Tugrul Cirakoglu. Beeld Nosh Neneh
Tugrul Cirakoglu.Beeld Nosh Neneh

Hij kon nergens staan zonder dat de kakkerlakken over hem heen kropen

PlusTuğrul Çirakoğlu

Tugrul Çirakoglu

Toen hij de voordeur opende, renden de kakkerlakken de deur uit. Ik was hier al voor gewaarschuwd door de contactpersoon bij de woningcorporatie. Hij zal wel ietwat overdrijven, dacht ik, maar niet dus. Het was even erg als hij had omschreven, zo niet erger.

In het appartement hing een penetrante urinelucht die verergerd werd door de extreme warmte binnenshuis. Het voelde alsof je een broeikas binnenstapte tijdens een hittegolf. Een verstikkende warmte die je mentaal verlamde.

“Mag ik de ramen openzetten?” vroeg ik hem. “Liever niet, ik heb het koud,” zei hij. Koud?! Ik kon amper ademen door de warmte en hij had het koud? Zijn appartement bevond zich op de bovenste verdieping en werd de hele dag volop verwarmd door de zon. Hoe kon hij hier geen last van hebben?

Door de initiële shock bij binnenkomst had ik hem nog niet goed kunnen bekijken. Hij was graatmager. Lopen ging moeizaam. Voorovergebogen strompelde hij door de woning. Hij oogde vies en onverzorgd. “Hoeveel weeg je?” vroeg ik hem. “Tweeënveertig kilo,” antwoordde hij. Geen wonder dat hij het koud had. Hij was compleet uitgehongerd.

Ik vroeg wederom of ik de ramen mocht openen. Ditmaal iets meer gebiedend. We hadden beschermende overalls aan en wilden geen risico lopen op oververhitting. Hij knikte instemmend en wikkelde een dik, paars deken om zichzelf heen.

In zijn studioappartement stond enkel het hoognodige. De woning was niet ‘schoon’, maar ook weer niet zo vies dat er een kakkerlakkenplaag kon uitbreken. Na wat doorvragen werd duidelijk dat hij een darmziekte had waar hij recent aan was geopereerd.

Gedurende zijn ziekteperiode kon hij het huis niet verlaten. Energie om iets te doen had hij niet. Het vuilnis hoopte zich daarom op. Inmiddels waren de vuilniszakken al verwijderd. Nu de kakkerlakken nog. Om de woning succesvol te bestrijden, moesten zijn hele vloer en ondervloer eruit.

Tijdens het verplaatsen van zijn meubels werd me steeds duidelijker hoe schrijnend zijn leefsituatie al deze tijd was geweest. Hij kon nergens staan, zitten of liggen zonder dat de kakkerlakken over hem heen kropen.

De combinatie van de warmte, de stank en de kakkerlakken zorgden ervoor dat mijn collega na een uur moest overgeven. Als hij het na een uur al zo zwaar had, hoe moest deze man zich dan voelen? Hij was nog maar zesentwintig jaar oud. Misschien zou hij de dertig niet eens halen.

Tuğrul Çirakoğlu maakt met zijn bedrijf schoon in extreme ­situaties. Hij vertelt de verhalen achter het vuil. Lees al zijn verhalen hier terug.

null Beeld
Meer over