Tugrul Cirakoglu. Beeld Nosh Neneh
Tugrul Cirakoglu.Beeld Nosh Neneh

Hij had niet eens een droge cracker in de keukenkast

PlusTuğrul Çirakoğlu

Tugrul Çirakoglu

Toen zijn nicht over de telefoon vertelde dat zijn lichaam in gemummificeerde staat was aangetroffen, geloofde ik mijn oren niet. “Wat? Hoe bedoelt u precies?” vroeg ik haar. Hij had zichzelf uitgehongerd. Compleet uitgedroogd overleed hij in zijn appartement. Daar lag hij vermoedelijk zes weken voor zijn lichaam werd ontdekt.

Er gingen tientallen vragen en emoties door me heen. Hij was pas 42 jaar oud. Verschrikkelijk jong om te overlijden. En dan ook nog eens op deze wijze. Het moest ongetwijfeld een zeer pijnlijke dood zijn geweest. Hoe had dit überhaupt kunnen gebeuren? Verhongering in een van de meest welvarende landen ter wereld.

Hij was in de woonkamer overleden, op zijn zwarte leren bankstel. Aan de linkerkant ervan was een grijskleurige afdruk aanwezig. Als je niet zou weten wat zich hier had afgespeeld, zou je denken dat het slijtage was. Het was de plek waar hij met zijn hoofd had gelegen.

Zijn nicht vertelde me dat hij schizofreen was. Toen zijn ouders nog leefden, nam hij altijd zijn medicatie in. Daar zorgden zij voor. Elke twee maanden verkaste hij naar zijn ouderlijk huis. Hier verbleef hij dan ook twee maanden, waarna hij terugkeerde naar zijn eigen appartement.

Niet al te lang geleden verloor hij beide ouders, in een tijdsbestek van nog geen drie maanden. Dat kon hij niet aan – daarna ging het snel bergafwaarts met hem. Hij nam zijn medicatie niet meer in, hield iedereen op afstand en raakte in een ernstige psychose.

In de woning hing een kille sfeer. Zo kil dat ik het er koud van kreeg. Hij had zichzelf niet alleen fysiek uitgehongerd, maar ook emotioneel. Al het gevoel van warmte en geborgenheid dat in een woning aanwezig zou moeten zijn, ontbrak. Alsof ik me in een lege garagebox bevond op een industrieterrein.

Zijn woning was mooi ingericht. Alles wat hij nodig had, was aanwezig. Behalve eten. Ik weet dat het gek klinkt, maar er was letterlijk geen enkel levensmiddel in huis. Geen fruit op het aanrecht. Geen voedselwaren in de koelkast of vriezer. Niet eens een droge cracker in de keukenkast of een kruimel op de vloer. Zelfs zijn prullenbak was leeg.

Wat er wel stond waren zout, peper en een halfvolle tweeliterfles met kraanwater. Wat een afschuwelijke en bedroevende manier voor een mens om aan zijn einde te komen.

Denkt u aan zelfdoding? Heeft u nu hulp nodig? Bel 113 of 0800-0113 (gratis) of chat via 113.nl.

Tuğrul Çirakoğlu maakt met zijn bedrijf schoon in extreme ­situaties. Hij vertelt de verhalen achter het vuil. Lees al zijn verhalen hier terug.

null Beeld
Meer over