Tugrul Cirakoglu. Beeld Nosh Neneh
Tugrul Cirakoglu.Beeld Nosh Neneh

Het besef van tijd was weg, ik leek niet te bestaan

PlusTuğrul Çirakoğlu

Tugrul Çirakoglu

Ik voelde mij net een frisdrankblikje dat met volle kracht wordt samengeperst door een grote, sterke hand. Dit gevoel had ik nooit eerder ervaren. Het duurde een halve minuut. Mogelijk korter. Het is moeilijk te zeggen. Al het besef van tijd was weg. Ik leek niet te bestaan.

Op het moment zelf begreep ik er niks van. Ik had vele malen eerder soortgelijke plekken opgeruimd. Waarom raakte dit mij nu? De bewoner, een hoogbejaarde meneer, was achter zijn voordeur overleden. Hij had ruim een maand op de vloer gelegen voor zijn lichaam werd gevonden.

Volgens de onderbuurman liep hij dagelijks een ronde buiten. Veel contact met mensen had hij niet. Het was de onderbuurman opgevallen dat hij niet meer buiten kwam. Dit vond hij vreemd. Toen hij zag dat de post zich aan het opstapelen was, alarmeerde hij de politie.

Toen ik hem vroeg waarom hij niet eerder actie had ondernomen was zijn antwoord: “Ik wou niet te opdringerig zijn.”

De woning stond er extreem verwaarloosd bij. Hij leefde als een kluizenaar. Hier was minstens tien, misschien zelfs twintig jaar niet schoongemaakt. Op de vloerbedekking was zijn halve lichaamsafdruk geëtst.

Toen ik de vloerbedekking had verwijderd, kwam er een tweede lichaamsafdruk tevoorschijn op de ondervloerplaten. Deze was iets minder duidelijk. Het had iets weg van een abstracte inktvlekafbeelding uit een rorschachtest.

Ik haalde de platen stuksgewijs weg. Er bleven enkele stukken over die door het lijkvocht waren vastgekoekt. Met een scherpe schraper begon ik deze laatste stukken af te steken. Dit was het moment dat het gevoel van samengeperst te worden mij overviel.

Hurkend op een bloederige vloer dacht ik na over deze man en zijn misère. Jarenlang had hij als een paria geleefd. Zijn kalender stond nog op de pagina van september. Wat maakte het eigenlijk ook uit. September of april, iedere maand was toch hetzelfde. Een uitzichtloos, ellendig bestaan. Continu omringd door rommel. Nooit rust in zijn hoofd.

Zijn leed stond symbool voor de personen van wie ik de restanten heb opgeruimd. En voor de personen die ongetwijfeld nog zullen volgen. Mensen die als een sigaret worden opgerookt door het leven en vervolgens uitgestampt. Compleet zonder waarde.

Het werd mij op dat moment allemaal even te veel. Niet het bloed en de vervuiling. Maar het besef dat er zovelen zijn die in dergelijke omstandigheden leven (en overlijden). Het is een schande.

Tuğrul Çirakoğlu maakt met zijn bedrijf schoon in extreme ­situaties. Hij vertelt de verhalen achter het vuil. Lees al zijn verhalen hier terug.

Meer over