweemaal goud op de Spelen in Tokio (2021). In Japan was het succes ook in de breedte gigantisch: met in totaal acht medailles waren veel atleten boven zichzelf uitgestegen.

Tegenvallende opbrengst

Vergeleken met Tokio valt de opbrengst nu tegen, met driemaal zilver en eenmaal brons. Het is de nieuwe werkelijkheid voor de Nederlandse atletiek. De Atletiekunie had gemikt op vijf medailles en op meer finaleplaatsen ingezet dan er deze WK werden gerealiseerd.

Aanvankelijk lag de equipe nog op schema, maar de laatste dagen vielen de prestaties ontzettend tegen. “Het eerste deel geef ik een 9,5, de tweede helft een 5,” zei Ad Roskam, technisch directeur bij de Atletiekunie, waarmee hij dus op een ruime 7 als score uitkwam.

Volgens hem is dit toernooi niet per se het bewijs dat Tokio een uitschieter was. “Want we hebben weer nieuwe meiden in de wereldtop die een medaille halen of dat bijna doen. Over het algemeen is het nog steeds mooi weer in de atletiek, maar het tweede deel was erg jammer, met drie estafetteams die we in de finale hadden verwacht en waar het niet lukte. Al met al denk ik niet dat we een lager niveau hebben, maar vorig jaar zat misschien ook wel alles mee.”

Bij het zilver op de gemengde estafette in Eugene was Nederland bijvoorbeeld ook vlák bij het goud; dat scheelde slechts acht honderdste van een seconde. “Er is een ding dat we nooit mogen vergeten: twee jaar geleden wonnen wij nóóit estafettes op de 4x400 meter,” zei coach Bram Peters. “De laatste twee jaar hebben we op elk internationaal toernooi minimaal één medaille behaald. Het is bijna bizar dat we kritisch moeten zijn op het feit dat we geen goud hebben, terwijl we gewoon tweede van de wereld zijn en Amerika verslaan. Nederland is misschien te snel verwend.”

Daar komt bij dat Hassan die nog altijd tot de absolute top behoort dit toernooi met lege handen bleef door haar zelfverkozen gebrekkige voorbereiding. Haar batterij lijkt weer opgeladen. Femke Bol, in al haar vijf races zo goed dit toernooi dat je bijna zou vergeten dat ze pas 22 jaar is, haalde achter de fenomenale Sydney McLaughlin zilver op de 400 meter horden. Op de estafettes zal ze ook in de komende jaren een extreem sterk wapen zijn voor de oranjeteams.

Goede begeleiding

En Anouk Vetter (29) werd na haar zilveren zevenkamp vorig jaar bij de Spelen opnieuw tweede, waarbij ze nu dichter bij tweevoudig olympisch kampioene Nafi Thiam in de buurt kwam. Ze wil het de Belgische nog jaren moeilijk maken. Ze prees de begeleiding op Papendal, met technisch directeur Ad Roskam en hoofdcoach Charles van Commenée, die bezig zijn aan hun laatste maanden.

Voor- en tegenstanders zijn er altijd, maar Vetter noemt hun afscheid jammer. “Ik vind dat ze allebei enorm hebben bijgedragen aan de Atletiekunie. Groepen gaan nu samen op stage en werken samen. Papendal is één geheel, één team, waar het voorheen toch vooral verschillende eilandjes waren.”

Goed nieuws kwam er van de krachtonder­delen. Net als Klaver beleefden Jessica Schilder en Jorinde van Klinken hun doorbraak op hun eerste WK in de buitenlucht en met hun 23 en 22 jaar kunnen ze nog jaren mee. De bescheiden Schilder durfde zich nog geen wereldtopper te noemen na het eerste brons ooit voor Nederland in het kogelstoten bij de vrouwen, maar ze is het onderhand wel. Van Klinken – die onder zeer moeilijke omstandigheden vierde werd bij het discuswerpen – vertelde na afloop al dat ze de concurrenten als bange haasjes had zien kijken.

Rommelige race

Veelbelovend dus, maar waar blijven de mannen die door het plafond schieten? Abdi Nageeye (33) deed het met zilver op de marathon bij de Spelen en dit voorjaar met winst in Rotterdam, maar stapte nu iets meer dan een kilometer voor de finish uit na een rommelige race. Zijn positie op dat moment: zevende. Na een nacht slapen stond hij al met spijt op.

Tony van Diepen (26) werd uitgeschakeld in de halve finale van de 800 meter, maar begint de afstand steeds meer door te krijgen, en was net als Liemarvin Bonevacia een pion in de gemengde estafette die de Nederlandse atleten een zilveren medaille opleverde.

Op Hassan en Nageeye na gaan we bijna alle Nederlandse WK-atleten over een kleine maand alweer zien in het Olympiastadion in München in Zuid-Duitsland. Velen van hen horen dan bij de topfavorieten of de kanshebbers op het podium. Daar gloort goud wel weer.

Meer over