PlusOuder & kind

Henk & Frans: ‘Ik heb het volste vertrouwen in hem’

Over politiek hoefden ze vroeger aan de eettafel niet te praten, want Henk (86) stemde VVD en Frans (57) was heel links. Toch is Frans heel vrij opgevoed, heel anders dan Henk zijn jeugd. ‘Vanaf mijn vijfde heb ik in vier verschillende jappenkampen gezeten.’

Xandra van Gelder
Frans en zijn vader Henk: ‘Op zijn 86ste is hij nog altijd superfit. Hij ligt op de grond met Boris te spelen.’ Beeld Harmen de Jong
Frans en zijn vader Henk: ‘Op zijn 86ste is hij nog altijd superfit. Hij ligt op de grond met Boris te spelen.’Beeld Harmen de Jong

Henk Heijn (86)

“Frans werkte in de jaren tachtig bij de Optiebeurs en vroeg of ik 10.000 gulden bij hem wilde investeren, die zou hij dan verdubbelen. Dat is gelukt. Hij vroeg of ik nog een keer wilde. Nee, vader is behoudend.

Frans is juist heel avontuurlijk. Je kunt hem niet sturen. Hij is iemand die je moet laten gaan. Hij heeft zo veel verschillende banen gehad, voor het tv-programma Peking Express reed hij rally’s rond de Noordkaap en hij maakte voor een reisbureau tochten door Afrika.

Via een vriend kreeg hij de smaak van boten te pakken, hij wilde in 2009 een eigen rederij opzetten. Daar had hij best veel geld voor nodig. Zijn hele netwerk heeft geholpen en ik heb hem ook geld geleend. Frans komt altijd op zijn pootjes terecht, ik heb het volste vertrouwen in hem.

Hij is regelmatig op televisie om op het Amsterdamse botenbeleid te reageren. Het is geweldig als je zoon op tv staat te oreren, dan ben ik zo trots.

Toen hij jong was, had hij een uitgesproken mening over politiek. Dat vonden we niet altijd gezellig, daarom hebben we gezegd dat we bij het kerstdiner over andere onderwerpen willen praten zoals het weer en sport, hoewel Frans totaal asportief is. Op het hockeyveld leunde hij vooral op zijn stick en deed hij verder weinig. Wij zijn heel sportief, zijn zus ook, die zat in haar jeugd in het eerste hockeyteam.

Frans is een lieve jongen, daar hebben we nooit omkijken naar gehad. Ooit heeft hij met een schaar alle hoekjes van de bank afgeknipt. We waren niet boos, dan hadden we die schaar niet moeten laten liggen. Als vader is Frans ook ontzettend lief, hij doet alles voor zijn zoon. Boris klimt het liefst boven op zijn vader, die ziet hem als een soort beer.

Mijn jeugd was anders. Vanaf mijn vijfde heb ik in vier verschillende jappenkampen gezeten. Aan die tijd heb ik weinig overgehouden, want Jappen deden niets tegen kinderen. Voor mijn moeder was het een enorme last, zij moest voor alles zorgen.

Door die kampen heb ik wel een leerachterstand opgelopen. Ik heb uiteindelijk al mijn diploma’s gehaald, maar pas toen ik 24 jaar was.

Frans heeft nooit geld en als hij het heeft, geeft hij het meteen uit. Judith en hij hebben ons meegenomen naar New York en Istanboel. Frans zei: ik trakteer. Ik wilde eerste niet mee, maar het was geweldig. Zij hebben alles geregeld, wij bemoeiden ons nergens mee. De laatste jaren komen ze vaak bij ons logeren. Het is altijd gezellig als zij er zijn.”

Frans Heijn (57)

“Ik ben van twaalf ambachten, dertien ongelukken. Ik heb van alles gedaan – ik heb gewerkt voor film en tv, ben bedrijfsleider van een kroeg geweest en heb les gegeven op een ROC. Nu vaar ik, maar ik zeg nog altijd dat ik niet weet wat ik wil worden als ik later groot ben.

Mijn vader is van de vaste banen. Hij heeft één keer geprobeerd me over te halen een vast contract te accepteren, maar hij laat me vrij. Hij wil dat zijn kinderen en kleinkinderen gelukkig zijn, dat is zijn belangrijkste doel.

Ik ben vrij opgevoed. Toen ik een jaar of dertien was, nam papa me apart en zei hij dat ik volwassen was en mocht roken en drinken, maar dat ik er wel voor moest zorgen dat mijn resultaten op school goed bleven.

In die jaren was ik een angry young man, ik wilde ergens tegen strijden. Maar tegen wat? Ik had de liefste ouders, er was geen oorlog, ik was hetero en zat op het gymnasium. Mijn moeder zei in die tijd dat ik een moeilijk mannetje was, voor mezelf.

Ik was heel links, mijn vader stemde VVD. Over politiek mocht ik niet praten. Het leuke is dat mijn vader zich enorm heeft ontwikkeld, hij is veel vrijer geworden en staat open voor alle onderwerpen.

Hij heeft het nooit over zijn tijd in het jappenkamp. Mijn oma vertelde er wel over. Ze maakte haar hele leven aquarellen van alledaagse taferelen, zelfs in het kamp. Die aquarellen liet ze aan mij en mijn zus zien en dan vertelde ze er verhalen over, op zo’n manier dat het spannende avonturen leken. Voor hen moet het een vreselijke tijd zijn geweest.

Ik vermoed dat de verzameldrift van papa met de oorlog te maken heeft. Hij verzamelt nogal veel, zoals bijvoorbeeld gereedschap. Voor Boris geboren was, stonden er al vijf tractoren op hem te wachten. Sommige vindt mijn vader bij de stort en die knapt hij zelf op.

Mijn vader is als werktuigbouwkundige met pensioen gegaan en rijdt nu al 25 jaar auto’s voor een garage. Hij zegt dat hij het leuk vindt, maar hij is ook spaarzaam. Hij gaat altijd voor zekerheid, het liefst dubbele zekerheid.

Op zijn 86ste is hij nog altijd superfit. Hij ligt op de grond met Boris te spelen. Hij sport en helpt met alles. Je hoeft maar te bellen en hij staat klaar. Ik prijs me gelukkig dat ik allebei mijn ouders nog heb. Over de dood praten we niet. Ik denk dat papa zwaar over de honderd wordt.”

Henk Heijn (86), gepensioneerd werktuigbouwkundige, werkt voor een garagebedrijf
Ellen Heijn (82), huisvrouw
Frans Heijn (57), reder e-boats
Judith Hulleman (46), reder
Boris Heijn (6), groep 2 Theo Thijssenschool

Frans Heijn, Judith Hulleman en Boris wonen in een appartement in het Centrum. Henk en Ellen Heijn wonen in een vrijstaand huis in Breda.

Meer over