Tugrul Cirakoglu. Beeld Nosh Neneh
Tugrul Cirakoglu.Beeld Nosh Neneh

Sinds de geboorte van mijn zoon leef ik nog meer mee met de mensen bij wie ik schoonmaak

PlusTuğrul Çirakoğlu

Tugrul Çirakoglu

Drie weken geleden is ons ­eerste kind geboren. Een zoon. Volgens mijn vrouw heb ik nooit eerder voor iets of iemand zoveel aandacht getoond. Want, zo stelt zij, ik kan uren naar hem staren zonder me een seconde ergens anders mee bezig te houden. Een unicum voor de man die nooit stil kan ­zitten.

Hij kan nog maar weinig. Een gesprek voeren is onmogelijk, en het merendeel van de tijd ligt hij te slapen. Zo nu en dan piept hij. Dan weten we dat het tijd is om hem te voeden, waarna hij al snel weer in slaap valt.

Ondanks zijn passieve toestand weet hij mij continu te boeien. Als ik hem op mijn borst leg, is er alsof er niks en niemand meer bestaat. Hij klampt zich aan mij vast. Ik ben zijn vader en dat weet hij. Het lijkt alsof wij op deze momenten helemaal alleen op de wereld zijn. Niks anders doet er dan toe.

Als ik niet in zijn buurt ben, denk ik constant aan hem. Af en toe meen ik zelfs op de meest willekeurige momenten zijn geur op te pikken. Het is alsof ik 24 uur per dag vlinders in mijn buik heb. Een verliefdheid zoals ik die nooit eerder heb ervaren.

De geboorte van mijn zoon heeft ervoor gezorgd dat ik sommige van mijn klanten beter ben gaan begrijpen. Ik leef nu nog meer met ze mee dan voorheen. Laatst moest ik de restanten opruimen van een meneer van middelbare leeftijd. Hij was onopgemerkt overleden.

Volgens de nabestaanden was hij altijd al een stevige drinker geweest. De drank weerhield hem er echter niet van om een ‘normaal’ leven te leiden. Hij had altijd een goede baan gehad en draaide mee in onze maatschappij als ieder ander.

Uiteindelijk werd de fles hem fataal. Hij overleed aan een maagbloeding. Hij lag al enige tijd op bed voordat zijn lichaam werd aangetroffen. Zijn vader had een neutrale houding. Hij toonde weinig emotie en was niet erg spraakzaam. Hij vertelde dat ze eigenlijk binnenkort samen op vakantie zouden gaan. Daar keken ze ­beiden naar uit.

Terwijl ik met hem in gesprek was, kon ik niet anders dan mij afvragen of ook hij ooit zo verliefd was geweest op zijn zoon. Het kon haast niet anders. Zijn zoon was allang een volwassen kerel geworden. Maar voor zijn vader was hij ongetwijfeld nog altijd zijn kleine, lieve zoon. En nu moest hij hem begraven.

Tuğrul Çirakoğlu maakt met zijn bedrijf schoon in extreme ­situaties. Hij vertelt de verhalen achter het vuil. Lees al zijn verhalen hier terug.

null Beeld
Meer over