Tuğrul Çirakoğlu. Beeld Nosh Neneh
Tuğrul Çirakoğlu.Beeld Nosh Neneh

Hij had een prachtig leven, waarom zou hij zichzelf zoiets aandoen?

PlusTuğrul Çirakoğlu

Tugrul Çirakoglu

Hij had vroeg in de ochtend gepoogd zijn eigen leven te nemen. Met een keukenmes stak hij zichzelf in zijn nek. Toen zijn vrouw het zag gebeuren, raasde ze naar hem toe om hulp te bieden. Het mocht niet baten. Ook zij werd gestoken.

De familieleden oogden aangeslagen. Begrijpelijk. Hoe had dit kunnen gebeuren? Ze begrepen er niks van. Hij had een prachtig leven. Waarom zou hij zichzelf zoiets aandoen?

Een prachtig leven had hij inderdaad gehad – althans, voor mij als buitenstaander. Hij was al een paar jaar met pensioen. Had genoeg centen. Woonde in een ruime, vrijstaande woning omringd door groen. En hij had, aan de vele foto’s van hem en zijn kleinkinderen te zien, een actief gezinsleven.

Een paar weken later hoorde ik een vrouw plotseling in tranen uitbarsten. Ze liep met haar man een paar meter achter me op straat. “Ze heeft leukemie,” zei ze tegen de persoon aan de andere kant van de lijn. Hierna begon ze oncontroleerbaar te huilen.

Het zette me aan het denken. Hoeveel oog hebben we eigenlijk nog voor het leed, de pijn en het verdriet van anderen? Als analoge wezens leven we tegenwoordig een digitaal bestaan. We zijn de verbinding met de fysieke wereld om ons heen kwijt. Online is alles mooi en leuk, verdriet filteren we met één druk op de knop weg.

Tegenwoordig kijken we meer op onze telefoon dan naar de mensen om ons heen. Een soort mobiele oogkleppen die ons blind hebben gemaakt voor het leed van anderen. Ik zou het eigenlijk niet eens meer oogkleppen willen noemen; we leven een leven waarin de wereld op onze smartphones als ‘echt’ wordt gezien. Het neppe in ruil voor het echte.

Wat we ons die dag eigenlijk hadden moeten afvragen was niet waarom deze meneer zijn eigen leven besloot te nemen, maar hoe het mogelijk was dat wij als maatschappij honderden, zo niet duizenden keren het leed van deze man over het hoofd hadden gezien.

Te vaak wordt alles overschaduwd door het finale, beslissende moment. Hierdoor wordt het bedroevendste aspect menigmaal over het hoofd gezien. Namelijk dat de persoon in aanloop naar dit laatste moment weken-, maanden- of jarenlang werd omringd door mensen, maar zich bij niemand vertrouwd genoeg voelde om zijn of haar gevoelens van wanhoop te delen.

Praten over zelfmoordgedachten kan anoniem met 113 Zelfmoordpreventie via chat op 113.nl, of telefonisch via 0800-0113 (gratis) of 113 (gebruikelijke telefoonkosten).

null Beeld

Tuğrul Çirakoğlu maakt met zijn bedrijf schoon in extreme ­situaties. Hij vertelt de verhalen achter het vuil. Lees al zijn verhalen hier terug.

Meer over