PlusMaarten Moll

Het verband hing er nat en los en volledig uitgewoond bij

Maarten Moll
null Beeld Sjoukje Bierma
Beeld Sjoukje Bierma

Niet eerder was het zo benauwd tijdens het spinnen.

De Beul was er ook. Ze gaf zelf geen les, maar trapte mee in de les van Brian.

Om de wijsvinger van haar linkerhand een enorm verband. Als uit een strip (ik dacht aan de waanzinnige avonturen van Paling en Ko).

Ik wees naar haar vinger.

“Wat heb jij nou gedaan?”

Ze keek me aan.

“Dit?” ze stak haar vinger in de lucht. Vers en fris verband, nog hagelwit.

“Ach, dat is niets.”

“De kaasschaaf?” zei ik, en ik lachte erbij.

“Erger.”

“Aardappelschilmesje?”

“Ook niet.”

Ze liet haar vinger weer zakken, met een kort grimasje op haar gezicht.

“Te hete bakplaat?”

Een nee-schuddend hoofd.

“Een koksmes?” (Er zat al niets grappigs meer in de uitspraak van het woord.)

Ze schudde haar hoofd.

“Foodprocessor?” (Regelrechte bezorgdheid.)

Ze keek me aan met een wat trieste glimlach.

“Een slagboom.”

“Een slagboom?”

“Yep.”

“Huh?”

“We waren in Italië aan het fietsen. Het was ’s ochtends vroeg. De zon kwam net achter een berg vandaan en ik was verblind. Ik zag de slagboom niet en werd er vanaf mijn fiets zo overheen gekatapulteerd. Het topje was er bijna helemaal af.”

Ze keek even naar haar vinger. De dwarsligger.

Ik rilde.

“Heb je geen pijn meer?”

“Ach, alleen voor de nacht slik ik wat pilletjes. Voor de rest gaat het wel weer. Het bot was ook helemaal stuk, maar het komt weer goed hoor.”

De pijngrens van De Beul is legendarisch. Ze heeft lesgegeven met een ontwrichte schouder (ze zat helemaal scheef op haar fiets), met een arm in het gips, en weet ik veel met wat nog meer – oja, een ontstoken bot in haar pols waar ze smakelijk een horrorverhaal over opdiste – maar ze gaat altijd als een dolle tekeer en trapt harder en sneller dan iedereen voor haar.

Ik keek naar het wondje aan mijn rechterduim. Ingescheurde nagel (klein stukje). Vond ik al heel pijnlijk.

“Maar mag je wel weer sporten dan van de dokter?” vroeg ik bezorgd.

“De dokter moest lachen toen ik zei dat we met de tandem naar het ziekenhuis waren gereden.”

Ik schudde mijn hoofd.

“Ach, dokters,” zei De Beul.

De les ging beginnen en ze stapte op haar spinfiets.

Binnen een paar minuten liep het zweet uit alle denkbare poriën van mijn lijf.

De Beul trapte hard door. Zonder een kik te geven. Al een flinke plas onder haar fiets.

Ik zag dat er zweet van het verband af droop.

Om tien voor elf was de les afgelopen en gingen we rekken en strekken.

De Beul keek verbaasd naar de klok. Zij gaat altijd tot de laatste tel van het uur door.

Nu reed ze met ons uit op een vrolijk muziekje.

Het verband rond haar vinger hing er nat en los en volledig uitgewoond bij.

Maarten Moll schrijft over dagelijkse beslommeringen in de stad. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? m.moll@parool.nl