Cathalijne Runia met Zion. ‘Het was vreemd om alleen mijn moeder te zien binnenkomen op zo’n belangrijk moment.’

PlusFotoserie

Zij kregen een baby in coronatijd: ‘Sommigen hebben me niet eens zwanger gezien’

Cathalijne Runia met Zion. ‘Het was vreemd om alleen mijn moeder te zien binnenkomen op zo’n belangrijk moment.’Beeld Marjolein van Damme

Ze zijn de generatie C (covid), generatie Q (quarantaine), ‘Coronials’ of ‘Pandemials’. En als tieners zullen ze ‘Quaranteenies’ heten. Deze Mother Mary’s schonken hun het leven.

Marjolein van Damme

Cathalijne Runia (28, ondernemer) met Zion Micah Ost (10 maanden), woont met haar vriend in Nieuw-West.

“Twee weken voor de geboorte van Zion had ik corona. Ik was behoorlijk ziek en hoopte elke dag dat ik geen koorts zou krijgen. Dan zou ik moeten worden opgenomen in het ziekenhuis, en stel je voor: bevallen met corona lijkt me een nachtmerrie. Gelukkig verdwenen mijn klachten na tien dagen; nog nét in mijn laatste zwangerschapsweek.

Toen Zion was geboren, waren mijn vriend en ik apetrots en we wilden hem natuurlijk aan familie laten zien. Mijn ouders sprongen meteen in de auto om hun eerste kleinkind te kunnen bewonderen. Helaas mocht er door de coronamaatregelen in het ziekenhuis maar één iemand bij ons op bezoek komen. Het was vreemd om alleen mijn moeder te zien binnenkomen op zo’n belangrijk moment. Mijn vader zat in de auto in de parkeergarage te wachten.

Ik vond het zo erg, we hebben ervoor gezorgd dat hij er ‘stiekem’ toch bij kon zijn. De dienstdoende verloskundige kwam de kamer binnen, zag mijn ouders bij het bed en zei gelukkig: ‘Ik heb niks gezien.’

Het blijft een surrealistische ervaring dat ik een kindje heb gekregen in deze tijd. Door de lockdown hebben sommigen me niet eens zwanger gezien; ik had zomaar ‘ineens’ een kind. Toch heeft het ook iets bijzonders dat mijn kind in deze periode is geboren. Ondanks alle coronatoestanden geeft Zion mij alles wat mensen nu juist zo enorm missen: liefde, vreugde en warmte.”

Maxine Rouwendaal met Olivier. ‘We konden zonder al te veel sociale druk wennen aan elkaar als gezin van vijf.’ Beeld Marjolein van Damme
Maxine Rouwendaal met Olivier. ‘We konden zonder al te veel sociale druk wennen aan elkaar als gezin van vijf.’Beeld Marjolein van Damme

Maxine Rouwendal (34, onderwijsassistent) met Olivier (14 maanden), woont met haar vriend en nog twee zoons in Haarlem.

“Olivier is onze derde zoon en hij is geheel anders ter wereld gekomen dan de andere twee. Tijdens de zwangerschap was alles al anders; mijn vriend mocht niet mee naar de verloskundige en zat tijdens de afspraak in de auto met de jongens te wachten, terwijl we videobelden bij het maken van de eerste echo. Zo’n belangrijk moment op die manier beleven is heel vreemd.

In mijn laatste trimester bleek ineens dat corona misschien wel gevaarlijk kon zijn voor zwangere vrouwen. Mijn werkgever gaf me de mogelijkheid om thuis te werken, ondanks de redelijk goede corona­c­ijfers.

Ollie werd vlak voor een nieuwe coronagolf geboren, in het najaar van 2020. We kregen daardoor bijna geen kraambezoek; sommige vriendinnen hebben Olivier pas gezien toen hij al baby-af was, omdat we al snel daarna in de lange lockdown terechtkwamen. De jongens moesten thuisblijven van school, terwijl we vanwege een naderende verhuizing tijdelijk bij mijn ouders woonden.

We hebben het gelukkig overleefd: twee kids aan het thuisonderwijs én een baby aan de borst, terwijl we allemaal samen op een slaapkamer bij mijn ouders verbleven. Het enige positieve aan het krijgen van een baby in coronatijd is dat we zonder al te veel sociale druk konden wennen aan elkaar als gezin van vijf.”

Mariska Dankwa Mensah met Arielle. ‘Sommige dierbaren hebben Arielle nooit als baby gezien.’ Beeld Marjolein van Damme
Mariska Dankwa Mensah met Arielle. ‘Sommige dierbaren hebben Arielle nooit als baby gezien.’Beeld Marjolein van Damme

Mariska Dankwa Mensah (28, online marketeer) met Arielle Bree Mensah (17 maanden), woont met haar man en nog twee dochters in Hoorn.

“Arielle betekent Leeuwin van God, en in de korte tijd dat ze er is, heeft ze haar naam al vaak eer aan gedaan. Ze is midden in het eerste coronajaar verwekt en als zwangere vrouw was het in de eerste lockdown behoorlijk spannend. Omdat ik sikkelcelanemie heb, word ik tijdens een zwangerschap goed in de gaten gehouden. Ik loop meer risico bij bijvoorbeeld een gewone griep. Corona joeg me de stuipen op het lijf.

Ik ging in zelfisolatie omdat ik mijzelf en mijn kindje wilde beschermen. Dat het zo zwaar zou zijn, had ik nooit gedacht. Mijn andere dochters werden opgevangen door mijn moeder en mijn man. Zonder dat ik het me realiseerde, werd ik depressief. Toen Arielle geboren werd, barstte ik voor het eerst in huilen uit. Ze heeft het gered, ík heb het gered, dacht ik.

In de maanden erna realiseerde ik me hoeveel kracht ze me had gegeven tijdens die periode van zelfisolatie. Er kwam door corona bijna geen kraambezoek. Sommige dierbaren hebben Arielle nooit als baby gezien. Ondanks mijn voorzichtigheid kreeg ik drie maanden na haar geboorte alsnog corona. Ik was doodziek en moest stoppen met borstvoeding geven.

Het liefst had ik Arielle tot haar eerste jaar gevoed, zoals ik ook bij haar zussen heb gedaan. Toch heb ik haar niet tekortgedaan; het is zo’n krachtig en bijzonder meisje. Vriendinnen die ook zijn bevallen in coronatijd ervaren hetzelfde met hun kindje. Er ís iets met die coronababy’s. Ze zijn anders, hebben een oude ziel. Voor mij zal Arielle altijd een lichtpuntje in die heel donkere en nare periode blijven.”

Liza Meerstadt-Klein Nagelvoort met Nathan. ‘Een kindje krijgen en opvoeden tijdens corona en de lockdown is ons normaal.’ Beeld Marjolein van Damme
Liza Meerstadt-Klein Nagelvoort met Nathan. ‘Een kindje krijgen en opvoeden tijdens corona en de lockdown is ons normaal.’Beeld Marjolein van Damme

Liza Meerstadt-Klein Nagelvoort (29, productiemanager bij Suitsupply) met Nathan Meerstadt (3 maanden), woont met haar man in Blaricum.

“Door de eerste lockdown realiseerden mijn man en ik ons dat we een kindje wilden. Beiden hebben we altijd veel ambitie gehad om te groeien in onze carrières en we maakten daarnaast graag lange reizen naar verre oorden. Door de lockdown in 2020 konden we niet verder dan Europa reizen; we waren nog nooit zo dicht bij huis met vakantie geweest.

Terwijl we in Italië aan het zwembad lagen, zagen we kinderen spelen en beseften we dat er meer in het leven is dan werken en reizen. Een paar maanden later bleek ik al zwanger. Bij de verloskundige kwamen we erachter dat ik zwanger ben geraakt in de week waarin mijn man en ik samen in quarantaine zaten omdat we corona hadden. Nathan is dus een échte coronababy.

Dat mijn man niet altijd mee mocht naar de echo’s vanwege de coronamaatregelen vond ik niet zo heel erg. Ook toen Nathan geboren werd, laaide corona weer op en werden de maatregelen opnieuw aangescherpt. De kraamhulp zei nog: ‘Nu heb je een goed excuus om kraambezoek op afstand te houden.’

Maar dat was helemaal niet nodig; het voelde meteen heel natuurlijk om als moeder van Nathan te weten wat wel en wat niet goed voor hem is. Veel mensen denken dat we als kersverse ouders veel merken van de coronamaatregelen, maar wij weten niet beter. Een kindje krijgen en opvoeden tijdens corona en de lockdown is ons normaal.”

Joy Anjes met Nío. ‘We hebben door de gekke omstandigheden keuzes in ons werk gemaakt waarvan we gelukkiger zijn geworden.’ Beeld Marjolein van Damme
Joy Anjes met Nío. ‘We hebben door de gekke omstandigheden keuzes in ons werk gemaakt waarvan we gelukkiger zijn geworden.’Beeld Marjolein van Damme

Joy Anjes (33, sportschoolmanager) en Nío Yard (6 weken), woont met haar vriend en zoontje (4) in Noord.

“Nío kwam dwars door de pil heen. Net in de week dat ik ontslagen was – mijn vriend had zijn baan al eerder verloren door de lockdown – besloot Nío de boel verder op stelten te komen zetten. We werken in de sport -en evenementensector, dus de gevolgen van de coronamaatregelen hebben we gevoeld.

We wilden graag een tweede kindje, maar we zouden er pas aan beginnen als we genoeg geld op de spaarrekening hadden, een groter huis zouden hebben en een betere auto voor de deur. Dat een tweede zich nu al aandiende in deze totaal onzekere periode maakte me bang. Zouden we het wel redden?

In de eerste maanden van mijn zwangerschap voelde het tegen alle verwachtingen in heel fijn dat ik door de lockdown nergens heen hoefde. Ik kon helemaal zwanger én moe zijn. Bij mijn vorige zwangerschap had ik veel last van fomo, fear of missing out, maar dat was er nu niet bij. Iedereen zat thuis.

Het was de perfecte tijd om zwanger te zijn. Toen de coronacijfers in de zomer verbeterden en we naar een bruiloft mochten, kon ik trots mijn buik in een mooie jurk hijsen en aan iedereen laten zien. Onze zorgen over een tweede kindje bleken niet nodig; juist doordat we nu zoveel tijd met elkaar doorbrachten, voelden we ons meer verbonden en sterker dan ooit.

We hebben door de gekke omstandigheden keuzes in ons werk gemaakt waarvan we gelukkiger zijn geworden. Doordat Nío in het onzekere coronajaar is geboren, heeft hij ons laten zien dat geld en een groter huis helemaal niet belangrijk zijn. Dat de liefde die wij als gezin voelen sterk aanwezig is en dat dát is waar het om gaat. Het heeft zo moeten zijn.”

Meer over