Tugrul Cirakoglu. Beeld Nosh Neneh
Tugrul Cirakoglu.Beeld Nosh Neneh

Even kijken hoe de ‘vieze buurman’ al die tijd had geleefd

PlusTuğrul Çirakoğlu

Tugrul Çirakoglu

‘Wat verschrikkelijk hè,” zeiden ze allemaal. De een na de andere buur kwam poolshoogte nemen. Een van hen bracht ons zelfs wat te drinken. Zo vriendelijk maak ik ze zelden mee. Het aantal keren dat ik wat te drinken krijg aangeboden, is op één hand kan tellen.

Afgaande op hun gebaren en woorden dacht ik aanvankelijk dat ze oprecht verdrietig waren om het overlijden van hun buurman. Ze leken elkaar allemaal goed te kennen. Hun buurman was op 49-jarige leeftijd onopgemerkt op zijn bankstel overleden aan de gevolgen van een ­alcoholverslaving.

De bovenbuurman had hem gevonden, omringd door blikken bier en huisvuil. Deze buur was een vriendelijke, maar ietwat markante man. Hij had een kopie van de voordeursleutel en ging elke dag bij zijn onderbuurman langs. Soms gewoon om te praten, maar vaak ook om te vragen of hij iets nodig had.

Wauw, dat is lief, dacht ik. Was het dan toch mogelijk? Een appartementencomplex waar de meerderheid van de bewoners zich bekommerde om een zieke, ­verslaafde buurman? Waar men daadwerkelijk verdriet voelde voor zijn overlijden?

Later op de dag werd mijn collega aangesproken door een van de bewoners. Ze wist direct in welke woning we aan het werk waren. Toen begon het. Volgens haar hadden de bewoners zich helemaal nooit bekommerd om hun buurman. Sterker nog, ze spraken continu slecht over hem. Ze waren hem zat en konden niet wachten tot hij zou overlijden of vertrekken.

Alles viel op zijn plek. De buren waren helemaal niet verdrietig. Ze zagen ons de woning leeghalen en waren benieuwd of er iets te halen viel. Sommigen waren zelfs zo brutaal dat ze zonder het te vragen binnenstapten. Even kijken hoe hun ‘vieze buurman’ al die tijd had geleefd, en weg waren ze weer.

Omdat ik zo graag wilde dat het eens anders was dan normaal, had mijn hoop de realiteit overgenomen. Normaliter prik ik zo door mensen heen. Maar hier hadden ze me goed in de maling genomen. Als het te mooi klinkt om waar te zijn, is het dat vaak ook.

Achteraf dacht ik: hadden de buren ons maar nooit aangesproken. Hadden ze maar gewoon vanachter hun raampjes naar ons staan koekeloeren. Ik zou dan teleurgesteld zijn, zoals altijd. Maar dan zou het tenminste alleen daarbij blijven. Nu was ik teleurgesteld én boos.

Tuğrul Çirakoğlu maakt met zijn bedrijf schoon in extreme ­situaties. Hij vertelt de verhalen achter het vuil. Lees al zijn verhalen hier terug.

null Beeld
Meer over