Tugrul Cirakoglu. Beeld Nosh Neneh
Tugrul Cirakoglu.Beeld Nosh Neneh

Hij was bang dat we hem vies zouden vinden

PlusTuğrul Çirakoğlu

Tugrul Çirakoglu

De loodgieter had geweigerd om aan de slag te gaan. Gelukkig had hij wel melding gemaakt van de situatie. Er werd een hulpinstantie bij betrokken die de bewoner hielp de eerste stap te zetten: de badkamer laten schoonmaken.

Door de zenuwen had de man de hele nacht geen oog dicht gedaan. De loodgieter had hem uitgemaakt voor viezerik. Dit deed hem verdriet. Hij was bang dat ook wij hem ‘vies’ zouden vinden.

Zijn woning, een verlaten ogend pand, stond verborgen achter enorme hoeveelheden wildgroei. De voordeur ging moeizaam open door alle rommel binnen. Om hem niet in verlegenheid te brengen, deed ik alsof het allemaal niks voorstelde: “O, dit is niks hoor, meneer. Ik heb veel erger gezien.”

We liepen samen naar de badkamer op de eerste verdieping. Ik had vooraf foto’s toegestuurd gekregen, maar de situatie in het echt aanschouwen is toch altijd anders. Alles zat onder de stront.

Omdat hij het zichtbaar moeilijk had, hield ik het gesprek kort. Mijn enige vraag was hoe zijn badkuip tot de rand gevuld was geraakt met ontlasting. “Dat is geen ontlasting,” zei hij stellig, “Er lag een tijd terug veel sneeuw op het dak, dat is gaan smelten en door een lekkage op het dak naar binnen gestroomd.”

Stomme vraag, dacht ik bij mezelf. Hij zou toch nooit toegeven dat hij zelf het bad had volgepoept. Bovendien, of het nu ontlasting was of iets anders, feit bleef dat ik het bad moest leegscheppen en er vanzelf achter zou komen wat er werkelijk had plaatsgevonden.

Mijn neus werd van de poepgeur afgeschermd door mijn volgelaatmasker; een aanblaassysteem met motor voorziet het van frisse lucht. Nadat ik de bovenste laag had verwijderd, voornamelijk vloeistof, begon mijn emmer zich te vullen met ­dikke bruine drab. De walm was sterk genoeg om zo nu en dan het masker te penetreren en mij te doen kokhalzen.

Het leek erop dat de bewoner zijn toilet had verstopt en toen (uit noodzaak) in bad begon te poepen. Waarschijnlijk met het idee dat hij dit met water kon wegspoelen. Toen ook het bad verstopt raakte en bijna overliep, moest er wel hulp ingeschakeld worden.

Na afloop van de schoonmaak was het niet enkel de badkamer die straalde, maar ook zijn gezicht – van vreugde. Hij was niet vernederd of uitgelachen. We hadden hem in zijn waarde gelaten.

Tuğrul Çirakoğlu maakt met zijn bedrijf schoon in extreme ­situaties. Hij vertelt de verhalen achter het vuil. Lees al zijn verhalen hier terug.

null Beeld
Meer over