Recensie

Neil Diamond is geen seksgod meer, maar zijn stem functioneert nog (***)

Neil Diamond, inmiddels 74 jaar oud, trad gisteravond op in de ZiggoDome. De seksgod van weleer is een heertje geworden. Beetje stram in de bewegingen en voorzien van een toupetje (daar lijkt het in elk geval op), maar zijn stem functioneert nog.

Peter van Brummelen
De seksgod van weleer is een heertje geworden. Beeld Freddy Damman
De seksgod van weleer is een heertje geworden.Beeld Freddy Damman

Aan het einde van het concert memoreert Neil Diamond hoe meer dan veertig jaar geleden zijn carrière echt van start ging met het album Hot August night. Hij was al langer bezig, had ook al wel hits gehad, maar hij werd pas echt een ster na de verschijning van de live in het Greek Theatre opgenomen dubbelelpee. Vanwege de muziek die erop stond: middle-of-the-roadwerk, maar wel met een sterke seksuele ondertoon, niet in het minst veroorzaakt door Diamonds diepe stemgeluid.

Maar het album uit 1972 was deels ook zo'n succes vanwege de hoes met een concertfoto van de zanger: gestoken in luxe jeansoutfit, een nog woeste bos haar op het hoofd, de handen in een onduidelijke, maar ook alweer zo seksueel geladen pose voor het kruis. Een Jim Morrison voor de gewone man, pardon, gewone vrouw, want het waren vooral dames die wegzwijmelden bij de muziek van de Amerikaan.

Leeftijdgenoten
Die dames zijn hem niet vergeten. De Ziggo is bij het eerste van twee concerten daar gevuld met vooral leeftijdgenoten van de 74-jarige zanger, van wie een heel groot deel vrouwelijk is. Bij het buffet horen we een mevrouw tegen een vriendin zeggen: 'Iedereen zegt tegen me: 'Is die Neil Diamond van jou niet allang dood dan?' Om haar verontwaardiging kracht bij te zetten, plaatst ze even de handen in de zij: 'Nou écht niet!'

Hij is in de loop der jaren wat veranderd, dat wel. De seksgod van weleer is een heertje geworden. Beetje stram in de bewegingen en voorzien van een toupetje (daar lijkt het in elk geval op), maar zijn stem functioneert nog. Dat hele bronstige is er wel van af, hier en daar klinkt ook een bibbertje, maar het is allemaal niks om je bekocht over te voelen. Wie komt voor een avondje Amerikaans vermaak in ouderwetse Las Vegasstijl, is hier aan het juiste adres.

12 songs
Alweer tien jaar geleden verscheen van Neil Diamond het verrassende album 12 songs. Producer Rick Rubin, onder meer gespecialiseerd in het muzikaal weer tot leven wekken van oude sterren, liet de zanger daarop horen zonder ook maar enige opsmuk. En dat klonk behoorlijk indrukwekkend - vonden althans veel critici; Diamonds vaste fans waren niet wild van de plaat.

In de Ziggo Dome staat ook niet één van die 12 songs op het repertoire. Wel komen al zijn hits uit de jaren zeventig voorbij, en dat waren er nogal wat. Ze zijn gestoken in drukke, schetterende en tetterende showbizz­arrangementen. Neil Diamond opent sterk met I'm a
believer, vooral bekend van The Monkees. Hij schreef het toen hij nog professioneel songschrijver was en in het legendarische Brill Building in New York dag in, dag uit liedjes zat te bedenken.

Damesharten
Die liedjes laten zich toch het beste door hemzelf uitvoeren. I am I said, Love on the rocks, Song song blue brengen in Ziggo Dome ook nu nog de damesharten in vervoering. Bij Girl, you'll be a woman soon (in de versie van Urge Overkill nog door Quentin Tarantino gebruikt in de soundtrack van Pulp fiction) houdt Diamond aan de rand van een podium de hand vast van een fan die al heel lang een woman is.

In Brooklyn roads worden op het achterdoek filmbeelden vertoond uit Neil Diamonds jeugd, die zich grotendeels afspeelde in New York (hij zat in de klas bij Barbra Streisand). Het is het klassieke Amerika dat we zien in die door zijn vader gemaakte filmpjes uit de jaren veertig en vijftig; het lijken wel fragmenten uit een speelfilm of tv-serie. Om weemoedig van te worden, ook al vanwege de bijbehorende, mooi ingetogen zang.
Sweet Caroline, Neil Diamonds grootste hit en de vanzelfsprekende afsluiter van het concert, klinkt daarna nogal plat.

Meer over