Liever groen dan light

Harold Hamersma schrijft wekelijks over de beste wijnen voor de beste prijzen in de beste Amsterdamse zaken. Of gewoon in de supermarkt.

Elk jaar drinken we meer wijn. Uit recent onderzoek blijkt dat wijn zelfs een vaste plek heeft verworven op ons lijstje met noodzakelijke boodschappen. Nederland stelt zichzelf 's ochtends dan ook niet alleen meer de vraag 'wat eten we vandaag?', ook het prangende 'wat drinken we?' dient adequaat beantwoord te worden.

Onontkoombaar bij de groeiende populariteit van een dagelijks consumptieartikel is de ontwikkeling van een variant in de categorie 'wel de lusten, niet de lasten'. Van light en alcoholvrij bier kijkt niemand meer op. Maar ook rood, wit en rosé belanden steeds vaker in deze hoedanigheid op mijn proeftafel.

Na de Bucklerlul komt nu dus ook het wijnwatje aan zijn trekken. De keuze varieert ook hier van alcoholvrij tot alcoholarm. Alcoholvrij is Light Life die Plus supermarkten eerdaags gaat voeren. Rood, wit en rosé - overigens van Duitse komaf - die door reversed osmosis van hun alcohol zijn ontdaan. Deze omkeer osmosetechniek is in de jaren vijftig door de Amerikaanse marine bedacht, in eerste instantie bedoeld om nota bene water te zuiveren.

In grote lijnen is dit het procedé: de wijn wordt onder grote druk gebracht (70 atmosfeer), waardoor de kleinste moleculen (water en alcohol) eruitgeperst worden en de grotere (smaakstoffen en tannines) achterblijven. Het water met de alcohol wordt gedistilleerd, waarna de overgebleven vloeistof weer wordt gemengd met 'de rest' en er 'wijn' gemaakt kan worden zonder alcohol.

Volgens importeur voorziet Light Life in een behoefte. Het is voor de Bobs. Voor wie niet van het 'alcoholeffect' houdt. En voor de calorieëntellers. 'Wat de reden ook is, u kunt nu van wijn genieten zonder uw smaak te kort te doen', wordt mij beloofd.

U begrijpt dat dit enigszins bezijden de waarheid is. Ook bij de meeste light wijnuitvoeringen die ik proefde, miste ik iets. De wijn neemt een aanloopje in de mond. Vervolgens belanden je smaakpapillen in een soort niemandsland. Waarna struikelend de finish wordt gehaald. Bij wit en rosé stoorde het nog het minst, omdat de koelte enigszins verdovend werkt. Bij het rood dat ik tot nu toe proefde, vond ik dat het helemaal misging.

Maar waarom moeilijk doen als het ook natuurlijk kan?

Er zijn namelijk meer wijnen verkrijgbaar die van zichzelf al een laag alcoholpercentage hebben. Dat vinden ook sommige importeurs. 'Weg met die gekunstelde wijnen van negen procent alcohol. Gewoon puur vinho verde brengen!' toetert er eentje in mijn mailbox. En passant doet hij in hetzelfde bericht een verzoek medeplichtig te worden aan een couppoging op de populairste belletjeswijn: '...dan kunnen we meteen ook stoppen met slechte Prosecco's!' Maar tot voor kort waren hier eigenlijk ook alleen maar slechte tot matige vinho verdes te koop. Weliswaar laag in alcohol (tussen negen en elf procent), maar wel hoogst narrig van karakter en cum laude afgestudeerd bij professor Zuurbekje.

Nu Portugal zich echter ontwikkelt als serieus wijnland, stijgt ook de kwaliteit van de 'groene wijnen', afkomstig uit het noordelijke grensgebied met Spanje.

Ik proefde een Gatão, een aardig instapmodelletje dat voor rond vijf euro onder meer te koop is bij Dirck III. Kim Marcus van het Amerikaanse blad Wine Spectator vindt het zelfs de beste in deze prijsklasse. Rond de negen procent, appelgroen-citrusrijk wit met een lichte spritz.

Van een veel hoger niveau is echter de Quinta do Alivio 2007

(¿ 6,95), een blend van de alvarinho en de loureiro, die zich het beste laat vergelijken met Albariño uit het Spaanse Rias Baixas, aan de andere kant van de noordgrens. Zacht meloenig, koele limoen, rijpe kruisbessen, knapperig-appelig en met een elegant bruisje. Wel elf procent alcohol. Maar dat is nog altijd beduidend minder dan gemiddeld. Kun je toch rustig een extra glaasje over je lever drinken. (HAROLD HAMERSMA)

Garrity Fine Wines
C. van Eesterenlaan 31-33
Amsterdam
020 419 97 92

undefined

Meer over