Amsterdammer Helpt Amsterdammer

Salomé Robalo Cabral wil van haar huis een thuis maken: ‘Ik heb veel meegemaakt, maar is dat niet het leven?’

Op veel plekken in Amsterdam wonen mensen in armoede. Met hulp van Paroollezers laat de stichting Amsterdammer helpt Amsterdammer wekelijks een wens in vervulling gaan. Vandaag: Salomé Robalo Cabral wil de schuldenstress, nare ervaringen en slechte mannen achter zich laten en zich op haar zes kinderen concentreren. Maar ze slaapt op de grond en haar huis kan wel wat liefde gebruiken. Kosten: 600 euro.

Bien Borren
Salomé Robalo Cabral is hecht met haar kinderen. 'Het is druk, maar een leuk soort druk.'  Beeld Eva Plevier
Salomé Robalo Cabral is hecht met haar kinderen. 'Het is druk, maar een leuk soort druk.'Beeld Eva Plevier

De huiskamer van Salomé Robalo Cabral (48) baadt in het licht, maar de prille lentezon kan niet verhullen dat het interieur zijn beste tijd heeft gehad. Ze heeft de meeste dingen gekregen of voor een habbekrats op de kop getikt. “Het is ruim en dat is fijn want we zijn met zeven,” zegt Cabral opgewekt. “Maar ik zou er graag een fijne plek van maken, zodat we ons echt thuis kunnen voelen.”

Ze woont sinds een paar jaar op de begane grond van een honingraatflat in de Bijlmer, samen met haar zes jongste kinderen. Terwijl haar 5-jarige zoontje, die deze maandagochtend thuis is omdat hij zich niet zo lekker voelt, door zijn moeders ingevlochten haren kroelt, vertelt Cabral hoe hecht ze is met haar kinderen. “Het is druk, maar een leuk soort druk.”

Ze zorgt in haar eentje voor haar drie zonen en drie dochters. “Hun vader is geen goede vader. Die denkt alleen maar aan zichzelf.” Het huishouden is hard werken, en dat is zacht uitgedrukt. Dat het allemaal zo aftands is, helpt ook niet. Zelf slaapt Cabral op een matras op de grond. Op het moment van het interview is ze herstellende van een operatie aan haar baarmoederwand waar myomen groeiden. “Het doet nog best wel veel pijn. Vooral bij het opstaan uit bed.”

Altijd anders gevoeld

Dat ze door de operatie tijdelijk moeilijk loopt, wuift Cabral weg. “Ik ben dat wel gewend.” Ze raakte op haar zeventiende besmet met het poliovirus (zie kader) en de zenuwen in haar been raakten daarbij dusdanig beschadigd dat ze alleen nog met heel veel moeite kon lopen. Als kind van ouders die illegaal in Portugal verbleven, was ze nooit ingeënt. “Ik heb me altijd anders gevoeld. Op straat keek iedereen naar me, ze scholden me uit of wezen me na. Ik heb een dikke huid gekregen door al dat gepest want het enige wat ik kon doen was hun hatelijke opmerkingen van me af laten glijden.”

Pas 24 jaar later, toen Cabral al ruim twee decennia in Nederland woonde, werd ze aan de gevolgen van de polio geopereerd. In het AMC werd een pin geplaatst en nu kan ze eindelijk haar kinderen naar school brengen. “Vroeger haalde ik metrostation Kraaiennest niet eens.”

Na een korte periode op Kaapverdië te hebben gewoond, kwam Cabral op aanraden van een tante naar Nederland. Over zowel haar tijd op het eiland als haar eerste jaren in Amsterdam wil Cabral liever niet in de krant spreken. “Het waren nare jaren met veel misbruik en mishandeling. Als ik terugdenk, word ik heel droevig. En dat wil ik niet want ik moet sterk blijven voor mijn kinderen.”

Toeslagenaffaire

Toen ze haar huidige woning kreeg, leek het tij te zijn gekeerd en begon ze hoop te koesteren op een rustig en stabiel bestaan. Met het plotselinge overlijden van haar oudste zoon uit haar tijd op Kaapverdië kwam aan dat voorzichtige geluk een bruut einde. “Hij was 28 en heel gezond. Een grote, sterke jongen. Maar hij kreeg een hartstilstand. Het verlies was heel zwaar, ik denk elke dag nog aan hem. Zijn zus, mijn oudste dochter, heeft het er erg moeilijk mee. Het doet me veel pijn om haar zo verloren te zien, en ik weet niet goed hoe ik haar kan helpen.” In dezelfde periode werd Cabral slachtoffer van de toeslagenaffaire. De schulden stapelden zich op. “Ik begaf het bijna door de stress. Ik sliep zo slecht, werkte zo hard maar het haalde niets uit.”

De door de overheid verstrekte compensatie ging volledig op aan haar schuldeisers. Ze is nu schuldenvrij maar heeft geen cent te makken. De jaren van stress hebben een zware wissel op Cabral getrokken, toch houdt ze moedig vol. “Ik heb veel meegemaakt, maar is dat niet het leven? Het is niet een makkelijk bestaan, dat leer ik mijn kinderen. Maar ik zeg ze ook dat ze niet moeten opgeven, en dat je ondanks alle tegenslag er iets van kan maken.”

Stuur uw reactie met vermelding van telefoonnummer naar aha@parool.nl. Meer info: amsterdammerhelptamsterdammer.nl

Polio

De ernstig besmettelijke infectieziekte poliomyelitis (polio) wordt veroorzaakt door een virus dat van mens op mens wordt overgedragen. Het kan tot blijvende verlammingen leiden en soms tot overlijden. Een vaccinatie beschermt nagenoeg levenslang tegen besmetting met het poliovirus. In Nederland komt polio niet meer voor. De laatste uitbraak was dertig jaar geleden en die vond plaats onder mensen die zich vanwege religieuze redenen niet lieten vaccineren. Voordat vaccinatie werd ingevoerd in 1957 kwam polio veelvuldig voor en leidde het tot sterfgevallen, maar het aantal gevallen daalde snel na de invoering. De afgelopen 22 jaar is in Nederland geen melding gedaan van mensen met polio.

Mirjam Schiethart. Beeld Eva Plevier
Mirjam Schiethart.Beeld Eva Plevier

De wens van vorige week

Vorige week vroeg Herminia Panduro Montes hulp bij de aanschaf van nieuwe pannen voor haar woon­gemeenschap. Mirjam Schiethart doneert.

Herminia Panduro Montes (40) kreeg al op jonge leeftijd veel verantwoordelijkheid. De werkethos waarmee ze in Peru opgroeide, nam ze mee naar Nederland en werkte als schoon­maker, niet alleen om in haar eigen onderhoud te voorzien maar ook om geld naar huis te sturen. Hevige stress in combinatie met onverklaarbare pijnen brachten haar een aantal jaar geleden bij een psycholoog. Ze werd gediagnosticeerd met een spieraandoening en kreeg het advies beter naar haar eigen grenzen te luisteren.

Inmiddels woont ze in woongemeenschap Oudezijds100 en daar voelt ze zich als een vis in het water. Ze kookt graag voor haar medebewoners, en het plezier is wederzijds: als Panduro Montes achter de pannen heeft gestaan, is het steevast druk aan tafel. De keuken kampt alleen wel met een pannentekort.

Mirjam Schiethart (58) brengt daar verandering in. “Verbinding zoeken en vinden door samen te eten, dat vind ik mooi,” zegt de bibliotheek­medewerker. Bovendien is Oudezijds100 een dierbare plek voor haar. “Mijn vader Gerard en mijn moeder Mariet hebben elkaar meer dan zestig jaar geleden daar ontmoet. Ze hielpen mee, mijn vader als arts in op­leiding en mijn moeder als manusje-van-alles. Dat de plek nog steeds bestaat en volgens ongeveer dezelfde waarden wordt voortgezet, vind ik heel bijzonder.”

Meer over