PlusInterview

Soufiane Touzani over zijn rol in Strijder: ‘Ik voelde de pijn die mijn moeder gevoeld moet hebben’

Soufiane Touzani (35) zag zijn voetbalcarrière sneuvelen door een vergroeiing in zijn rug. Nu is hij presentator, heeft hij een populair YouTubekanaal en is hij een idool voor velen. Zo ook voor hoofdrolspeler Dylan in de familiefilm Strijder. ‘Tegenslagen kom je altijd wel tegen, maar yo, let’s go man.’

Denise van der Bij
Soufiane Touzani speelt zichzelf in Strijder.
 Beeld
Soufiane Touzani speelt zichzelf in Strijder.

Soufiane Touzani zit te wachten in het hoofdgebouw van Only Friends in Noord, een sportclub voor kinderen en jongeren met een beperking. Een logische locatie, gezien het onderwerp. Maar misschien wat minder passend gezien Strijder. De film speelt zich namelijk af in en rondom Rotterdam, de plek waar ‘pannakoning’ Touzani ook ter wereld kwam.

Misschien wel het grootste cadeau dat hij in zijn leven heeft gekregen, is dat hij geen piekeraar is, zegt Touzani. Ook niet toen hij vaarwel moest zeggen tegen een professionele voetbalcarrière; door scoliose kon hij alleen nog maar hooghouden. Hij keek zijn ogen uit toen hij werd opgenomen in het Sophia Kinderziekenhuis, vertelde zijn moeder. “Maar voor haar was het echt heel ingrijpend. Ze zag voor haar gevoel de vergroeiing te laat. Ik was haar aan het troosten en niet andersom.”

In Strijder (zie kader) heeft hoofdpersoon Dylan na een ongeluk het gevoel dat alles gewoon goedkomt. “Al zit in zijn woede ook een stukje confrontatie met de waarheid. Zijn pijn loopt eigenlijk parallel aan de pijn die mijn moeder voelde.”

Beloningen

Van Het Parool naar parallel, grapt de nuchtere Touzani. “Ik kan wel een heel dramaverhaal houden over dat ik allemaal problemen had, maar dat was gewoon niet zo.” In zijn eigen woorden werd hij namelijk ‘iedere keer opnieuw getrakteerd op een beloning’. “Voetballen mag niet, hooghouden wel, nou huppakee.” Zijn vriend met een digitale camera filmt een trucje en Touzani gaat viraal voordat ‘viraal gaan’ een begrip was. “Vanuit het niets stond ik in Vancouver trucjes te doen voor de game Fifa Street.”

Wat volgde was een zaalvoetbalcarrière; hij haalde zelfs het Nederlandse nationale team. ‘Tiki Taka’ Touzani nam nummers op met bekende rappers, begon met ondernemen en presenteren, en zette een YouTubekanaal op. Inmiddels heeft hij meer dan een miljoen volgers. “Tegenslagen? Ja, natuurlijk. Die kom je altijd wel tegen, maar yo, let’s go man.”

En nu maakt Touzani zijn filmdebuut. Toen hij nog heel jong was figureerde hij weleens, maar een grote rol als deze speelde hij nog niet eerder. Touzani zag het als de volgende stap, al had hij weinig tijd. “Het is langs me heen gegaan, ging allemaal zo snel,” vertelt hij druk gebarend. “Maar toen ik het script las met de parallel en het gevoel, toen dacht ik: dit wil ik wel, man.”

Hij had geen tijd voor acteerlessen. Maar hij speelde zichzelf, dus ‘gooide hij zichzelf niet in het diepe’. Toch was Touzani weleens bang dat hij achteraf spijt zou krijgen van zijn rol. “Ik ben een blij persoon, maar ik ben wel kritisch. Als ik het zou zien en ik vond het niet goed, dan zou ik dat ook zeggen.”

Toen hij in de bioscoopzaal met hoofdrolspelers Maik Cillekens (Dylan) en Anouar Kasmi (Youssef) aan zijn zijde naar het resultaat keek, verdwenen die twijfels. “Ik kreeg een soort broergevoel. Ik was trots op hoe ze het hadden gedaan. En tegelijkertijd ook om mijn eigen momenten. Ik voelde de pijn die mijn moeder gevoeld moet hebben. Ik zat bijna de hele film als een kleine jongen te huilen. Ik was in dat moment zo blij dat ik ‘ja’ had gezegd.”

Gewoon chill blijven

“Ewa strijders, ik praat over jullie!” Touzani draait zijn hoofd in de richting van de deur wanneer de jonge hoofdrolspelers Maik en Anouar binnenkomen. Na de begroeting vuurt hij in hoog tempo vragen op ze af: “Begin je het al een beetje te beseffen, An? Moeilijke vraag, hè?” “Worden jullie al een beetje herkend? Dat is raar hoor, als je zo ‘eyy psst, Dylan’ hoort. Nee, ik ben Maik, denk je dan.” “Je moet altijd blijven doen wat je echt wilt doen, dan ga je het lang volhouden.”

Op de set maakte hij grapjes en wilde hij vooral veel lol hebben met de jongens. “Ik probeer altijd wel advies te geven, maar ik wilde vooral dat het een plezierige tijd was. Laten zien van ‘ik ben gewoon Souf'. Als ze echte sterren worden, denken ze ook: gewoon chill blijven toch.”

Touzani kreeg weleens te horen dat je niet te normaal moet zijn, het geheimzinnige moet behouden. Maar dat wilde hij niet. “Soms moet je een artiest zijn. Nou, die artiest ben ik dan maar op beeld, dan ben ik niet te pakken.” Inmiddels zijn de jongens op de gang gaan overspelen. “Ja, ze willen nu eigenlijk ook gewoon gaan voetballen.”

Geen Disney

In Strijder speelt Touzani Dylans grote voorbeeld, een mentor die hem motiveert om weer te gaan voetballen. Zelf keek Touzani tijdens de periode van zijn rugvergroeiing op tegen de Braziliaanse wereldster Ronaldo Luís Nazário de Lima, die kampte met zware blessures maar wist toch op topniveau terug te keren. “Maar dat was niet iemand die je vertelt wat je moet doen. Je kan geen interviews volgen, want hij kon geen Engels. Alleen een beetje Nederlands toen hij bij PSV voetbalde.” Veel steun haalde Touzani dus vooral uit zijn inner circle: vrienden, vader en moeder, opa, tantes.

Hij vindt Strijder erg realistisch, niet à la Disney. “Je kunt niets met termen als ‘niets houdt mij tegen’. Het is niet alsof Dylan hierna bij FC Barcelona gaat tekenen. Hij laat juist heel goed zien wat wél kan, weet je.”

Touzani wil dan ook dat de film een stukje hoop geeft en mensen inspireert. “We kunnen wel allemaal mooie verhalen blijven vertellen, maar echt niet alles is altijd zonneschijn.”

Doorzettingsvermogen

In Strijder dromen Dylan (Maik Cillekens) en Youssef (Anouar Kamsi) ervan om profvoetballer te worden. Tot Dylan zijn voetbaldroom in duigen ziet vallen door een zwaar ongeluk. Toch blijft hij, gesteund door zijn held en mentor Soufiane Touzani (speelt zichzelf), alles op alles zetten om samen met Youssef de Touzani Cup te kunnen spelen én winnen.

Dylans situatie leidt tot ruzie tussen de twee vrienden. Ook de spanningen thuis met zijn ouders (Martijn Fischer en Maartje van de Wetering) lopen hoog op wanneer zijn vader en coach zegt dat voetballen voor Dylan geen optie meer is en hem buiten de selectie houdt. Tegelijkertijd ontmoet hij het skatemeisje Maya (Kailani Busker), voor wie hij stiekem gevoelens krijgt. Ze gaan samen op zoek naar manieren waarop Dylan toch weer kan voetballen.

Strijder is een verhaal over het overwinnen van tegenslagen en hoe je met een flinke dosis doorzettingsvermogen en via omwegen, toch je doel kunt bereiken.

Strijder is te zien in Arena, City, Het Ketelhuis, De Munt en Pathé Noord.