Plus

Estafetteloper Liemarvin Bonevacia: ‘Dit is een bijzonder team’

De EK-titel en de WK-titel op de 4x400 meter én een ticket voor de Spelen. Liemarvin Bonevacia, maakte de lange, moeilijke weg naar dit succes mee.

 Liemarvin Bonevacia heeft als tweede loper op de 4x400 meter het stokje over­genomen van Jochem Dobber. Beeld REUTERS
Liemarvin Bonevacia heeft als tweede loper op de 4x400 meter het stokje over­genomen van Jochem Dobber.Beeld REUTERS

Liemarvin Bonevacia heeft wel wat weg sprinter Churandy Martina: ‘altijd blij’. Maar Bonevacia is drukker, uitbundiger. Een vrolijke gangmaker dus, razendsnel pratend, met zijn Antilliaanse accent en rijkelijk strooiend met Engelse termen. “Ik voel me geweldig, man!,” riep hij zaterdag na de plaatsing voor de Olympische Spelen. En een dag later, na de wereldtitel met de 4x400 meter-ploeg: “Dit moeten we enjoyen!”

Met de veel jongere Ramsey Angela (21), Jochem Dobber (23) en Tony van Diepen (25) haalde de 32-jarige Bonevacia in maart al goud op de EK indoor in Torún, zondag volgde ook de wereldtitel op de WK-estafette. Dat hij na een serie vreugdedansjes en de podiumceremonie door Stadion Slaski liep met nog wat gouden confetti in zijn haar, paste perfect bij zijn gemoedstoestand. “We mogen ons wereldkampioen noemen,” zei Bonevacia.

Het ontbreken van titelhouder Amerika en nog een aantal grote landen temperde zijn euforie niet. “De rest had hier gewoon kunnen zijn, maar ze hebben daar niet voor gekozen.”

De vreugde was een dag eerder al begonnen. Na het halen van de finale en de olympische kwalificatie vertelde hij over de lange weg die is afgelegd, iets waar zijn jongere teamgenoten amper weet van hebben. “Dit is zeker een bijzonder team. Ja, man! Ik kan het nog niet geloven. Sinds 2013 hoor ik al bij het team en het plan om met de 4x400 meter-ploeg naar de Spelen te gaan. Altijd ging het fout. Ik zei vanochtend tegen mezelf: als het nu niet gebeurt, dan lukt het nooit.”

Maar dit keer ging er niets mis en liep de ploeg tweemaal soeverein naar de zege. “Ik voel nog altijd de pijn in mijn hart van de keren dat het niet lukte.”

Met tweemaal goud op zak is die pijn is nu wel naar de achtergrond verdwenen. En deze zomer gaat het team naar de Spelen in Tokio, als eerste Nederlandse afvaardiging op het onderdeel sinds 1980. “Ik ben blij dat ik met de jongens geschiedenis schrijf.”

Ernstige twijfel

Het had overigens niet veel gescheeld of Bonevacia had dit succes niet meegemaakt. “Ik was vorig jaar bijna gestopt,” vertelde hij eerder dit seizoen toen hij Nederlands indoorkampioen was geworden in een nieuw nationaal record. Op zijn Bonevaciaans: “Ik zat in de diepte.”

Na een aantal magere jaren zonder topprestaties en vol blessures was de motivatie flink afgenomen. Zo erg dat hij ernstig twijfelde of hij nog wel langer topatleet wilde zijn. Hij besloot uiteindelijk een stuk papier te pakken en ‘voors en tegens’ te verzinnen. De lijst met voors was net iets langer en dan de lijst met tegens en zo werd een moeilijk besluit voor Bonevacia ineens weer simpel. “Dan ga je dus door.”

Hoofdcoach Charles van Commenée haalde hem wel over permanent naar Papendal te komen, na omzwervingen bij coaches ver weg van het landelijke sportcentrum. “Liemarvin was een beetje het spoor bijster in zijn leven,” zei Van Commenée nadat Bonevacia op het EK indoor goud had gehaald. “Ik zag dat als hij zo zou doorgaan, hij een middelmatige atleet zou blijven. Dat zou geen recht doen aan zijn talent.”

Hoge lat

Dankzij de structuur op Papendal en de gezamenlijke trainingen is Bonevacia weer in vorm geraakt en staat er nu een estafetteteam dat ook voor de Spelen van deze zomer ambities koestert. De wereldtitel van afgelopen zondag geeft een beetje een vertekend beeld door de hoeveelheid ontbrekende toplanden en topsprinters, die er niet waren vanwege de pandemie.

Een medaille op de Spelen zou nog altijd een grote stunt zijn, maar een finaleplaats en vervolgens hopen op meer, is zeker realistisch. Het Nederlandse team heeft er, met Bonevacia voorop, vertrouwen in. “We hebben de lat hoog gelegd en durfden te dromen. Daarom waren we nu de beste. Dit is een bijzonder team, wij mogen geloven dat we ook in Tokio kunnen shinen.”

Meer over