null

PlusAgenda

Uitgelicht: de ontregelende (video)installaties van Hito Steyerl

Beeld Hito Steyerl
Jan Pieter Ekker

Toen de Duitse (video)kunstenaar, cultuurcriticus, filmmaker, schrijver en hoogleraar Hito Steyerl (1966, München) in het voorjaar van 2015 als eerste winnaar van de Eye Art & Film Prize werd gekozen, kende bijna niemand in Nederland haar. Maar toen Eye Filmmuseum drie jaar later twee grote video-installaties van haar toonde, in combinatie met werk van twee opvolgende winnaars, was Steyerls status danig veranderd. Het invloedrijke kunstmagazine ArtReview had haar net uitgeroepen tot ‘de machtigste persoon in de kunstwereld’ – als eerste vrouwelijke kunstenaar, vanwege haar ‘hardnekkige uitgesprokenheid en academische strengheid waarmee ze internationale agenda’s kritisch beïnvloedt’.

Aan die status is sindsdien weinig veranderd, aan haar zichtbaarheid wel. Vorig najaar was Steyerl, die zichzelf consequent filmmaker noemt omdat ze ‘kan tekenen noch beeldhouwen’, eregast op het Idfa. Ze stelde onder meer een top-10 samen met haar favoriete documentaires. Het was de bedoeling dat het Stedelijk Museum gelijktijdig een grote overzichtsexpositie zou organiseren, maar die moest vanwege corona worden uitgesteld.

Zaterdag opent de solotentoonstelling Hito Steyerl. I Will Survive alsnog. Te zien is een groep belangrijke werken uit elke fase van haar kunstenaarspraktijk, met vroege werken uit de collectie van het Stedelijk. Het zijn ontregelende (video)installaties, waarin Steyerl op schrandere, vaak geestige wijze de invloed van het internet, inclusief de duizelingwekkend snelle verspreiding van beelden en kennis, op ons dagelijks leven becommentarieert. Tot en met 12 juni te zien in het Stedelijk Museum.

Onder: Hito Steyerl, How Not to be Seen: A Fucking Didactic Educational .MOV File, 2013

Meer over