PlusReportage

Op pad met Claw Boys Claw: ook een rockgod doet af en toe een dutje

Jan, de 14-jarige zoon van Jeroen Kleijn, drumt een toegift. Beeld Robin Alysha Clemens
Jan, de 14-jarige zoon van Jeroen Kleijn, drumt een toegift.Beeld Robin Alysha Clemens

Claw Boys Claw, stevige rock sedert 1983, toert door Nederland. In Utrecht speelden de Amsterdammers in zaal Ronda in Tivoli Vredenburg. Zanger Peter te Bos (70): ‘De tijd dat de anderen me aan het eind van de avond laveloos het busje in moesten tillen, is voorbij.’

Peter van Brummelen

Tegen drieën zet het busje, een gehuurde Fiat, koers richting Utrecht. Gitarist John Cameron, ook tourmanager, is in de weer met zijn telefoon. Bassist Marcus Bruystens is op zijn e-reader verdiept in een boek over slavenschepen in de 17de en 18de eeuw. “Gruwelijk, maar interessant,” zegt hij erover. Verder valt de hele weg nauwelijks een woord.

“En P-P-P-Peet, wat vind je van de sfeer in de bus? Wild hè?” klinkt het van achter, waar zanger Peter te Bos samen met zijn vriendin Beryl zit. Zijn stem is nog altijd luid en zwaar en ook nog altijd zit er een charmante stotter in. Te Bos wordt volgende maand 71 jaar. Al sinds 1983 zit hij samen met John Cameron in Claw Boys Claw, zij het dat de groep tussen 2000 en 2007 een slapend bestaan leidde. Onlangs verscheen van Claw Boys Claw het album Kite. En daar hoort een Nederlandse tournee bij.

Er zijn weinig zalen waar Claw Boys Claw in de loop der jaren niet zijn ruige rock heeft laten klinken. Bij Tivoli Vredenburg worden ze voor het vierde concert in een tour van zeventien shows ontvangen als oude bekenden. Bij het loading dock van het hypermoderne muziekcomplex past het hele instrumentarium van de groep op een luxe steekkar. In de Ronda, een van de zalen van het complex, heeft drummer Jeroen Kleijn, die in Utrecht woont, zijn drumstel al opgebouwd.

Trapkrukje

Eigenlijk zou Claw Boys Claw vanavond in de kleinere Pandorazaal staan, maar omdat Douwe Bob uit onvrede met de coronamaatregelen zijn tournee afzegde, kon de groep door naar de Ronda (capaciteit 2000 bezoekers). Tijdens het soundchecken maakt Te Bos een rondje door de zaal en houdt hij vlak voor het podium stil. Hij zakt door zijn knieën en zegt met zijn neus tegen het podium: “Als je niet zo lang bent als ik, zie je hier dus geen flikker.”

“Kleine mensen kunnen bij de kassa een trapkrukje ophalen,” klinkt het droog vanachter het drumstel. Jeroen Kleijn heeft zijn 14-jarige zoon Jan meegenomen, ook een drummer: in de toegift zal hij vanavond in een nummer pa afwisselen op de drumkruk.

Het past bij Claw Boys Claw, dat een beetje een familiebedrijf is. Beryl Cameron, al zo’n veertig jaar Te Bos’ vriendin, doet het licht. Ze is ook de zus van gitarist John Cameron. Diens dochter Gini – nog een drummer, ze speelt in de band van Pip Blom – doet vanavond de ‘merch’, zoals dat in rocktaal heet (van merchandise): in de hal van Tivoli Vredenburg bouwt ze de kraam op, waar T-shirts en elpees zullen worden verkocht.

Ieniemieniehapjes

Maar eerst moet er worden gegeten. Band en crew laden iets na 18 uur hun borden vol in het artiestenresaurant. Peter te Bos houdt het bij een enkele hamburger en een broodje. Als een kind dat niet wil eten, schuift hij het eten lusteloos over het bord. Meer dan twee ieniemieniehapjes neemt hij er niet van.

Smaakt het niet? “Ik eet nooit voor een optreden. Muzikanten kunnen dat, een zanger niet. Op mijn leeftijd wil je ook meteen languit op de bank als je zwaar hebt getafeld. Na afloop van een show eet ik hooguit een broodje kaas of zo. Toeren is een prima manier om af te vallen.”

null Beeld Robin Alysha Clemens
Beeld Robin Alysha Clemens

Ondanks die zeer bescheiden maaltijd strekt hij zich even later in de kleedkamer toch uit op de bank. En ja, hoor, weg is hij. Ook bassist Marcus Bruystens doet een dutje. Het licht gaat zelfs uit. Vroeger ging het anders toe bij Claw Boys Claw, dat zeker in de jaren tachtig een wilde reputatie had. “Hier helpt de omgeving ook niet echt mee, hè?” zegt Te Bos als hij weer wakker is.

Klinische aangelegenheid

Tivoli Vredenburg is backstage inderdaad een wat klinische aangelegenheid. Voorprogramma Rex, ook uit Amsterdam, is in de Ronda al begonnen, maar in de een paar verdiepingen hoger gelegen kleedkamer hoor je er niets van. Het blad van een tafel in de ruimte is gemaakt van de podiumvloer van het oude Muziekcentrum Vredenburg. Een gedenkplaatje meldt wie er zoal opstonden, onder wie zelfs David Bowie en The Rolling Stones.

Claw Boys Claw stond in 1993 in De Kuip in het voorprogramma van een andere mega-act: U2. “Natuurlijk verder geen enkel contact gehad met die mannen, maar het was leuk eens zoiets groots te doen,” zegt Te Bos. Tegen Jeroen Kleijn en zoon Jan die aan het tafelvoetballen zijn: “Zeg, kunnen de kleintjes even stil zijn, ja? Ik vertel over vroeger!”

Historisch was het Pinkpopoptreden dat Claw Boys Claw deed in 1986. Te Bos werd er bekogeld met graspollen en afval. “De pers heeft dat altijd verkeerd begrepen. Het was pure liefde van de kant van het publiek. Het is daarna een tijdje gebruikelijk geweest dat ons tijdens optreden van alles om het hoofd vloog. Ze gooiden zelfs zakken meel.”

Vuilniszak mee

John Cameron: “Mensen dachten dat het erbij hoorde. Bij 013 of zo’n zaal stond een keer een bezoeker met een volle vuilniszak in de rij. Had hij mee van huis genomen om bij het concert naar ons te gooien. Gelukkig heeft die gekkigheid niet te lang geduurd.”

Met een fles Jack Daniels in de hand vraagt Peter Te Bos wie er een borreltje lust. Zelf neemt hij er ook één. Was hij niet gestopt met drinken? “Een nipje voor de show moet kunnen. De tijd dat de anderen me aan het eind van de avond laveloos het busje in moesten tillen, is voorbij.”

Claw Boys Claw: van links naar rechts John Cameron, Jeroen Kleijn, Marcus Bruystens, Peter te Bos. Beeld Robin Alysha Clemens
Claw Boys Claw: van links naar rechts John Cameron, Jeroen Kleijn, Marcus Bruystens, Peter te Bos.Beeld Robin Alysha Clemens

Aan rituelen voorafgaand aan een show doet de groep niet, zegt de zanger. “Ik zorg altijd wel dat ik een schone onderbroek aan heb. Mijn moeder zou trots op me zijn, die zei vroeger altijd: ‘Je ondergoed moet schoon zijn, je weet nooit wat er gebeurt’.”

Is hij met al die jaren podiumervaring eigenlijk nog wel eens zenuwachtig voor een concert? “Zeker wel, elke avond weer. En vanavond is het helemaal raak. Bij eerdere concerten deze tour ging het niet lekker met mijn stem. Dan ga ik me toch druk maken: red ik het vandaag?”

Op weg naar het podium kijkt hij in de lift zichzelf aan in de spiegel en zegt: “Zo, ouwe rockgod.”

‘Hoe oud ben jij?’

Precies op tijd, 21.45 uur, stapt de groep het podium op en alle landerigheid is meteen verdwenen. Claw Boys Claw is een goed geoliede rockmachine. Dat Peter te Bos en John Cameron al bijna veertig jaar met elkaar spelen, hoor je en zie je. Maar even soepel als hecht klinken samen ook bassist Marcus Bruystens en drummer Jeroen Kleijn, die ‘pas’ in respectievelijk in 2007 en 2013 bij de band kwamen.

De muziek van Claw Boys kan donker en dreigend zijn en heeft ook een psychedelische kant, maar in de Ronda is de sfeer vooral feestelijk. Uitverkocht is de zaal niet, goed vol wel. Als er vanuit het publiek om oudere nummers wordt geroepen, reageert Peter te Bos klassiek Te Bossiaans: “Zijn jullie helemaal besodemieterd, we hebben net een nieuw album uit!” En als iemand gilt om Hippy on the Highway, een song van het in 1984 verschenen debuutalbum Shocking Shades of Claw Boys, brult hij: “Zeg, hoe oud ben jij?”

null Beeld Robin Alysha Clemens
Beeld Robin Alysha Clemens

Heel jong is het publiek in de Ronda niet, maar dat doet aan het enthousiasme niets af. Altijd goed publiek in Utrecht, werd in de kleedkamer al gezegd. Dat de meeste bezoekers al zo’n anderhalf jaar geen live muziek hebben gehoord, zal ook meespelen. Tegen de tijd dat Peter te Bos traditiegetrouw al zingend een rondje door het publiek maakt, kolkt de zaal. Zijn stem houdt het goed. Alleen in de ballad Rosie, de enige top 40-hit van de groep, klinkt hij wel heel rasperig.

Claw Boy Dicky

Twee keer wordt de groep teruggeroepen voor een toegift, waarbij het gastoptreden van Jan Kleijn in – hoe toepasselijk – het nummer Superkid goed valt bij het publiek.

Een zeer tevreden band hangt na afloop op de banken in de kleedkamer. Gitarist John Cameron komt aanzetten met een enorm krentenbrood. Cadeautje van een man die door iedereen Claw Boy Dicky wordt genoemd, een bakker uit Drenthe en een van de grootste fans van de groep. Hij is vaak aanwezig bij concerten en heeft op zijn lijf wel 27 tattoos van Claw Boys Claw. Peter te Bos en John Cameron vertellen lachend dat hun beeltenissen daarbij wat onhandig zijn gepositioneerd: het hoofd van de een is wel heel dicht getatoeëerd bij de bilnaad van Claw Boy Dicky, de ander moet de concurrentie aan met een steenpuist.

Op weg terug naar Amsterdam is het weer stil in het busje.

Claw Boys Claw treedt 15 december op in Paradiso.