Tugrul Cirakoglu. Beeld Nosh Neneh
Tugrul Cirakoglu.Beeld Nosh Neneh

‘Ik had geen idee dat mijn broer zo leefde’

PlusTuğrul Çirakoğlu

Tugrul Çirakoglu

Ze stapten samen de woning in. Zijn zus keek een paar seconden naar de zojuist gereinigde plek van overlijden. Het werd haar al gauw te veel. Ze draaide zich om en liep met tranen in haar ogen naar buiten. Haar broer probeerde zich sterk te houden. Ik liep met hem naar de woonkamer om de intensiteit van het moment te verbreken.

“Ik had geen idee dat mijn broer zo ­leefde,” vertelde hij vol ongeloof. De staat van de woning kwam helemaal niet overeen met het beeld dat hij van zijn broer had. “Als we dit hadden geweten, hadden we hem direct geholpen.” Hij refereerde aan de erbarmelijke omstandigheden van het appartement. Dit had niemand ooit achter hem gezocht.

In de hoek van de woonkamer lag een dun kussen dat als matras werd gebruikt. De betonvloer eromheen was zwart uitgeslagen. Alles wat hij consumeerde, werd lukraak in de woning gesmeten. Wattenstaafjes, sigaretten, vieze sokken, etens­resten... Er lag van alles en nog wat.

Toen we in de woonkamer in gesprek raakten, pakte de opdrachtgever zijn telefoon erbij. Hij liet een foto zien van het lege stuk vloer midden in de kamer. Er waren verschillende brieven en foto’s te zien. “Mijn broer had voor iedereen een handgeschreven brief achtergelaten.”

Ik schrok ervan. Eerder op de dag was ons verteld dat het een natuurlijk overlijden betrof. Nu hoorde ik ineens dat hij zelfmoord had gepleegd. Het maakte het geheel des te triester. De zware, donkere sfeer in de woning werd hierdoor tien keer zo intens. Alsof ineens al het licht uitging.

De kinderlijke woorden in zijn brieven waren gevuld met woede. De opstapeling van pijnlijke en traumatische gebeurtenissen uit zijn jeugd hadden hem ertoe gedreven zijn eigen leven te nemen. ‘Ik ga nu een laatste dosis crystal meth innemen’ schreef hij ter afsluiting.

Zijn lichaam werd twee weken na overlijden aangetroffen. Hij was nog maar tweeënveertig jaar oud en liet twee kin­deren achter van zeven en vier jaar. Nu werd gevreesd voor het leven van een andere broer. Ook die kampte met ernstige verslavingsproblematiek. Er moest ingegrepen worden.

Hij vroeg de politieagenten die zijn broer hadden aangetroffen om hulp. Hij wou voorkomen dat ook zijn andere broer zo zou eindigen. “Je kunt niks doen,” was het antwoord. Zijn broer werd als ‘wilsbekwaam’ beschouwd en daarmee was het een gesloten zaak.

Wilsbekwaam? Dat zei men vast ook over zijn overleden broer.

Tuğrul Çirakoğlu maakt met zijn bedrijf schoon in extreme ­situaties. Hij vertelt de verhalen achter het vuil. Lees al zijn verhalen hier terug.

null Beeld
Meer over