Tugrul Cirakoglu. Beeld Nosh Neneh
Tugrul Cirakoglu.Beeld Nosh Neneh

Vreemde figuren, maar ze leken op hun eigen manier vrolijk en tevreden

PlusTuğrul Çirakoğlu

Tugrul Çirakoglu

Zijn woning stond propvol. Erin slapen was niet meer mogelijk: hij had buiten tussen de bosjes een kampeertent opgezet. Daaromheen stond het inmiddels ook al aardig vol. Voornamelijk oude fietsen en fietsbanden die hij overal en nergens vandaan had geplukt.

Bij binnenkomst in de woning was het direct duidelijk. Meneer was een ‘project hoarder’. Dit zijn personen die overal een project in zien. De fietsonderdelen die buiten stonden waren zijn fietsenproject, de computeronderdelen zijn computerproject enzovoorts.

Hij zag overal een mogelijkheid in en maakte zichzelf dit ook wijs. Maar in werkelijkheid gebeurde er niets. Het vuil stapelde zich alleen maar verder op. Ieder stuk vuil was in zijn ogen bruikbaar en waardevol. Dingen weggooien voelde voor hem als onmogelijk.

De GGD was bij hem op bezoek geweest. Zijn woning moest zo snel mogelijk worden leeggeruimd. Hier kreeg hij een week de tijd voor, anders zouden zij het doen, vandaar dat hij contact had opgenomen met ons. Of wij de boel konden fatsoeneren zodat de GGD hem met rust zou laten.

Zelfs wanneer we een stuk oud karton wegsmeten, raakte hij compleet overstuur. Hij wilde helemaal niet dat er spullen werden weggegooid. Wat hij eigenlijk wilde, was de aangrenzende woning, die momenteel leegstond, ook volstouwen met spullen. Hij had geprobeerd in te breken, maar tevergeefs. Hij begreep niet waarom de woningbouw deze niet aan hem wilde ‘geven’. Het veroorzaakte grote ergernis bij hem.

Eigenlijk had hij geen geld om ons te betalen. Maar hij had wat geleend, zei hij. Voor een klein bedrag zouden wij de troep minimaliseren en looppaden in de woning creëren – voldoende zijn om de gedwongen ontruiming van de GGD te annuleren.

Aan het eind van de dag kwam een excentriek figuur de woning binnenlopen. Een oudere meneer gekleed in cowboykleding en van top tot teen behangen met blokfluiten, overduidelijk mentaal niet in orde. Het geld bleek van hem te komen: niet geleend dus, maar afgetroggeld.

Het leek de John Wayne van de Lage Landen echter niet te deren. Op latere leeftijd had hij namelijk een openbaring gekregen. Hij wist en zag dingen waarmee hij anderen kon helpen. Zijn genezende krachten manifesteerde hij door middel van melodieën die hij met zijn blokfluiten produceerde.

Beide heren waren vreemde figuren, maar ze leken op hun eigen manier vrolijk en tevreden. Laat ze maar gewoon, dacht ik.

Tuğrul Çirakoğlu maakt met zijn bedrijf schoon in extreme ­situaties. Hij vertelt de verhalen achter het vuil. Lees al zijn verhalen hier terug.

null Beeld
Meer over