PlusExclusief

Nathan Moszkowicz, manager van Lil Kleine en Bilal Wahib: ‘Ik ben van nature nogal opgefokt’

Nathan Moszkowicz: ‘Uitzonderingen daargelaten duurt de carrière van een topartiest in Nederland gemiddeld zo’n tien jaar.’ Beeld Linda Stulic
Nathan Moszkowicz: ‘Uitzonderingen daargelaten duurt de carrière van een topartiest in Nederland gemiddeld zo’n tien jaar.’Beeld Linda Stulic

Totale ontzorging voor zijn klanten is het streven van artiestenmanager Nathan Moszkowicz (28), ook als die Lil Kleine of Bilal Wahib heten en in de ­problemen komen. ‘Het is niet per se slecht voor je ­carrière als je af en toe met wat opstootjes in het nieuws komt.’

Nathan Moszkowicz is met zijn 28 jaar hard op weg een van de grote spelers te worden op de markt van het artiesten­management. Bijna tien jaar geleden begonnen met zijn maatje Géza Weisz van het Barlaeus Gymnasium als eerste klant, vertegenwoordigt hij nu talenten als Lil Kleine, Bilal Wahib, Défano Holwijn, Yung Felix en Dopebwoy.

De coronatijd, waarin zijn artiesten aan de straatstenen niet te slijten waren en de inkomsten naar nul dreigden te zakken, gebruikte hij om zijn bureau Namam uit te breiden met twee dochterbedrijven: Ownit en Makers Avenue. Het eerste om muzikanten te helpen hun eigen muziek te streamen, los van platenbonzen en wurgcontracten. Het tweede om onlinemakers, influencers, YouTubers, TikTokkers, Instagrammers, Twitchers, e-sporters, en wat al niet te ondersteunen met het uitstippelen van hun carrière.

Never waste a good crisis. Het gaat goed, zegt Moszkowicz. Hij heeft tijdens de pandemie niemand hoeven te ontslaan. Bijna twintig man personeel heeft hij in dienst, en met zijn drie bedrijven vertegenwoordigt hij nu zo’n 45 tot 50 artiesten en makers. Zijn ambitie? Het toonaangevendste managementbureau van de Benelux worden. Niet het grootste, wel ‘met de meest relevante talenten van het moment.’

“Dat ze zeggen: daar moet je bij zitten als je ertoe wilt doen.”

Hoe komt u aan zulk talent?

“Door te scouten. Was het maar zo’n feest dat ze zelf komen aanwaaien. Dat is een utopie. Echt groot talent moet je vinden. Dus zit ik elke dag op Spotify te kijken en volg ik de Dutch Chart. Of ik zoek talenten op Instagram. Inmiddels heb ik een heel team dat meedoet, maar ik hoop dit nooit uit handen te moeten geven. Het is leuk, zoeken naar de next best.”

Dat is natuurlijk de droom: de nieuwe grote ster vinden.

“Dat is geen droom, dat is een vereiste als je een lang leven als manager wilt leiden. In mijn optiek moet je elk jaar de meest actuele talenten zien te vinden om te ­overleven. Als je vijf jaar niet zoekt, heb je kans dat je als manager kapseist met een generatie artiesten in de herfst van hun bestaan.”

Dooft het artiestenbestaan zo snel uit?

“Uitzonderingen daargelaten duurt de carrière van een topartiest in Nederland gemiddeld zo’n tien jaar.”

Dus bent u voortdurend op zoek?

“Als een bezetene.”

Wanneer denkt u: bingo?

“Het klink supercliché, maar als er van beide kanten een klik is. Want zonder klik kan ik niet werken met de intensiteit die wordt verwacht. Het gaat ook allemaal op goed vertrouwen.”

Zonder contracten?

“Tot grote frustratie van mijn legal team. Ik wil dat, omdat ik vind dat artiesten weg moeten kunnen als ze in ons niet meer de beste oplossing zien voor hun carrière. Het is aan mij om te zorgen dat ze tevreden blijven. Dat houdt me superscherp. Ik ben degene die het talent moet beschermen tegen papierwerk. Ik vind niet dat ik diezelfde artiest dan een dik contract voor kan leggen.”

Hoe vaak heeft u er eentje ten onrechte laten lopen?

“Drie keer heb ik te veel twijfels gehad over of niet genoeg werk gemaakt van talenten die later supersterren werden. En nee, ik ga geen namen noemen. Je leert ervan. Maar mijn vak bestaat niet uit wiskundige formules, dus zo raar is het ook weer niet dat je er soms naast zit. Daar moet je dan maar om lachen. Met kies­pijn.”

‘Drie keer heb ik te veel twijfels gehad over of niet genoeg werk gemaakt van talenten die later supersterren werden.’ Beeld Linda Stulic
‘Drie keer heb ik te veel twijfels gehad over of niet genoeg werk gemaakt van talenten die later supersterren werden.’Beeld Linda Stulic

Zijn streven: totale ontzorging voor zijn cliënten. Naar Amerikaans model: full ­service. Of het nu gaat om agendabeheer of onderhandelingen met grote bedrijven, om financiën, deals of toekomstplanning.

“We zorgen ervoor dat je op tijd je bed ­uitkomt en als iemand wil dat wij zijn ­chihuahua uitlaten, zijn we daar ook niet te beroerd voor. We zijn er voor de zaken én het privéaspect. Of het nu te maken heeft met problemen thuis, of...”

Liefdesverdriet?

“Dat komt geregeld voor. Ik ben alles­behalve een relatietherapeut, maar een luisterend oor kan ik wel bieden. Je wilt er gewoon zijn.”

En wat als op Instagram een filmpje verschijnt waarin een van je grootste talenten aan een twaalfjarige jongen vraagt zijn ­piemel te laten zien? Bilal Wahib, veelbelovend acteur en muzikant, vloog in maart uit de bocht en heel het land was in rep en roer. Niet alleen leek er plotsklaps een einde te komen aan zijn carrière, hij werd ook gearresteerd op verdenking van vervaardigen en verspreiden van kinderporno.

Wat was het eerste dat u dacht toen u van het filmpje hoorde?

“Werk aan de winkel.”

Was u boos?

“In alle eerlijkheid: je hebt niet eens tijd om boos te zijn. Het is een totale ontploffing. Ik heb dat filmpje niet eens bekeken. Ik heb vernomen wat de inhoud was en dat was genoeg. Je gaat op de automatische piloot: wat moet er gebeuren? Hoe gaan we dit structureren? En vooral: hoe kunnen we er voor Bilal zijn?”

Wat voor plan had u?

“Je staat onder een waterval: talloze vragen van de pers, intussen bellen met de advocaat, want hij was aangehouden en het was onmogelijk om direct met hem te schakelen. Een heel onaangename situatie. Je hebt alle duizend partijen waarmee hij werkt schreeuwend aan de lijn. Ja, wat doe je dan?”

U was onbereikbaar voor de media.

“Dat vind ik altijd zo grappig: figuren als Albert Verlinde die woedend op mij afgeven als ik ze niet direct te woord sta. De reden was simpel: ik lag niet ergens in de zon, ik handelde in het belang van mijn artiest. En als het niet in het belang is van mijn artiest om RTL Boulevard te woord te staan, kunnen ze giftig worden wat ze willen, maar dan neem ik de telefoon niet op. Als ze dan zeggen dat ik alleen bereikbaar ben als ik positieve dingen te melden heb, is dat maar even zo. Ik weet wel waarom het ze zo frustreerde: ze hadden munitie nodig om nog een uitzending te maken over Bilal en die kregen ze niet van mij.”

Wist u meteen wat u moest doen?

“Dat weet je nooit; als je een ­incident van die omvang kunt zien aan­komen, zorg je er wel voor dat het niet gebeurt. Maar ik heb een goed team met mensen die structuur wisten aan te brengen in de wirwar van ellende. Van pr-specialisten tot juristen. Ik wist ook: het kost tijd. Dit gaat heel lang duren, dus dan kun je maar beter even je gemak houden. Anders wordt het wrijven in een vlek. De roddelmedia zien dat als onervarenheid. Ik denk: gelukkig is het ze niet gelukt ons uit de tent te lokken.”

Heeft u bedacht dat hij op televisie zijn excuses aan moest bieden?

“Hoe bedoel je?”

Als strategie?

“We hebben op een gegeven moment besloten dat hij eenmalig zijn zegje zou doen. Daarna moest het weer stil worden. Weet je, je kunt het alles noemen wat je wil: een heftig incident, een uit de hand gelopen, totaal misplaatste grap. Het maakt niet uit. Het is gebeurd, het is op film vastgelegd en het is niet terug te draaien. Dus kun je alleen nog proberen er het beste van te maken.”

Hoever bent u nu met zijn rehabilitatie?

“Hij heeft pas weer een single uitgebracht en die wordt goed ontvangen. Je moet aanvoelen wanneer de massa denkt dat hij een tweede kans verdient. Toen 3FM een oproep deed om hem weer te gaan draaien, was dat voor ons een haakje. We konden pas aan de slag toen de rust was weergekeerd en het incident juridisch was afgehecht. En wat we maar al te makkelijk vergeten: toen Bilal zelf mentaal weer stabiel genoeg was en de dreiging rond zijn persoon weg was.”

Vindt u dat hij te hard is aangepakt?

“Het ligt natuurlijk voor de hand dat ik die vraag met ja beantwoord. Maar echt: hij is een van de meest bescheiden talenten met wie ik ooit heb mogen werken. Een jongen met het hart op de juiste plaats. Ik weet niet of hij te hard is aan­gepakt. Ik weet wel dat het interessant is om te zien hoe mensen een kant kiezen.”

Dat klinkt vaag.

“Laat ik zeggen: niet iedereen is in het heetst van de strijd achter hem blijven staan.”

In tijden van crisis leer je je vrienden kennen?

“Dat is mooi verwoord.”

U doelt op platenlabel Top Notch?

“Ik zie gewoon hoe mensen die hem eerst als een baksteen lieten vallen nu de publiciteit zoeken en om het hardst schreeuwen dat hij terug moet komen. Daar wil ik het graag bij laten, want ik wil niet met modder gooien.”

'Als het niet in het belang is van mijn artiest om RTL Boulevard te woord te staan, kunnen ze giftig worden wat ze willen, maar dan neem ik de telefoon niet op.' Beeld Linda Stulic
'Als het niet in het belang is van mijn artiest om RTL Boulevard te woord te staan, kunnen ze giftig worden wat ze willen, maar dan neem ik de telefoon niet op.'Beeld Linda Stulic

Nathan Moszkowicz, telg uit de beroemde advocatenfamilie, zoon van strafadvocaat Bram Moszkowicz, die in 2012 met donderend geraas ten val kwam en door de Amsterdamse Raad van Discipline van het tableau werd geschrapt, zit achter een tafel in café-restaurant Dauphine, telefoon continu bij de hand.

“Sorry,” zegt hij. “Ik ben van nature nogal opgefokt.”

Het had voor de hand gelegen als u ook de advocatuur in was gegaan.

“Toen het aan de orde was, ging mijn vader door een moeilijke tijd. Dat was niet bepaald een aanbeveling om rechten te gaan studeren. Ik ben er ook altijd vrij in gelaten. Het werd een studie bedrijfskunde aan de VU, maar daar ben ik snel mee gestopt. Aan de universiteit leer je veel, maar niet ondernemen. Studeren is niks voor mij. Op het Barlaeus was ik een totale vandaal. Ik kwam er om mijn uren te maken en daarna fietste ik snel naar het Hervormd Lyceum Zuid om naar meisjes te kijken. Ik ben nog steeds niet in staat om een bladzijde te lezen van iets wat me niet interesseert.”

Vertegenwoordigt u nog steeds uw vader?

“Soms. Een beetje als een running gag. Toen ik net begon met ondernemen, en er aanvragen voor hem binnenkwamen, eiste ik dat ik die mocht afhandelen. Dat vond hij heel grappig. Nu bellen sommige partijen eerst mij op. En dan bel ik hem.”

Lijkt u op hem?

“Ik herken wel dingen, maar echt ­duiden kan ik het niet. Ik denk dat ik de kracht van het woord en het vermogen analytisch te denken van hem heb mee­gekregen. Maar net zo goed van mijn moeder, die ook advocaat is.”

Had u geen artiest willen worden?

“Absoluut niet. Als je opgroeit met een vader als de mijne, zie je dagelijks de keerzijde van roem. Mensen die je letterlijk op straat bespringen, nooit meer even zomaar een broodje kunnen halen. Je moet chronisch ‘aan’ staan, je wordt constant bekeken. Elke scheet staat in de tabloids. Dan zullen mensen zeggen: daar moet je niet over piepen als je zo nodig bekend wilt worden. Dat is ook zo, maar ik denk niet dat de talenten met wie ik werk achteraf nog steeds zeggen: ik wil beroemd worden, ik wil dat iedereen mij kent. Het is echt heftig.”

Hoe bereidt u jonge mensen daarop voor?

“Door ze te vertellen hoe het is, want dat is dan wel weer een voordeel van het hebben van een beroemde vader: ik heb zelf tot op zekere hoogte meegemaakt hoe het is. Maar je kunt relativeren wat je wil, het is onmogelijk een artiest vooraf te laten ervaren wat er in je brein gebeurt als je een horde gillende meisjes achter je aan krijgt.”

Dat weet je pas als het te laat is?

“We kennen allemaal de sterren met wie het verkeerd is afgelopen. Ik denk dat er te weinig over bekend is. Er zijn soms goede redenen waarom bepaalde talenten zich anders gedragen dan een ‘normaal’ iemand.”

‘Als je opgroeit met een vader als de mijne, zie je dagelijks de keerzijde van roem.' Beeld Linda Stulic
‘Als je opgroeit met een vader als de mijne, zie je dagelijks de keerzijde van roem.'Beeld Linda Stulic

Bij roem komt ook al snel het grote geld.

“Ja.”

Twintig jaar en dan zit je daar met al dat geld.

“Ik ben daar heel streng op. Het maakt me niet uit als een artiest zegt dat hij al het geld op zijn rekening wil hebben, ik wil gewoon dat het goed wordt beheerd. Dat het niet allemaal in één keer op gaat. Ze mogen van mij mooie spullen kopen, zolang het maar in verhouding is met wat ze verdienen. Ik zorg ervoor dat ze een deel van hun geld opzijzetten, dat ze hun belasting kunnen betalen en nadenken over hun toekomst. Als er echt veel geld binnenkomt, helpen we bijvoorbeeld met beleggen.”

Betrekt u hun ouders daar ook bij?

“Die krijg je er soms gewoon bij. Ik vind het fijn. Zeker als een artiest helemaal ­ontploft, is het prettig als je contact kunt hebben met de verzorgers.”

Ik kan me ook ouders voorstellen die lopen te pushen.

“Zoals voetbalvaders die in het weekend staan te schreeuwen langs de lijn? Godzijdank heb ik daar nooit last van gehad. Het is gewoon mooi meegenomen als ouders betrokken raken bij financiële of juridische zaken. Sommige dingen kun je ook beter met hen bespreken. Dan kunnen zij daarna aan hun zoon of dochter uitleggen dat het een goede en veilige keuze is om geld opzij te zetten.”

Artiesten kunnen ook ontsporen.

“Ik denk niet dat dat bij ons gebeurt.”

Ik bedoel: jonge mensen die lopen te patsen met Rolexen en flessen champagne.

“Met patsen is niks mis. Ik zou het zelf niet doen, maar voor een rapper kan dat prima bij zijn imago passen. Ik vind het niet raar dat sommige talenten het breed laten hangen en dat aan de buitenwereld laten zien. Ze mogen zichzelf van mij ook best belonen voor hun prestaties. Als ze maar niet meer uitgeven dan ze verdienen.”

Dan patsen ze maar raak?

“Ik vind het best.”

Aan grote talenten zit vaak een rauw randje.

“Zeker.”

Als er een keer een hotelkamer aan gort gaat...

“Uiteraard word je dan als manager ingevlogen.”

Is dat een leuk aspect van uw werk?

“Het zou natuurlijk het beste zijn als ik nu zou zeggen dat ik dat helemaal niet leuk vind. Het is soms heel negatief, we hadden het al over Bilal. Daar word je niet blij van. Maar het werk zelf? Het houdt mijn leven prikkelend, laat ik het daarop houden. Dingen proberen op te lossen, is niet onaangenaam om te doen.”

Lil Kleine – Jorik Scholten – is niet alleen een goede vriend van u, maar ook een van de belangrijkste talenten uit uw stal.

“Wat is er met hem?”

Als we het nu hebben over iemand die negatief in het nieuws is: hij was in opspraak omdat hij op Ibiza zijn vriendin Jaimie Vaes zou hebben geslagen. Hij wordt vervolgd voor een mishan­deling in club Oliva op het Rembrandt­plein...

“Het staat niet vast dat hij dat heeft gedaan.”

Het is ook niet mijn bedoeling hier voor rechtbank te spelen.

“Alsjeblieft niet. Maar goed: er ­hebben zich de afgelopen maanden een paar situaties voorgedaan waarbij hij niet alleen met nieuwe hits in het nieuws is gekomen.”

Keurig geformuleerd, zo toont u zich toch een zoon van uw vader.

“Hahaha.”

U had ook kunnen zeggen: goed voor zijn imago.

“Dat klopt. Jorik is geen arthouse-actrice, maar een rapper. Dan is het niet per se slecht voor je carrière, vaak zelfs bevorderlijk, als je af en toe met wat opstootjes in het nieuws bent. Er zijn natuurlijk wel grenzen. Die moet je proberen te bewaken en te managen, maar een van de redenen van Joriks succes is dat hij zich van nature in opzienbarende situaties weet te manoeuvreren. Hij heeft gewoon een randje. Hij is on-Nederlands, niet-­calvinistisch. Als hij een Amerikaanse artiest was geweest, zouden de mensen er niet van opkijken. Maar hier?”

Intussen vindt half Nederland hem een klootzak.

“Dat zijn jouw woorden.”

Ik leg het maar even voor.

“Hij staat, as we speak, gewoon weer op nummer één in de charts. You love him or you hate him. Lil Kleine roept emotie op. De mensen zullen in elk geval nooit vlak over hem denken. Maar wij gaan geen in­cidenten ensceneren, daar trek ik wel de grens. Dat is ook niet nodig. Bij Jorik is het nooit saai.”

null Beeld

Nathan Moszkowicz

6 maart 1993, Amsterdam


1997-2005 Cornelis Vrij School, Amsterdam
2005-2011 Barlaeus Gymnasium, Amsterdam
2011-2012 Studie business administration, VU Amsterdam (niet afgemaakt)
2013-heden Managementbureau Namam, dit jaar uitgebreid met Ownit en Makers Avenue

Nathan Moszkowicz woont met zijn vriendin en dochter in Amsterdam.

Meer over