Tugrul Cirakoglu. Beeld Nosh Neneh
Tugrul Cirakoglu.Beeld Nosh Neneh

Er was zo lang niet schoongemaakt dat er zelfs schimmel op de vetaanslag groeide

PlusTuğrul Çirakoğlu

Tugrul Çirakoglu

Hoe lang hij in het appartement had gewoond was mij niet bekend. Maar aan de pikzwart uitgeslagen vloerbedekking te zien, ging het hier niet om een periode van enkele weken of maanden. De plekken waar hij amper tot nooit had gestaan hadden hun originele crèmekleur nog behouden.

Spullen had hij amper. In de woonkamer met open keuken stond een afgetrapt tweepersoonsbankstel. De kleur neigde naar zwart, maar was door de vervuiling lichtgrijs geworden. Voor het bankstel stonden twee kleine, witte bijzettafels met een centimeter dikke laag vuil erop. Twee meter verderop stond een klein zwart computerbeeldscherm, verbonden aan een tv-kabel die uit de muur kwam.

Vanaf het bankstel keek je door het groezelige balkonraam uit op een grauw, inspiratieloos landschap. En ook op een donkeroranje keukenblad, bedekt onder een dikke laag vet. Er was zo lang niet schoongemaakt dat er zelfs schimmel op de vetaanslag groeide.

In zijn slaapkamer stond een oude, kleine kledingkast gevuld met een paar stuks vergeelde kledingstukken. Ernaast lag een bevuild eenpersoonsmatras, verzadigd met lijkvocht. Vermoedelijk had hij hier tien dagen op gelegen voordat zijn koude lichaam werd gevonden.

De badkamer bevond zich pal naast de plek van overlijden. Hier werd al heel lang niet meer gedoucht. Alles zat onder de ontlasting. Alsof je de stal van een verwaarloosde koe instapte. Een treurige bedoening die mij van binnen zo breekbaar maakte als oud porselein.

De paar kleine bezittingen die hij had, waren onbeduidend. Maar ook onbeduidende bezittingen vertellen een verhaal. Ik zag niet enkel een dode plant op de veranda, of een radio naast het bankstel. Ik zag een mensenleven.

Een mensenleven van een meneer op leeftijd die hier in eenzaamheid woonde. Zijn eigen kleine wereld waarin anderen enkel voorbijgangers waren. Hij luisterde in alle eenzaamheid naar zijn radio en schreef kleine notities over de dingen die hem interesseerden, wetende dat hij deze met niemand kon delen.

Dag in dag uit liep hij dezelfde ronde door zijn appartement totdat zijn vloerbedekking zwart was geworden. Hij had hierbij ongetwijfeld zijn eigen manier van doen en bewegen. Misschien lachte hij wel eens om iets dat hij op de radio hoorde.

Uiteindelijk kwam hij alleen te overlijden op een dun, vergeeld matras. Maar echt alleen was hij nooit. De eenzaamheid was zijn trouwe metgezel, die hem zelfs in de dood volgde.

Tuğrul Çirakoğlu maakt met zijn bedrijf schoon in extreme ­situaties. Hij vertelt de verhalen achter het vuil. Lees al zijn verhalen hier terug.

null Beeld Tuğrul Çirakoğlu
Beeld Tuğrul Çirakoğlu
Meer over