PlusOuder & kind

Maria & Annemarie: ‘Ik zie de wereld wel wat donkerder dan mijn moeder’

Maria (62) en Annemarie (34) hadden een lastige start. Nu Annemarie een zoontje heeft, zien ze elkaar veel. ‘Oma zijn vind ik heel leuk: ik hoef alleen maar liefde te geven.’

Yuki Hochgemuth
Annemarie en Maria. Beeld Harmen de Jong
Annemarie en Maria.Beeld Harmen de Jong

Maria Grijpma (62)

“Ik heb lang als verpleegkundige gewerkt, waarvan de laatste zeven jaar in de terminale thuiszorg. Dat waren waardevolle jaren, waarin je het iemand zo fijn mogelijk maakt in de laatste periode van hun leven, tot ik daar in 2019 mee moest stoppen vanwege een hernia. Nu schrijf ik sinds een paar jaar zelfhulpboeken, zoals de serie Klein Geluk, en geef ik workshops voor onder andere mantelzorgverenigingen.

Annemarie en ik hebben een lastige start gehad. Toen ze jong was moest ik veel naar het ziekenhuis, waardoor ze veel naar de crèche moest waar ze zich niet gelukkig voelde, en toen ze zeven was scheidden haar vader en ik. Ik heb toen ze opgroeide mijn best moeten doen om in contact met haar te blijven. Haar manier van afzetten was zich terugtrekken, naar haar kamer met de deur dicht. Dus dan ging ik met een volle wasmand naar haar kamer. Als ze vroeg wat ik kwam doen zei ik: de was opvouwen. Op die manier bleven we wel met elkaar in contact.

Nu ze volwassen is, en zelf moeder, spreken we elkaar veel. Ik kom vaak logeren bij haar en haar gezin. Oma zijn vind ik heel leuk: ik hoef alleen maar liefde te geven, de verantwoordelijkheid van opvoeden is er niet meer, die ligt bij de ouders. Het is een fijne plek om in te nemen. Annemarie is absoluut honderd procent moeder wanneer ze thuis is, maar ondertussen heeft ze ook nog haar eigen dingen, die ze ook honderd procent doet.

Ik ben onwijs trots op haar: op haar 34ste heeft ze al vier boeken geschreven. Ze durft echt te gaan voor haar droom. Toen we jaren geleden samen over de toekomst spraken, was haar eerste boek net uit. ‘Ik wil een oeuvre,’ zei ze toen. Ik antwoordde haar dat als ze dat wilde, dat dat ook zou komen. En nu heeft ze tien jaar later ook een oeuvre en verdient ze haar geld als zzp’er: hoe stoer.

Ik ben, ook in mijn boeken, veel bezig met mindfulness en zelfreflectie, en met positiviteit. Zij ziet de wereld wat zwarter, wat je ook weer terugziet in haar boeken. Ze zucht meer, denkt vaker: waar moet het met de wereld naartoe? Terwijl ik ’s ochtends opsta en denk: leuk! Het glas is bij mij halfvol, als ik iets niet kan veranderen, dan is dat oké.

Die mindfulness is iets wat ik met mijn vriendinnen deel, maar dus niet met haar. Ondanks dat ik het soms wel probeer, weet ik dat ze geen mindfulness zal gaan doen, hoewel ik denk dat dat soms best goed voor haar zou kunnen zijn.”

Annemarie de Gee (34)

“De natuurlijke stemming van mijn moeder is opgewekt: ze is een heel vrolijk, positief mens. Dat is natuurlijk ook terug te zien in haar werk: ze is heel oplossingsgericht, ‘creëer je leven’. Ik zit absoluut anders in elkaar. Het is niet zo dat ik met een donderwolkje boven mijn hoofd loop, hoor, maar ik zie de wereld wel wat donkerder.

Ik ben altijd op zoek naar waar het schuurt, dat komt ook door mijn werk. Ik schrijf romans, in februari is mijn nieuwe roman De winters verschenen. Ik probeer in mijn boeken bloot te leggen waar de pijn zit, bij een individu of in de samenleving, en die pijn gebruik ik; die vergroot ik uit.

Mijn moeder zoekt juist de weg naar boven. Zij biedt lezers manieren om ermee om te gaan. De fascinatie voor de donkere kant van mij probeert ze soms wat weg te duwen, maar de wereld is nou eenmaal niet altijd goed. Ze vindt mijn boeken dan ook heel zwaar, terwijl ik bij haar boeken juist soms denk: zo simpel ligt dat allemaal niet.

Ze probeert me dan ook weleens dingen aan te raden, zoals mindfulness, en dan denk ik: je kent me toch. Maar ik bewonder haar ook, hoe ze telkens het licht zoekt, voor zichzelf en anderen. Ze inspireert mensen en kan iets voor ze betekenen met haar boeken. De wereld heeft niet alleen doemdenkers zoals ik nodig. Mijn moeder probeert op kleine schaal de wereld beter te maken, en slaagt daar ook in. Dat vind ik heel mooi.

Waar we wel hetzelfde in zijn, is onze intensiteit. We kunnen allebei nooit doen alsof, en doen niet aan smalltalk. Dat is fijn en lastig tegelijk. Als we ergens zijn, moeten we er ook ‘helemaal’ zijn. We zijn allebei ook gevoelig voor prikkels. Als ik de dag na een feestje of ander hoogtepunt mijn moeder spreek zegt ze: ik heb nauwelijks kunnen slapen door alle indrukken. Ik had dat dan ook: het was zo’n fijne dag dat het bijna te fijn was om af te sluiten. In zo’n situatie weten we van elkaar: jij hebt ook niet geslapen hè?

Mijn moeder komt omdat ze verder weg woont vaak een paar nachtjes logeren. Ze is behoorlijk rommelig: voor elk kopje thee pakt ze een nieuwe kop, en als ze beschuit met kaas maakt laat ze dat open op het aanrecht staan. Ik ben een stuk opgeruimder, maar dat maakt allemaal eigenlijk niet zoveel uit. Ik vind het heel gezellig om dan samen te zijn, en om haar met mijn zoontje bezig te zien. Ik vertrouw haar honderd procent met hem.”

Maria Grijpma (62), trainer en schrijfster voor Zorg en Welzijn
Joop de Smit (55), senior mechanical designer
Annemarie de Gee (34), schrijver en schrijfcoach bij Het Schrijfcentrum
Janwillem Slort (41), artistiek/zakelijk directeur Poldertheater
Nikolai Slort (6)

Maria en Joop wonen in Waalre, Annemarie en haar gezin in Zaandam.

Meer over