Tugrul Cirakoglu. Beeld Nosh Neneh
Tugrul Cirakoglu.Beeld Nosh Neneh

Waar begin je als je jezelf hebt gegijzeld?

PlusTuğrul Çirakoğlu

Tugrul Çirakoglu

Jarenlang had de mentale kanker zich door haar ziel en geest verspreid. Alles wat in haar ‘leefde’ was kapotgemaakt. Het leven had geen betekenis meer. Ze bestond alleen nog maar. Een nietszeggende stip op de wereld.

Door haar depressie had ze nergens zin meer in. Opruimen of schoonmaken was niet belangrijk. Alles wat ze consumeerde, gooide ze lukraak in de woning. Alsof het de normaalste zaak van de wereld was.

Het ging nu beter met haar. Ze had een nieuwe baan en kroop langzaam uit haar depressie. Ze wou weer voor zichzelf gaan zorgen. Maar waar begin je als je een gijzelaar bent van je eigen leven?

Hulp inschakelen moest ongetwijfeld het meest angstaanjagendste zijn geweest dat ze ooit had gedaan. Toen ik haar e-mail las, kreeg ik bewondering voor haar moed. Het is geen gemakkelijke opgave om je diepste, meest duistere geheim te open­baren aan een onbekende.

Toen ik aanbelde bij de algemene toegangsdeur tot het appartementencomplex was er geen twijfel meer mogelijk. Binnen enkele minuten zouden we voor haar neus staan. Dit betekende dat de vervuiling die haar jarenlang had omringd en voor een zeker gevoel van veiligheid had gezorgd, zou verdwijnen.

De gedachte hieraan moest enorm beklemmend hebben gevoeld. Jarenlang kende ze niets anders. Tussen het vuilnis leven was haar status quo. We zouden haar ontdoen van alles wat haar bekend was. De pleister zou er in één ruk worden afgetrokken.

Even later belde ik aan bij haar voordeur. Binnen enkele seconden ging die open. Haar melkwitte huid was vuurrood geworden van de schaamte. Ze bracht haar handen naar haar gezicht en lachte ongemakkelijk. Kort hierna barstte ze in tranen uit.

Haar woning was niet groter dan vijftig vierkante meter. Ze woonde samen met haar kat. Die verbleef voornamelijk in de gang, de enige ruimte waar de laminaatvloer nog gedeeltelijk zichtbaar was. Via de gang liep je direct de woonkamer in.

Om mezelf rond te kunnen bewegen, moest ik over flinke bergen afval heen stappen. Soms verstapte ik me en zakte ik er zo doorheen. Ook haar thuiswerkplek stond begraven tussen het afval. Om de schijn op te houden, stond haar webcam schuin naar linksboven gericht, zodat deze uitkeek op een semi-opgeruimde boekenkast.

Na afloop van de schoonmaak richtte ik de webcam naar beneden. Ze hoefde zich niet meer te schamen. Ze mocht weer gezien worden.

Tuğrul Çirakoğlu maakt met zijn bedrijf schoon in extreme ­situaties. Hij vertelt de verhalen achter het vuil. Lees al zijn verhalen hier terug.