PlusMaarten Moll

Ed & Erika in Paradiso

Maarten Moll
null Beeld Sjoukje Bierma
Beeld Sjoukje Bierma

Eindelijk weer eens in de kleine zaal van Paradiso.

Als vriend S. uit H. en ik er binnengaan is er nog niemand, op het barpersoneel na.

Op het podium het instrumentarium van de band.

Ik zie een tamboerijn liggen, en verdring de gedachten en beelden van de muzieklessen op school.

Als ik goed luister, hoor ik nog vlagen van de geweldige concerten die ik in mijn favoriete concertzaal zag.

Son Volt.

Chuck Prophet.

Jason and The Scorchers.

Dale Watson.

En Ed Romanoff.

Ach, Ed Romanoff.

Zijn plaat The Orphan King was net uit. Met M. ging ik naar zijn optreden kijken.

Toen we de trappen hadden beklommen en de zaal betraden was die zo goed als leeg.

En toen Ed met zijn band opkwam stonden er zo’n tien man hem op te wachten (exclusief barpersoneel).

Ed, een ontzettend aardige pief, deed alsof er niets aan de hand was en begon enthousiast te spelen.

We klapten na elk nummer allemaal net even iets harder. Om het voor iedereen dragelijker te maken.

Na een aantal nummers ging M. wat te drinken halen. Ze kwam terug met drie biertjes. Ze gaf mij er twee, wachtte even tot Ed klaar was met zijn nummer, liep met het derde biertje naar het podium en vroeg of Ed een biertje wilde. Ze stak hem het biertje al bemoedigend toe.

Dat wilde Ed wel. Hij was blij verrast, en straalde zelfs een beetje.

Ed bedankte M., nam een slok die hem zichtbaar heel goed smaakte, en speelde opgetogen verder.

Ik zag het minzaam aan. Ed Romanoff was geen verdorven, met tattoos beschilderde rockartiest.

Na ruim een uur was Ed klaar. Hij gaf geen toegift, maar het was een leuke avond, en een goed concert. (Waar was iedereen!)

In de tijd dat ik S. het verhaal van Ed Romanoff heb verteld, is de kleine bovenzaal van Paradiso al behoorlijk volgelopen.

“Dus,” zegt S., “als Ed Stroganof heel groot wordt, kun jij zeggen dat je op die avond in Paradiso als een van de weinigen zijn concert hebt gezien?”

Ik knikte met overtuiging.

En daar waren de Heartless Bastards. Uit Cincinnati.

Ik had er nooit van gehoord, maar S. bezwoer dat we ze ooit hadden gezien. Ik ontkende met klem. Anders had ik me Erika Wennerstrom wel herinnerd, de frontvrouw en zangeres van de band. (Wat een stem. En ik ken niemand bij wie een Gibson Les Paul zo mooi om de nek hangt als bij Erika Wennerstrom.)

Toen Heartless Bastards begon, was de zaal zo goed als vol. Het was een betoverend mooi optreden, met als hoogtepunten de gitaarsolo’s van Mark Nathan, en het prachtig gezongen nummer Only For You. En we waren er allemaal bij.

Ik denk dat Ed Romanoff het ook mooi zou hebben gevonden.

Maarten Moll schrijft over dagelijkse beslommeringen in de stad. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? m.moll@parool.nl.

Meer over