PlusOuder en Kind

Judith en dochter Emma: ‘Ondanks haar ziekte bleef mijn moeder heel sterk’

Judith (57) en dochter Emma (24) kunnen alles met elkaar bespreken. Ze maken vaak reisjes samen, en dat mag best een beetje avontuurlijk zijn. ‘Mijn moeder biedt altijd een luisterend oor.’

Yuki Hochgemuth
Judith en Emma. Beeld Harmen de Jong
Judith en Emma.Beeld Harmen de Jong

Judith Trap (57)

“Toen Emma zeven was zijn we vanuit Amsterdam naar Abcoude verhuisd. Ze raakte hier snel gewend, ze speelde veel buiten met de buurtkinderen en dat waren ook haar schoolgenootjes. Na de basisschool ging ze als enige uit haar klas naar de middelbare school in Amsterdam, naar het Montessori Lyceum. Ze wilde heel graag naar Amsterdam, in het diepe gegooid worden in de grote stad.

Na de middelbare heeft ze eerst een jaar de bakkersopleiding gedaan. Dat was niet helemaal haar ding en toen heeft ze een omzwaai gemaakt naar het Media College. Bij de opleiding mediavormgeving was ze, in tegenstelling tot op het MLA, echt op haar plek. Dat was fijn om te zien.

Emma is iemand die altijd aan anderen denkt. Ze vindt het belangrijk dat mensen niet vergeten worden: als een vriendin van haar jarig is, stuurt ze bijvoorbeeld een cadeautje op. Ook bij mij doet ze dat. Ik heb twee keer kanker gehad. Dat gaat je niet in de koude kleren zitten. Als ze verdriet bij me ziet, doet ze altijd haar best om me op te vrolijken. Dan gaan we samen wat leuks doen. Dat zijn gewoon kleine dingen, zoals naar een film in de bioscoop, maar wel iets waar ik veel steun uit haal.

We houden allebei van reizen, en dat mag ook best een beetje avontuurlijk zijn. Dit jaar heeft Emma vier maanden in haar eentje door Azië gereisd. Ik vond dat best spannend, maar we hadden afgesproken dat ze elke dag een appje zou sturen.

Op een gegeven moment had ik al twee dagen geen bericht van haar ontvangen. Ik wist in welk hostel ze zat, dus ik heb hen opgebeld. ‘Geen zorgen,’ zeiden zij, ‘met Emma is alles goed.’ Wat bleek: er was zand in haar telefoon gekomen waardoor hij niet werkte. Meestal is het ook wel een goed teken als je niks hoort: dat betekent dat ze te druk is met leuke dingen doen.

Het maken van de reis heeft haar uit haar comfortzone gehaald. Ze is altijd al betrokken geweest, maar nu ze gezien heeft hoe sommige mensen leven zou ze het liefst meteen teruggaan om ze te helpen.

Op reis had ze weinig spullen, ze leefde uit een koffer. Daardoor werd ze bewust van het feit dat je eigenlijk niet zoveel nodig hebt. Thuis heeft ze natuurlijk een kast vol kleren. Ik was benieuwd of ze daarin terug zou vallen, maar ze zoekt nu regelmatig haar spullen uit om te kijken wat ze niet nodig heeft en ergens anders naartoe kan.

Volgend jaar willen we graag samen naar Vancouver, om mijn zus te bezoeken. Ik weet nu al dat dit een leuke reis gaat worden samen.”

Emma Pourquié (24)

“Mijn moeder staat altijd voor me klaar. Al sinds ik jong ben, biedt ze altijd een luisterend oor – ze merkt het ook altijd als ik ergens mee zit. Ik kan alles met haar bespreken en dat doe ik ook. Daten bijvoorbeeld is niet iets dat iedereen bespreekt met zijn ouders, maar ik kan daar heel open over zijn. Dat ze altijd zo klaar voor mij staat, veranderde niet toen ze ziek werd. Ik merkte wel dat ze ziek was, maar ze bleef alsnog heel sterk en altijd doorgaan. Ik vond het moeilijk om mijn moeder ziek te zien, maar tegelijkertijd vind ik het ook mooi om te zien hoe ze zich erdoorheen heeft gesleept.

Omdat ze voor iedereen zo zorgzaam is, vergeet ze zichzelf soms een beetje. Ze mag zichzelf ook wel eens op de eerst plek zetten. Al merk ik dat, hoe ouder ik word, ik daarin wel steeds meer op haar ga lijken en dat ook vergeet.

Toen ik op reis ging, heb ik tegen haar gezegd: ‘Ga af en toe ook iets voor jezelf doen, ontspan.’ Al is het maar dat ze mijn vader een avondje het huis uit schopt zodat ze het huis voor zichzelf heeft, haha. Bij terugkomst vroeg ik of ze dat had gedaan, en het antwoord was natuurlijk nee.

We doen graag dingen samen. Als een van ons in de put zit kan het wat kleins zijn, gewoon even een kopje theedrinken samen als afleiding. Ook kijken we graag samen televisie. We kunnen allebei een beetje emotioneel worden van televisie, of het nou Disney is of All You Need Is Love. ‘Zitten ze weer te huilen,’ zegt mijn vader dan. Toen ik begon met afvallen steunde ze mij daar heel actief in en gingen we vaak samen sporten, en tijdens de pandemie wandelden we veel. We hebben ook samen een pottenbakcursus gedaan, dat was erg leuk. Ze raakte meteen gestrest als het niet lukte. Dan zei ze: ‘Ik kan het niet!’ Terwijl, mam, het is gewoon plezier voor ons, we zijn hier juist om het te leren.

Toen ik een jaar of 14 was zijn we voor het eerst met z’n tweeën op vakantie geweest, naar Tsjechië. We gaan nog steeds graag samen op reis of weekendjes weg. Als iets op zo’n reisje afwijkt van het plan of tegenvalt, kan ik snel geïrriteerd raken. Zij kan me dan rustig maken en opvrolijken. Toen we samen in Parijs waren, was er een ov-staking. Ik raakte daar geïrriteerd van, want het ging niet zoals we wilden. Ik vind het dan lastig om de positieve kant te zien, mijn moeder kan dat juist wel. We zijn goede reispartners.”

Bap Pourquié (65), gepensioneerd
Judith Trap (57), technische ondersteuning
Jerômé Pourquié, (27), vrijwilligerswerk
Emma Pourquié (24), kinderfotografe
De familie woont in een rijtjeshuis in Abcoude.