PlusInterview

Regisseur Régis Roinsard probeerde voor zijn nieuwe film geestesziektes van binnenuit te begrijpen: ‘Ik wilde niet meegaan in haar gekte’

Het wat gelikte En attendant Bojangles toont hoe de liefde tussen Georges en Camille zowel wordt aangewakkerd als geremd door haar wankele mentale gezondheid. ‘Ik denk niet dat deze film had gewerkt met andere acteurs.’

Joost Broeren-Huitenga
Regisseur Régis Roinsard: 'Ik was overdonderd door de emotionele kracht van het verhaal.' Beeld
Regisseur Régis Roinsard: 'Ik was overdonderd door de emotionele kracht van het verhaal.'

Met En attendant Bojangles verfilmt Régis Roinsard (50) de gelijknamige succesroman van Olivier Bourdeaut, in Nederland uitgegeven als Wachten op Bojangles. In het Frankrijk van de jaren vijftig volgen we de wervelwind-romance tussen Georges en Camille. De magnetische aantrekkingskracht van hoofdrolspelers Virginie Efira en Romain Duris en de glossy aankleding van de film zijn het vernis over een duister hart. Want Camilles manisch-depressieve neigingen, die hun relatie eerst aanvuren, blijken gaandeweg steeds onoverkomelijker problemen te geven.

Waarom wilde u het boek van Bourdeaut verfilmen?

“Dat wilde ik eigenlijk helemaal niet. Toen het boek uitkwam, riep iedereen om me heen dat ik het moest lezen en dat ik geknipt zou zijn om het te verfilmen. Maar het werd me zo vaak gezegd, dat het me ging irriteren – dus weigerde ik het boek te lezen. Uiteindelijk ging ik toch overstag, en al die mensen hadden natuurlijk gelijk. Ik was overdonderd door de emotionele kracht van het verhaal, en ik zag ook direct dat het ruimte bood voor een zeer interessante visuele benadering, door de fantasiewereld die Camille en Georges voor zichzelf scheppen.”

Het boek is geschreven vanuit het perspectief van Gary, de zoon van Georges en Camille; in de film ligt de blik meer bij Georges. Waarom koos u daarvoor?

“Het was me te naïef om deze amour fou te bekijken door de ogen van een kind. Door in de schoenen van Georges te gaan staan, zijn we intiemer getuige van hun uitzinnige leven, maar wel van buitenaf bekeken, en dus niet vanuit Camilles getroebleerde blik. Want dat wilde ik pertinent niet: een film die meegaat in haar gekte.”

“De grootste uitdaging was de juiste afstand te vinden. Het was belangrijk voor me om een accuraat beeld te geven van de geestelijke gezondheidszorg in die jaren – ik deed bijvoorbeeld research in het Franse Museum voor de geschiedenis van de Psychiatrie. Ook de roman The Bell Jar van Sylvia Plath was een inspiratiebron. Maar tegelijkertijd was het me er nooit om te doen om haar geestesziekte van binnenuit te begrijpen – we zijn slechts getuige van die overrompelende tsunami.”

Toch moet de film ook meebewegen op de golven van haar energie en haar verdriet.

“Die emotionele achtbaan was precies wat me zo aantrok in het boek. Het is als in de beste popliedjes – dat zijn vaak uptempo nummers waar je lekker op kunt dansen, maar als je er beter naar luistert blijkt dat het over tragische, duistere onderwerpen gaat. Dat contrast is ook de kern van de film.”

Voor dat contrast leunt u op het charisma van Virginie Efira en Romain Duris in de centrale rollen.

“Precies; ik denk niet dat deze film had gewerkt met andere acteurs. Met Romain werkte ik al samen voor mijn debuut Populaire. Ik heb ze niet individueel gecast, het ging erom het juiste koppel te vinden. Mijn cinema draait om een verhevigde vorm van het echte leven, en om dat succesvol neer te zetten, moeten er acteurs centraal staan die het levensecht kunnen maken. Dat hebben Virginie en Romain allebei in huis.”

En attendant Bojangles is te zien in Cinecenter, City, Filmhallen, Tuschinski.

Régis Roinsard. ‘Het was me er nooit om te doen haar geestesziekte van binnenuit te begrijpen – we zijn slechts getuige van die overrompelende tsunami.’ Beeld Corbis via Getty Images
Régis Roinsard. ‘Het was me er nooit om te doen haar geestesziekte van binnenuit te begrijpen – we zijn slechts getuige van die overrompelende tsunami.’Beeld Corbis via Getty Images
Meer over