'Drie punten vandaag, Bullie'

Elke club heeft ze. Prominent boven de bar of verscholen in een hoek van de kantine. Pronkstukken. Ze vormen de schatkamer van het amateurvoetbal. Vandaag: De bedevaartstocht van Wartburgia.De prijzenkast van Wartburgia is zeldzaam in zijn soort. Bekers worden in een vrolijke chaos naar de achtergrond gedrukt door speelgoedschilden, knuffels en bierpullen. Voorzitter Gosse van der Wal (61) schuift de glazen deur met enige moeite open. Een aantal bekers klettert om. Een rood blikje valt uit de kast. ''Daar ligt de bron van onze vereniging,'' zegt Van der Wal met het blikje in de hand. Het is Wartburg Pils uit Eisenach. Een halve liter.

Van der Wal draagt zijn zwarte clubpolo met het rode logo, een soort ridderhelm. Daaronder: 'sinds 1924'. Het begon eigenlijk twee jaar eerder. Het jubileumboek 75 jaar Wartburgia schrijft: 'Een renteloze lening, groot tien gulden, werd aangegaan om materiaal te kopen; secretaris en timmerman Tikkemeijer vervaardigde twee doelpalen en Ajax leverde twee gebruikte ballen die door hun trainer Reynolds persoonlijk waren gekeurd.'

De Luthersche Football Club (LFC) maakte zijn entree in de Christelijke Voetbalbond in 1922, maar stapte daar twee jaar later alweer uit. Op lutherse wijze, dat moet gezegd. De Duitse theoloog Maarten Luther keerde zich begin zestiende eeuw af van de alleenheersende rooms-katholieke kerk en was een grondlegger van de reformatie binnen het christendom. ''Had dat niet iets te maken met de aflaat?'' zegt Peter Kraak (44) op het terras voor de kantine. Kraak speelt in het zesde.

Gosse van der Wal (r) en Peter Kraak. 'Elk jaar gaat een team op bedevaart naar Wartburg.' Niet alleen de burcht wordt bezocht, ook de brouwerij.FOTO MARCEL ISRAEL

Luther ergerde zich er inderdaad aan dat rijke gelovigen hun zonden konden afkopen. Priesters waren niet meer Treu dem Herrn (trouw aan de Heer), maar aan dobbelen, drinken en vrouwen. In die geest ergerde LFC zich aan 'wantoestanden' binnen de Christelijke Voetbalbond. Geschorste spelers konden bijvoorbeeld ongestraft overstappen naar een andere bond. De club stapte daarom zelf ook over naar de Amsterdamse Voetbal Bond (AVB). Omdat al een LFC bij deze bond speelde, werd de naam gewijzigd in LFC Wartburgia, naar de Lutherse Jeugdorganisatie De Wartburg.

Vlak na de oorlog kwam Warburgia los van de jeugdorganisatie en werd het een vereniging zonder zuil. Het aandeel ware lutheranen nam elk decennium af. ''Met Bertil Zegerius stierf één der laatste lutheranen,'' zegt Gosse van der Wal. Dat was in 2002. Bullie werd hij genoemd, de keeper van het veteranenelftal. Van der Wal: ''Een klein mannetje met een altijd te grote keeperstrui en een sterk gevoel voor moraal. In de kleedkamer stond hij regelmatig op de bank om de laatste ontwikkelingen van politiek commentaar te voorzien.'' Die moraal vond hij overigens niet bij christelijke partijen. Bullie was in de jaren zeventig aanhanger van DS'70, een afsplitsing van de PvdA. Uiteraard, zou je bijna zeggen.

Twee jaar voor Bullies dood gingen drie jongens van het zesde elftal op zoek naar de identiteit van de vereniging. Ze togen naar Eisenach in het voormalige Oost-Duitsland. Daar staat hoog op een rots in het Thüringer Wald, de Wartburg. Maarten Luther vond hier een schuilplaats bij zijn beschermheer Frederik van Beieren, nadat hij in de ban was gedaan door de rooms-katholieke kerk. De jongens kwamen terug met een verhaal over de ziel van de club. Over Luther, zijn 95 stellingen, de prachtige Wartburg. ''De aandacht verslapte al snel,'' zegt Peter Kraak. Het verleden regeert in kantines zolang het over assists, doelpunten of heroïsche wedstrijden gaat.

Tot het woord brouwerij viel en de jongens een aantal blikjes tevoorschijn toverden. Eisenach heeft een eigen brouwerij waar Wartburg pils wordt gebrouwen. Sindsdien gaat elk jaar wel een team op 'bedevaartstocht' naar de Wartburg. ''Je kunt de burcht nog altijd via het oorspronkelijke ezelspaadje bereiken.'' zegt Kraak. ''Een klim van een uur. Halverwege is er nog een oorspronkelijk ezelstationnetje.'' Maar de ware Wartburgiaan doet de tocht te voet. Kraak: ''Boven is iedereen dan toch even stil.'' Hij is voor het eerst serieus deze middag.

Bullie zou de bedevaart naar Eisenach nooit maken. Hij overleed voordat zijn elftal zou gaan. Zijn teamgenoten hadden een grote witte kei meegenomen met daarop de tekst 'In Memoriam, Bertil Zegerius, 'Bullie' 1948 - 2002.' Het was de bedoeling de steen in de burcht te metselen. Van der Wal: ''Hij werd onderweg afwisselend gedragen. Het was een zwaar kolere ding. Uiteindelijk konden we er geen mooi plekje voor vinden en hebben we hem weer mee teruggenomen.''

De steen ligt nu bij zijn graf op de Nieuwe Ooster. De ware bedevaart maken de spelers van het veteranenelftal elk jaar op 20 september. ''Bullies verjaardag,'' zegt Van der Wal. ''Met het hele team leggen we bloemen bij zijn graf.'' En niet alleen dan blijven ze trouw aan Bullie. ''Als we op sportpark Middenmeer een wedstrijd hebben gewonnen, komen we op de terugweg langs de begraafplaats. Dan is er altijd wel eentje die zegt: ''Drie punten vandaag, Bul!''

www.asvwartburgia.nl

© Het Parool, 07-05-2008

Meer over