Amsterdammer helpt Amsterdammer

Om zijn tuin kindvriendelijk te maken heeft Marco de Meijer wat hulp nodig

Op veel plekken in Amsterdam wonen mensen in armoede. Met hulp van Paroollezers laat de stichting Amsterdammer helpt Amsterdammer wekelijks een wens in vervulling gaan. Vandaag: Marco de Meijer vraagt 450 euro voor een nieuwe schutting.

Jessica Kuitenbrouwer
De tuin van Marco de Meijer staat vol met bouwmaterialen en zijn ‘projectjes’. ‘Onze jongste wil heel graag een bak met aardbeienplantjes, maar daar is nu eigenlijk de ruimte niet voor.’ Beeld Eva Plevier
De tuin van Marco de Meijer staat vol met bouwmaterialen en zijn ‘projectjes’. ‘Onze jongste wil heel graag een bak met aardbeienplantjes, maar daar is nu eigenlijk de ruimte niet voor.’Beeld Eva Plevier

“Kom je uit Noord-Holland toevallig?” roept Marco de Meijer (52) over de muziek heen. “Dit is een kermisband uit Noord-Holland. Prachtig vind ik dat.” Hij draait aan de versterker, de muziek ebt weg. “Niet te hard hoor. De buurvrouw vindt dat erg vervelend,” zegt hij met een glimlach. “Maar ik moest hem even testen.”

In de woonkamer van De Meijer in Noord staan een paar versterkers op de grond. “Die zetten mensen dan gewoon bij het vuilnis, terwijl ze het soms nog prima doen – zeker als ik met ze klaar ben. Vaak hoef je ze alleen maar even open te schroeven en het stof eruit te blazen. Ik snap echt niet dat mensen dat niet proberen voor ze zomaar iets wegdoen,” zegt hij. Met een knipoog: “Dat ik die tuin kan opknappen is het belangrijkst, maar als die in orde was, had ik misschien wel om een bijdrage gevraagd voor het beginnen van mijn eigen repair shop.”

Op straat

Sleutelen is deel van wie De Meijer is, vertelt hij. Als kind al schroefde hij al zijn speelgoed uit elkaar. “Mijn moeder werd soms een beetje wanhopig van me,” zegt hij lachend. “Zodra ik een nieuw stuk speelgoed kreeg, begon ik eraan te frunniken. Na een dag lag het uit elkaar, standaard. Netjes gedemonteerd hoor, dat wel. Ik kon niet zomaar vrolijk ergens mee spelen, zonder écht te begrijpen hoe het werkte. Ik sloopte dat speelgoed niet, ik onderzocht het.”

En dat monteren en demonteren bleef De Meijer doen. Hij ging van elektrisch bestuurbare autootjes naar fietsen, vervolgens naar brommers en geluidsinstallaties, en die werden op hun beurt opgevolgd door hele voertuigen. “Toen ik begin twintig was, had ik altijd wel een paar motorblokken staan om aan te werken, dat was echt mijn lust en mijn leven. Toen mijn oudste dochter geboren werd, ben ik daarmee gestopt. Het werd te duur.”

Ondanks het moeten opgeven van zijn grote hobby, waren De Meijers jaren als jonge vader wel heel gelukkige. Hij had een prima baan bij de stadsreiniging en woonde met zijn vriendin Cindy en de jonge kinderen bij zijn schoonmoeder in. Maar helaas mocht dat geluk niet eeuwig duren. “Halverwege de jaren 90 bleek Cindy’s moeder borstkanker te hebben. In diezelfde periode overleed mijn moeder, en kort daarna ook mijn vader. En toen ging Cindy’s moeder ook dood. Vanaf dat moment ging het snel bergafwaarts.”

Na de dood van Cindy’s moeder kwam het gezin De Meijer namelijk op straat te staan. “Het huurcontract stond niet op onze naam. We hebben nog van alles geprobeerd, maar de woningbouw wilde ons er echt uit hebben. Wat moet je dan?”

Kraanbestuurder

Een nieuwe woning vinden wilde niet zo vlotten en uiteindelijk belandden De Meijer en zijn gezin in een opvanghuis en een begeleidwonentraject. Ze kregen een huis toegewezen in de Czaar Peterbuurt en even leek het gezin weer verder te kunnen met hun leven, maar toen kreeg De Meijer het aan de stok met een van de medewerkers van het begeleidwonenproject.

“Er was een akkefietje, en toen wilden ze eigenlijk dat traject met ons stoppen. Maar Cindy en ik zijn nooit getrouwd, dus toen heb ik gezegd: ik ga wel weg als dat betekent dat zij wel een dak boven hun hoofd kunnen houden. Dat akkefietje was met mij, niet met hen.”

Nog erg in de rouw stond De Meijer ineens op straat. Hij was stuurloos en vluchtte in verdovende middelen. “Zo’n zeven jaar heeft dat geduurd, totdat ik op een dag in de coffeeshop zat en een man hoorde praten over een groot bouwproject dat een halfjaar later zou beginnen. Ik had ervaring als shovel- en kraanbestuurder en wilde daaraan bijdragen. Toen ben ik clean geworden – op eigen kracht want de wachtlijst bij de Jellinek was me te lang.”

Altijd iets te doen

Sindsdien gaat het een stuk beter met De Meijer. In 2010 verhuisde hij met Cindy samen naar een beneden in Noord, waar het stel nu nog steeds woont met drie van hun zes kinderen. Het tuintje bij de woning is alleen in de afgelopen twaalf jaar volledig dichtgeslibd met bouwmaterialen en ‘projectjes’ van De Meijer. “Zeker sinds ik grotendeels afgekeurd ben door mijn artrose, moet ik altijd iets te doen hebben. Ik ben een adhd’er en mijn handen moeten bezig blijven.”

Dat maakt de tuin niet enorm kindvriendelijk, en bovendien staat de oude schutting op instorten. De Meijer is zelf al aan de slag gegaan met het opruimen van zijn materiaal, maar die schutting moet toch echt vervangen worden en daar heeft hij helaas geen budget voor.

Een bijdrage aan een nieuwe omheining zou hem enorm helpen. “Onze jongste, Dani, is pas vijf. Hij wil heel graag een bak met aardbeienplantjes, maar daar is nu eigenlijk de ruimte niet voor. Ik zou zo graag willen dat mijn kinderen en kleinkinderen hier veilig kunnen spelen.”

Stuur uw reactie met vermelding van telefoonnummer naar aha@parool.nl. Meer info: amsterdammerhelptamsterdammer.nl

Jacco Post. Beeld Eva Plevier
Jacco Post.Beeld Eva Plevier

De wens van vorige week

Vorige week vroeg glazenwasser ­Billy Carey om een elektrische fiets om naar zijn werk te forenzen. Jacco Post doneert.

Billy Carey (52) groeide op met een zeer agressieve vader, die hem het ­leven zuur maakte. Om klappen te ontwijken zwierf Carey in die jaren over straat en raakte hij aan de drugs. “De drugs verzachtten mijn trauma’s, dat begrijp ik inmiddels wel. Maar drugs ontregelen ook,” vertelde hij vorige week in deze rubriek.

Van de vader van zijn vriendinnetje leerde Carey als tiener het vak van glazenwasser, wat hem veel goeds heeft gebracht in zijn leven. Hij kan nu een wijk overnemen van een bevriende glazenwasser die met pensioen wil. Zijn eigen wijk is Careys ­grote droom, maar het werk zal in Geuzenveld zijn en hij woont zelf in Zuidoost. De reis heen en weer is met het ov best duur, dus wil Carey graag een elektrische fiets om te kunnen ­f­orenzen.

Jacco Post (55) herkende zich in Careys verhaal en helpt hem graag aan een elektrische fiets. “Ik heb ook mijn ups en downs gekend. Alcohol, drugs, gokken – het is me allemaal niet vreemd. Toen ik wel de juiste afslag nam had ik gelukkig nog iets om op terug te vallen.”

“Ik had mazzel en ik vind dat Billy nu ook wel wat mazzel mag hebben. Ik geef hem graag een zetje zodat hij een leven op kan bouwen. Mensen doorbreken hun verslaving pas als ze hebben ingezien dat stoppen meer oplevert dan wat je van de drugs krijgt. Billy lijkt me iemand die bereid is daarvoor te knokken en te werken.”

Meer over