PlusOuder en kind

Jaap en zijn dochter Marieke voelen beiden de pijnpunten bij anderen: ‘Het gaat nogal snel in onze hersenpan’

De wereld willen verbeteren is er bij Marieke thuis met de paplepel ingegoten. Vader Jaap, die op zijn tachtigste met pensioen ging, helpt als psychiater nu nog steeds mensen. ‘Dat leeftijdloze delen we.’

Sara Luijters
Marieke met haar vader Jaap van Luin. Beeld Harmen de Jong
Marieke met haar vader Jaap van Luin.Beeld Harmen de Jong

Jaap van Luin (84)

“Marieke is de jongste van de drie kinderen. Toen ze klein was, nam ik soms de tijd om samen met haar te wandelen, in haar tempo en op haar ‘golflengte’. Ze was als kind heel nieuwsgierig en dat is ze altijd gebleven. Of ze nu over haar werk als lactatiekundige vertelt, of op het toneel staat met het koor waarin ze zingt: ik zie nog altijd een enthousiast meisje. Dat leeftijdloze delen we, ik voel me niet snel ergens te oud voor, dat houdt me vitaal.

Als tiener was er een periode dat Marieke zich opeens voor me schaamde. Ik mocht niet meer fluiten of hard zingen en lachen als we samen over straat gingen. Natuurlijk vond ik het dan juist leuk om haar een beetje te plagen. Tegelijk kon ze ook toen ze al groter was opeens op mijn schoot kruipen, en dat doet ze nog steeds weleens!

We kunnen goed met elkaar praten. Voor andere mensen is het dan alsof we van de hak op de tak springen, maar wij snappen elkaar helemaal. Het gaat nogal snel in onze hersenpan, we zien veel, en bekijken alles altijd van meerdere kanten. Allebei voelen we de pijnpunten bij mensen, maar we zoeken ook altijd naar de ‘blijpunten’, dat zorgt voor meer verbinding in een ontmoeting.

Ik heb met mijn manier van denken en doen hopelijk aan de kinderen doorgegeven dat het belangrijk is om het idealisme erin te houden, het lijkt me verschrikkelijk om dat te verliezen. Daarom zet ik me nu in voor de terugkeer van de ruim vijftig kinderen en hun moeders uit het kalifaat. Marieke en ik vinden elkaar daarin; we willen altijd de moed erin houden en blijven vertrouwen in de goedheid van de mens.

Daarnaast zorgt ze ook goed voor zichzelf. Tijdens corona kochten zij en haar man een camper, en soms trekt ze er ook in haar eentje op uit. Dat vind ik heel inspirerend. Ze hebben met het gezin ook een periode in Australië gewoond, heel dapper vond ik dat. Zo ver ben ik nooit gekomen. Ik ben heel honkvast en hou niet zo van verandering. Meer dan dertig jaar werkte ik met veel plezier in hetzelfde ziekenhuis en dezelfde organisatie voor jeugdpsychiatrie.

Toen Marieke zo’n tien jaar geleden stopte met haar verloskundigenpraktijk, vond ik dat even lastig te begrijpen. Ze heeft zo veel passie voor het vak. Al snel zag ik dat het besluit iets anders te gaan doen haar gelukkig maakte, en daar gaat het uiteindelijk om.”

Marieke van Luin (50)

“Ik bewonder de betrokkenheid en drive van mijn vader om zich in te zetten voor de snelle terugkeer van de kinderen van IS-strijders, die al jaren leven in Koerdische kampen. Het maakt me apetrots en het ontroert me dat hij op zijn leeftijd, met zijn mondkapje op, staat te demonstreren op het Binnenhof in Den Haag of op de Dam, en brieven schrijft aan ervaren en jonge politici waarin hij uitlegt waarom we naar deze kinderen om moeten kijken.

Hij heeft zich nooit in iets laten tegenhouden door zijn leeftijd: zijn vitaliteit en tomeloze energie zijn heel aanstekelijk. Nog steeds heeft hij passie voor zijn vak, als psychiater blijft hij, ook nadat hij op zijn tachtigste pas pensioneerde, mensen helpen. Ik heb zijn werk altijd interessant gevonden, we kunnen er eindeloos over praten samen, het verveelt nooit.

Mijn vader was vroeger veel aan het werk, maar toch was hij heel aanwezig en zorgzaam. Hij haalde en bracht ons overal naartoe, en was bij alle belangrijke momenten. Als kind ging ik vaak met hem mee naar het ziekenhuis waar hij werkte. Ik kende het gebouw op mijn duimpje en speelde er in de gangen.

Iets willen doen voor elkaar, de wereld willen verbeteren, dat is ons thuis met de paplepel ingegoten. Mijn broer, zus en ik staan vaak op de barricaden, ieder op onze eigen manier. Ik herinner me dat mijn vader en ik vroeger rond Kerstmis mensen in de straat gingen verrassen door stiekem een kerstboompje voor hun deur te zetten, aan te bellen en ons dan snel te verstoppen. Of dat de gangen in huis vol stonden met zakken vol kleding die mijn moeder inzamelde voor Polen.

Net als mijn vader ben ik wars van autoriteiten, als iemand zegt dat we linksaf moeten, willen wij rechtsaf. Niemand zegt ons hoe we iets moeten doen. Er kon en mocht altijd heel veel bij ons thuis en dat geef ik ook weer door aan mijn kinderen, ik zal ze niet snel afremmen in de dingen die ze graag willen doen. Er is maar een echte regel: dat ze een muziekinstrument leren spelen. Ik ben ook opgegroeid met muziek in huis, het was altijd aanwezig. Als mijn vader, die klarinet speelt, repeteerde met andere blazers of strijkers, kon ik daar ademloos naar luisteren.

Met mijn gezin heb ik een periode in Australië gewoond. Ik droom weleens van emigreren, maar de hechte familieband houdt me tegen. Mijn ouders zijn nog altijd mijn steun en toeverlaat in alles.”

Jaap van Luin (84), gepensioneerd psychiater en actief voor Platform kinderen terug uit het kalifaat

Margriet de Groot (83), gepensioneerd actrice

Marieke van Luin (50), lactatiekundige en docent

Maurice Bun (50), econometrist bij De Nederlandsche Bank

Sieb Bun (18), heeft een tussenjaar

Jetta Bun (16), 5 vwo, Hyperion Lyceum

Jaap en Margriet wonen in Haarlem. Marieke en haar gezin wonen in de Watergraafsmeer.

Meer over