Tugrul Cirakoglu. Beeld Nosh Neneh
Tugrul Cirakoglu.Beeld Nosh Neneh

Hij zorgde beter voor zijn planten dan voor zichzelf

PlusTuğrul Çirakoğlu

Tugrul Çirakoglu

Zijn gezwollen ogen werden omringd door donkere kringen. Hij leek erg vermoeid. Waarschijnlijk had hij door de zenuwen de hele nacht niet geslapen. Hij gaf aan het allemaal heel spannend te vinden. “Alles gaat goed komen,” zei ik op een geruststellende toon. Ik wreef lichtjes over zijn schouder.

Om te voorkomen dat hij zou huilen, hield ik het gesprek zo kort en neutraal mogelijk. Het is niet erg als klanten huilen. Maar waar mogelijk probeer ik het altijd uit te stellen tot het einde van de dag. Ik zie liever tranen van vreugde dan tranen van verdriet.

Net als bij andere recente opdrachten ging het ook ditmaal om een jong persoon. Hij was pas 24 jaar oud. Er lijkt een stijging te zitten in het aantal hulpaanvragen van jongeren die in (extreme) vervuiling leven. Ze kunnen door alle rommel niet verder met hun leven.

Toen hij was vertrokken, gingen wij aan de slag met de schoonmaak. Zijn appartement was klein. Maximaal 30 vierkante meter, schatte ik. Het was rommelig en licht vervuild. Ik zou het niet als schoon omschrijven, maar het was bij lange na niet zo ernstig als we gewoonlijk tegen­komen.

Hij begaf zich overduidelijk nog in de beginfase van woningvervuiling. Het was enkel een kwestie van tijd voordat ook zijn woning zich zou vullen met rotzooi. Ondanks de ‘lichte’ vervuiling kon hij bijvoorbeeld zijn vuile vaat niet meer afwassen in de keuken. Hij moest hiervoor de wasbak in de badkamer gebruiken.

Ook douchen was niet meer mogelijk. De hele badkamervloer lag bezaaid met kleding. Hetzelfde probleem had hij in de slaapkamer. Zijn matras lag vol met losse rommel. Hij was hierom verkast naar de woonkamer, waar hij op de bank sliep.

Het enige wat hij actief bijhield, waren de tientallen planten die in de woning stonden. Hij kocht of kreeg afgedankte planten die waren doodverklaard. Deze gaf hij vervolgens een nieuw leven. Het redden van een plant kon soms maanden in beslag nemen.

Toen hij na enkele uren weer terugkwam, was hij sprakeloos. Verbaasd keek hij om zich heen. Was dit echt zíjn woning? We hadden gepoogd voor hem hetzelfde te doen als hij voor zijn planten deed. Nieuw leven inblazen.

Het werd hem allemaal te veel. Uit­eindelijk kwamen dan toch de tranen die hij eerder nog had kunnen tegenhouden. Tranen van blijdschap stroomden van zijn opgeluchte gezicht af. Wat volgde was een warme, welgemeende knuffel.

Tuğrul Çirakoğlu maakt met zijn bedrijf schoon in extreme ­situaties. Hij vertelt de verhalen achter het vuil. Lees al zijn verhalen hier terug.

null Beeld
Meer over