PlusAchtergrond

Filmmaker Jeroen Wolf legt het leven in hondenjaren vast

De YouTubevideo’s waarin filmmaker Jeroen Wolf (57) mensen van 0 tot 100 jaar voorbij laat komen, werden wereldwijd miljoenen keren bekeken. Zijn hondenversie werd een nog grotere hit. ‘Dierenfilmpjes scoren oneindig veel beter dan al het andere.’

Sara Luijters
Filmmaker Jeroen Wolf: ‘Om de honden in de camera te laten kijken, zette ik een hysterisch stemmetje op.’ Beeld Jeroen Wolf
Filmmaker Jeroen Wolf: ‘Om de honden in de camera te laten kijken, zette ik een hysterisch stemmetje op.’Beeld Jeroen Wolf

Om het dagelijkse rondje met hond Noshie wat spannender te maken, begon filmmaker Jeroen Wolf negen jaar geleden met het portretteren van mensen die hij onderweg tegenkwam, van 0 tot 100 jaar. Hij filmde ze in close-up terwijl ze recht in de lens keken en hun leeftijd vertelden of, in het geval van de allerjongsten, als iemand anders dat voor ze deed.

Nadat hij het twee minuten durende filmpje op YouTube had geplaatst, kreeg het al snel driehonderd views. De volgende dag waren het er vijfduizend en na een paar dagen stond de teller al op 150.000. Wolf: “Mijn beste vriend kreeg het toegestuurd via zijn Nederlandse nichtje in Zwitserland. Ik ontdekte al snel de kracht van internet. Het filmpje verspreidde zich als een olievlek over de hele wereld.”

Franse honderdjarige

In de jaren erna filmde hij mensen van 0 tot 100 jaar over de hele wereld, van Berlijn en Barcelona tot New York en Mumbai. De filmpjes werden miljoenen keren bekeken. “In al hun simpelheid weten ze te raken,” verklaart Wolf het succes. “In enkele minuten zie je het leven in al zijn vergankelijkheid aan je voorbijtrekken. Ik krijg vaak de vraag waarom ik mensen zo close film, maar dat je elke rimpel of huidplooi van dichtbij ziet, is juist de kracht.”

Een hond uit de video 0-100 Dog Years. Beeld Jeroen Wolf
Een hond uit de video 0-100 Dog Years.Beeld Jeroen Wolf

Wolf, die eerder documentaires maakte over onder anderen kunstenaar Willem van Malsen en dichter Elly de Waard, heeft van de serie inmiddels zijn werk gemaakt. “In elk land waar ik naartoe ga, huur ik een assistent in, ­iemand met een groot netwerk, die mij er wegwijs kan ­maken.”

In een aantal landen, zoals China en Marokko, werd het filmen hem niet makkelijk gemaakt. “In Marrakesh zijn we zelfs opgepakt op straat en afgevoerd naar een stoffig politiebureau. Het voelde alsof ik in Midnight Express was beland, het was absurd. Mijn grootste zorg was mijn materiaal, ik was bang dat ze alles wat we gedraaid hadden zouden wissen. Dat gebeurde gelukkig niet.”

null Beeld Jeroen Wolf
Beeld Jeroen Wolf

Jonge mensen zijn niet moeilijk te ontdekken op straat, maar vind maar eens een honderdjarige. “De ene keer gaat het redelijk eenvoudig en vind ik de oudere mensen via een bejaardentehuis, kerk of moskee. Maar soms is het een lange zoektocht, zoals in Parijs. In tegenstelling tot in ­Nederland waren de bejaardentehuizen daar vreemd genoeg totaal niet coöperatief. Hier voelden de mensen zich echt in het zonnetje gezet, maar in Parijs werden ze afgeschermd.”

“Ik heb volgens mij wel honderd kilometer gelopen en talloze mensen op straat aangesproken, in mijn ­beste Frans en netjes gekleed om niemand af te schrikken. Zo ontmoette ik uiteindelijk wel een prachtige honderd­jarige dame, een klassieke Française, maar een 99-jarige vinden is tot nu toe nog niet gelukt. Dus bij deze doe ik een oproep aan iedereen met bekenden in Parijs.”

Wolf wilde snel weer naar de Franse hoofdstad terug­keren om zijn zoektocht voort te zetten, maar eerst stond een reis naar India op de agenda. Toen hij terugkwam, brak het coronavirus uit. “Mijn assistente in Parijs had ondertussen iemand gevonden in een bejaardentehuis, maar daar blijken nu mensen besmet te zijn met corona. Ze moet zelf ook getest worden.”

Koekje boven de camera

Vanwege de coronamaat­regelen kon Wolf niet verder met zijn project. Tijdens het uitlaten van zijn hond ­Noshie, om de hoek van zijn huis in Zuid, kwam hij op een ander idee: honden van 0 tot 100 jaar filmen. “Dat speelde al eerder door mijn hoofd, maar nu zag ik het als een manier om mezelf bezig te houden tijdens de crisis. Eerst twijfelde ik nog: is het niet te jolig? Het effect is heel anders dan bij mensen, omdat de levensloop van een hond minder goed zichtbaar is. Ik besloot het toch te doen, als een knipoog naar de andere filmpjes.”

null Beeld Jeroen Wolf
Beeld Jeroen Wolf

Hij vroeg baasjes naar de leeftijd van hun hond, vermenigvuldigde dit getal met zeven en rekende het zo om naar ‘mensenjaren’. Zijn eigen hond Noshie, bijna 8, zit ook in het filmpje en is daar 54 jaar. Om de honden net zo recht in de lens te laten kijken als de mensen moest Wolf een trukendoos opentrekken. “Ik liet ze aan een hondenkoekje ruiken en hield dat boven de lens. Verder zette ik een hysterisch stemmetje op om hun aandacht te trekken.”

Vanaf het moment dat Wolf het filmpje online zette, ging het viral. Hij moet erom lachen: “Binnen twee weken had ik 5 miljoen views, een absurd aantal. Het is een feit: ­dierenfilmpjes scoren oneindig veel beter dan al het andere. Ik heb nog nooit zo veel views gehad in zo’n kort tijds­bestek, en ik ben er niet eens de halve wereld voor afgereisd en heb er geen bejaardencentrum voor bezocht. Ik ben gewoon in Amsterdamse parken gaan draaien.”

null Beeld Jeroen Wolf
Beeld Jeroen Wolf

De meeste kijkers komen uit de VS, waar hij een grote fanbase heeft. “In Amerika zijn de mensen gek op honden. Er is daar een hele industrie rondom die dieren.”

Kattenlobby

Hoe meer mensen een filmpje tegelijkertijd bekijken, hoe meer je er via adverteerders aan kunt verdienen. Dat is hoe YouTube werkt. Door het succes van zijn hondenfilmpje kan Wolf financieel weer een tijdje vooruit, maar meestal gaat het anders. “Het filmpje uit India is twee miljoen keer bekeken, maar de kosten die ik heb gemaakt voor de reis, het verblijf en het inhuren van een assistent haal ik er daarmee niet uit. Volgens YouTube heb ik eigenlijk helemaal geen bestaansrecht: ik heb geen eenduidig publiek en voer mensen niet dagelijks een filmpje. Ik doe eigenlijk alles zoals het niet moet, maar ik kom wel steeds weer ­terug met een hit en mensen blijven kijken. Wat ik inmiddels wel graag zou willen, is een sponsor. Een goed doel of een ideële reisorganisatie bijvoorbeeld; iets waar ik zelf echt achter kan staan.”

Wolf heeft nog veel landen op zijn verlanglijstje staan. “Ik wil heel graag naar Saoedi-Arabië, Japan, Turkije en naar Mexico, waar veel volgers zitten. Vlak voor corona was ik uitgenodigd door de overheid van Bhutan om een ‘0 tot 100’ in het land te maken. In april zou ik gaan, mijn vrouw Marjoleine mocht mee als assistent. Het is heel jammer dat dit nu voorlopig niet doorgaat.”

null Beeld Jeroen Wolf
Beeld Jeroen Wolf

Het mooiste aan het hele project is, vindt Wolf, dat het allerlei culturen samenbrengt. “Mensen zijn nieuwsgierig naar elkaar en willen ook hun eigen land graag terugzien in de filmpjes. Ik krijg steeds vaker verzoeken of ik ergens heen wil komen om daar mensen te filmen. Voorlopig ben ik met dit project nog lang niet klaar.” En hoe zit het met de dieren? “Ik ervaar een zware druk vanuit de kattenlobby, dus ik sluit een kattenversie niet uit. Mensen die denken dat hun kat graag door mij geportretteerd wil worden, kunnen contact met me opnemen.”

De ‘0 tot 100’-filmpjes van Jeroen Wolf, waaronder de hondenversie, zijn te ­bekijken op youtube.com/imaginevideoclips.

Meer over