PlusOuder en Kind

Moeder Els & dochter Marije: ‘Ze geeft me zo’n krachtig gevoel’

Marije is extravert, geeft graag diners en houdt van verhalen vertellen. Moeder Els staat niet zo graag op de voorgrond en luistert liever. ‘Kinderen stonden bij haar altijd op nummer één.’

Xandra van Gelder
Marije met moeder Els achter op de fiets. Beeld Harmen de Jong
Marije met moeder Els achter op de fiets.Beeld Harmen de Jong

Els Kieft (62)

“Marije heeft meer lef dan ik. Laatst was er een actie voor het behoud van de Lutkemeerpolder. Als protest zijn we met een aantal mensen op de grond gaan liggen op de Noordermarkt. Eigenlijk vind ik zoiets doodeng, maar ik ben dol op de natuur en met Marije naast me durf ik – zij geeft mij zo’n krachtig gevoel.

Mijn zoons Erik en Wouter, een tweeling, zijn tien weken te vroeg geboren. Wouter heeft een verstandelijke beperking en autisme. Hij kan foutlozer schijven en lezen dan de meeste Nederlanders, maar emotioneel loopt hij achter. Marijes komst was een cadeautje. Ik was in de overgang en dacht dat ik niet meer zwanger kon worden, maar dat was een vergissing. Het was zo’n totaal andere geboorte, ze kon meteen mee naar huis, dat was echt heerlijk.

Toen Wouter nog thuis woonde, ging er veel aandacht naar hem. Dat was voor de andere kinderen soms moeilijk. Marije ging al snel haar eigen gang, vanaf haar derde speelde ze buiten. Ze is ontzettend sociaal, ze kan echt met iedereen omgaan.

Marijes onbevangen blik helpt mij mijn denkraam groter te maken. Haar middelbare school, het Geert Groote College, was een Vrije School. Daar is het echt anders dan op de Hotelschool, waar ze nu zit, en waar de sfeer corporaler is. Het eerste jaar leef je met vijftien mensen bij elkaar en moet je maar zien hoe je het samen rooit.

Het is grappig om te zien dat zo’n vrije meid zich ook thuis voelt in zo’n andere wereld. Net zoals ze op haar plek is bij de Fruittuin van West, een boerderij aan de rand van de stad met een boomgaard, kippen en een biologische winkel. Daar heeft ze lang in het café gewerkt. Waar Marije ook is, ze neemt nooit een blad voor de mond, ze spreekt zich uit.

Wouter kan lastig zijn, maar heeft ook veel lolligheid in zich. Humor is iets wat ons alle vijf bindt. Als dingen anders lopen, wat bij ons nog wel eens gebeurt, kunnen we daar goed grappen over maken en samen om lachen.

Marije houdt enorm van koken. Misschien heeft ze dat talent van haar oma geërfd, die had dat ook. In je eentje eten vindt ze niets, voor mijn zestigste verjaardag heeft ze voor twintig mensen gekookt.

Ze was nog jong toen ze begon met het bakken van taarten. Op haar tiende had ze al een eigen plankje met bakspullen in de keukenkast. Toen al maakte ze prachtige taarten die ze overtrok met wit marsepein en dan versierde met schitterende groene blaadjes.”

Marije Voors (21)

“Els houdt er niet zo van om op de voorgrond te staan: buitenshuis is ze ingetogen, binnenshuis is ze heel spontaan. Ik ben anders, ik ben extravert en vind contact met anderen belangrijk. Hoe drukker het is, hoe meer energie ik krijg. Ik vertel graag verhalen en ben een gangmaker, Els luistert liever.

Mijn moeder en ik praten vaak over de vraag of ik van nature extravert ben, of dat het een reactie is op de situatie thuis. Daar kom je nooit uit, maar ik lijk wel op oma, de moeder van mijn vader. Ze was een wijze vrouw die belangrijk voor me is geweest. Vroeger kookte ze voor me, later ging ik bij haar langs om een lekkere couscous voor haar klaar te maken.

Eten is belangrijk. Ik vind het ontzettend leuk om diners te organiseren voor vriendinnen of familie. Koken heb ik mezelf geleerd, het eerste waarmee ik experimenteerde was het bakken van taarten.

Ons gezin valt op. Wouter kan soms heel erg flippen als iets anders gaat dan hij had gepland, op zulke momenten wil je niet vastzitten in de Efteling of in een vliegtuig.

Een paar weken geleden zijn Els en Wouter langsgekomen in Maastricht. Het is fijn als mijn verschillende werelden samenkomen; mijn vrienden konden mijn familie zien en andersom. Wouter vond het zo leuk, hij liep echt te huppelen.

We zijn een warm gezin. Wouter heeft een beperking, dat was voor ons allemaal zwaar, en al helemaal voor mijn moeder. Zij heeft ons geleerd alles met humor te bekijken. Kunnen lachen om je gebreken maakt het leven luchtiger.

Dat ik op een Vrije School heb gezeten, heeft er aan bijgedragen dat ik open in het leven sta. Voor mij is het belangrijk dat iedereen kan zeggen en doen wat hij wil. Door mijn broer heb ik geleerd dat mensen anders kunnen zijn. Ik denk dat mijn rechtvaardigheidsgevoel daarin zijn oorsprong vindt. Ik kan niet tegen onrecht. Iedereen moet de mogelijkheid krijgen te zijn wie hij is.

Els heeft haar hele leven voor ons gezorgd. Haar kinderen stonden altijd op nummer één. Mijn ouders rijden geen auto en Els doet alles op de fiets. Toen Ajax landskampioen werd, kwam zij me ’s avonds laat van het Leidseplein halen met de fiets, en zat ik veilig achterop.

Nu is de tijd gekomen dat ze voor zichzelf moet zorgen. Dat vindt ze lastig. Soms geef ik haar een duwtje, zo heb ik haar er laatst van overtuigd dat ze echt een elektrische swapfiets moet nemen. Het is tijd dat Els aan zichzelf gaat denken.”

Els Kieft (62), medewerker de Joriskring
Paul Voors (63), data-analist bij de NS
Marije Voors (21), tweedejaars Hotel Management School Maastricht (HMSM)
Wouter Voors (28), dagbesteding Amstelveen
Erik Voors (28), softwareontwikkelaar

Els Kieft en Paul Voors wonen in een eengezinswoning in Nieuw-Sloten. Marije Voors woont met drie vriendinnen in een studentenhuis in Maastricht.

Meer over