PlusFilmrecensie

In El perro que no calla lijken alle absurditeiten vanzelfsprekend

Elise Van Dam
null Beeld

Een voor een druppelen de buren van Sebastián binnen in zijn achtertuin. Staand onder hun paraplu’s beklagen ze zich op beleefde toon over zijn hond die onophoudelijk jankt wanneer Sebas op zijn werk is. Het is een onderkoeld soort absurdisme dat regisseur en scenarist Ana Katz in deze ijzersterke beginscènes van El perro que no calla (‘De hond die niet wil zwijgen’) neerzet en gedurende de hele film vasthoudt.

In een poging iedereen tevreden te houden, neemt Sebas (gespeeld door Daniel Katz, broer van de regisseur) zijn hond mee naar zijn werk, maar ook daar is het dier ongewenst. De keuze tussen zijn hond of zijn baan als grafisch ontwerper is voor de zachtaardige dertiger vervolgens snel gemaakt.

En zo hopt hij in het vervolg van de film van tijdelijke baan naar tijdelijke baan. Als zorgverlener, als groenteverkoper. De beste indicator van de sprongen in de tijd is Sebas’ haargroei. Zijn baard die is afgeschoren, of later juist weer aangegroeid, zijn haar dat korter of langer is.

Het in zacht zwart-wit gedraaide El perro que no calla is een film waarin niets blijvend is. Alles komt en gaat; gezichtshaar, mensen, banen, huisdieren. Maar net als de onvermijdelijk verwelkende bloemen waarmee we Sebas in de weer zien, laat de juiste zorg ze opbloeien en geeft aandacht ze waarde, al is het maar voor even.

Zijn het maanden die verstrijken? Jaren? Veel uitmaken doet het niet. Zoals vaker in absurdisme, heeft tijd hier een andere betekenis dan we er vaak aan geven. Is het geen gerichte stroom van voortschrijdende ontwikkeling, maar een eindeloze reeks momenten waarvan de onderlinge samenhang tamelijk willekeurig is. Ergens collectief toe leiden doen die momenten niet, al culmineren ze soms wel in weerwil van zichzelf tot een situatie waarvan je je afvraagt hoe je erin terecht bent gekomen.

Precies zo voelen de overgangen in El perro que no calla, alsof de tussenliggende tijd je is ontsnapt. Een keer knipperen met je ogen en plots is de wereld getransformeerd door een meteoriet die de lucht vanaf pakweg anderhalve meter boven de grond heeft vergiftigd. Als een soort omgekeerde evolutie wordt de mensheid terug op handen en voeten gedwongen, zich hurkend voortbewegend. Behalve zij die genoeg geld hebben om een speciaal soort astronautenhelm aan te schaffen.

De politieke ondertoon die door de hele film heen sluimert, wordt hier het meest expliciet. De maatschappelijke ongelijkheid wordt letterlijk zichtbaar gemaakt op een manier die op papier gekunsteld klinkt, maar in het zorgvuldig vormgegeven universum van Katz wonderlijk goed uitpakt.

Katz heeft het vermogen om op een onnadrukkelijke manier gedurfde regiekeuzes te maken en het bizarre te brengen met een achteloze vanzelfsprekendheid.

El perro que no calla

Regie Ana Katz
Met Daniel Katz, Raquel Bank, Valeria Lois
Te zien in Eye, Rialto

Meer over