PlusInterview

Een afscheid van 18 uur van een bar in Las Vegas: ‘Op elke barkruk zit een uniek individu’

De broers Bill Ross IV en Turner Ross filmen in Bloody Nose, Empty Pockets de laatste uren van een bar in Las Vegas voordat die definitief zijn deuren sluit. ‘Het gaat over plekken die ons helpen een gedeelde identiteit te vinden.’

Elise van Dam
Scène uit Bloody Nose, Empty Pockets, gefilmd in een shoot van achttien uur. Beeld
Scène uit Bloody Nose, Empty Pockets, gefilmd in een shoot van achttien uur.

Ergens richting het einde van het gesprek met de broers Bill Ross IV en Turner Ross beginnen ze over hun jeugd in Sidney, een kleine stad in Ohio, waar ze hun debuutfilm 45365 over maakten. Een stadje dat bruiste van levendigheid tot, in de woorden van Turner: “de aanleg van een snelweg het leven eruit zoog en ons achterliet met een Walmart”.

Een veranderende wereld en wat daarmee verdwijnt is een terugkerend thema in het werk van de broers en ook alom aanwezig in Bloody Nose, Empty Pockets, over het laatste etmaal van een typische dive bar in Las Vegas, het Amerikaanse equivalent van een bruine kroeg. De stamgasten halen er een laatste nacht door. Een nacht vol met alcohol doordrenkte gesprekken, een lach en een traan.

“We hebben altijd een genegenheid gevoeld voor dit soort bars en vooral de mensen die zich daarin begeven en de verhalen die ze te vertellen hebben,” zegt Turner Ross, die een toneelenscenering die hij als kind zag van ­Eugene O’Neills kroegenepos The Iceman Cometh als ­belangrijke inspiratiebron noemt.

Hoewel de film wordt gepresenteerd als documentaire, laat Bloody Nose, Empty Pockets zich niet goed in die mal persen. Want het afscheidsetmaal is in scène gezet met zorgvuldig gecaste stamgasten waarvoor de broers talloze kroegen afstruinden. “We hadden een soort lijstje met ­archetypes, van het soort persoonlijkheden dat je treft in zo’n kroeg,” vertelt Turner. “Op elk van die barkrukken moest een uniek individu zitten met een uniek perspectief. En vervolgens was het een kwestie van alchemie: hoe gaan deze mensen op elkaar reageren?”

Misleidend

In een shoot van achttien uur deed die alchemie zijn werk. Het gezelschap, waarvan het grootste deel elkaar vooraf niet kende, kreeg wat aanwijzingen vooraf en mocht verder zijn gang gaan. De alcohol in de film vloeit dus echt en de gesprekken zijn spontaan. “Het was eigenlijk heel simpel wat we van ze vroegen,” zegt Bill. “Om zichzelf te zijn. Elk spoor van gekunsteldheid verdween al snel toen ze doorkregen wat wij zochten. En wat we zochten was eerlijkheid, oprechte interacties.”

Het resultaat is een film die feilloos de benevelde sfeer van kameraadschap vangt die in zo’n omgeving ontstaat, waarbij elk van die kleurrijke figuren een indruk achterlaat. Maar er klinkt ook kritiek. De aanpak van de broers zou de film misleidend maken. “Bullshit,” aldus Turner. “We maken non-binaire films in een binair systeem. Als mensen daar een probleem mee hebben, fuck it.” “Iedereen wil alles maar in hokjes stoppen,” zegt Bill. “Wij hebben het daar niet in gestopt. We proberen niemand om de tuin te leiden en zijn heel open over onze aanpak.”

“Het is een fictie om tot een waarheid te komen,” vat Turner samen. Precies dat concept van waarachtigheid en de wegen daarnaartoe komt in meerdere lagen van de film ­terug. Zoals in de alcohol. Want maakt alcohol iemand nou meer zichzelf of juist minder? “Ik denk dat het anders zit,” antwoordt Turner na een lange overpeinzing. “De alcohol is een stem op zichzelf. Drank heeft een verschillend effect op ieder van ons, maar is zijn eigen persoonlijkheid.”

Het concept van waarachtigheid komt ook terug in de relatie tussen de microkosmos van de kroeg en de grote wereld daarbuiten. “Het eerste nummer dat op de jukebox speelt is Life Of Illusion,” zegt Turner. “Maar wat is de illusie? De ruimte waar ze hun tijd doorbrengen of het leven daarbuiten? Een centrale vraag voor ons was: waarom, in de zonnigste plek van Amerika, kies je ervoor je tijd door te brengen in de schaduw? Waarom betreedt je die bedompte ruimte? En het antwoord is: om die versie van jezelf te zijn die je wil zijn, even los te komen van het bestaan dat je bij de deur achterlaat.”

Wat verloren gaat

Dat bestaan buiten het café blijft vrijwel volledig aan het zicht onttrokken. De broers filmden wel scènes buiten de kroeg, maar die haalden uiteindelijk grotendeels de film niet. “Onze intentie daarmee was om de film niet te claustrofobisch te maken, iets van ademruimte te geven. Maar dat bleek onnodig,” legt Bill uit. Turner: “Hun levens spelen zich af in deze ruimte. We willen niet weten waar ze vandaan komen of waar ze naartoe gaan. Het gaat alleen om deze ruimte die ze samen delen.”

Bloody Nose, Empty Pockets werd gedraaid de dag na de verkiezing van Donald Trump, en politiek sijpelt her en der de gesprekken in. “Voor ons is die bar ook een interessante plek om op deze tijd te reflecteren. Een tijd waarin mensen in conflict zijn. Over identiteit, politieke kleur.” “De film is in veel opzichten politiek, maar het is nadrukkelijk een ondertoon,” vult Bill aan. “Het was belangrijk dat de film ook iets tijdloos en universeels heeft.”

“We wilden niet de kop, we wilden het verhaal,” zegt Turner. En dat verhaal is bovenal het verhaal van het verdwijnen van dit soort plekken en wat daarmee verloren gaat. “Je verliest cultuur, je verliest identiteit,” stelt Bill. “En het gaat niet alleen over bars,” aldus Turner. “Het gaat over de plekken die we creëren. Plekken die ons helpen een ­gedeelde identiteit te vinden, ons verhaal te vertellen. Als die eenmaal verdwenen zijn, dan zijn ze voorgoed weg. Je kunt dat niet recreëren. Dus is het belangrijk dat we ze koesteren, of het nu een aftandse kroeg is of een stad met een eigen persoonlijkheid. Dit zijn onze ruimtes, dit zijn onze verhalen.”

Regisseurs Bill Ross IV (links) en Turner Ross. ‘We vroegen de gasten zichzelf 
te zijn. Wat we zochten was ­eerlijkheid, oprechte interacties.’ Beeld
Regisseurs Bill Ross IV (links) en Turner Ross. ‘We vroegen de gasten zichzelf te zijn. Wat we zochten was ­eerlijkheid, oprechte interacties.’

Stamgasten

In Bloody Nose, Empty Pockets komen de stamgasten van The Roaring 20’s nog eenmaal bijeen om afscheid te nemen van hun kroeg die binnen een etmaal de deuren voorgoed zal sluiten. Zoals de zachtaardige Michael, die benadrukt dat hij eerst faalde in het leven en pas daarna alcoholist werd. Vietnamveteraan Bruce, die de oorlog nooit echt achter zich liet. En barvrouw Shay, die zich tussen het schenken van het bier druk maakt om het alcoholgebruik van haar tienerzoon, die met vrienden in de steegjes achter de bar hangt. Allemaal zijn ze hier met hun eigen verhaal en hun eigen ballast, zoeken troost bij elkaar en de drank. Bloody Nose, Empty Pockets is een tragikomisch portret van deze mensen, maar ook een ode aan dit soort plekken, die door gentrificatie steeds meer in het gedrang komen. Wanneer aan het einde van de film de laatste stamgast de bar verlaat dringt de vraag zich op waar deze mensen naartoe moeten zonder de licht verknipte geborgenheid van deze plek.

Bloody Nose, Empty Pockets is te zien in Eye, Filmhallen en ­Kriterion.

Meer over