PlusAchtergrond

Deze Oekraïense vluchtelingen vonden werk in Amsterdam: ‘Het is ook een fijne afleiding’

Vorige week hadden al zo’n 3000 Oekraïners werk gevonden in Nederland; in Amsterdam gaat het om 175 vluchtelingen. Vier Oekraïners over hun nieuwe baan. ‘Hopelijk wordt mijn contract verlengd.’

Tahrim Ramdjan
Alona Chaika. Beeld Sophie Saddington
Alona Chaika.Beeld Sophie Saddington

‘Natuurlijk mis ik iedereen op het werk’

Alona Chaika (42) is al 22 jaar kapper en werkt sinds anderhalve maand bij Snap Hair Studio in Centrum.

“Op het moment dat de oorlog begon, was ik in de stad Irpin. Daar zijn we zeven dagen gebleven, tot ik besloot dat ik iets moest doen. Ik ging naar West-Oekraïne, waar ik vijf dagen bleef. Drie vriendinnen van me die hier in Amsterdam wonen, zeiden toen dat ik dringend moest vertrekken. Mijn Oekraïense vrienden hebben me te voet de grens met Polen over geholpen.

De eerste drie dagen hebben die meiden hier me geholpen met wat afleiding, ik was natuurlijk nogal geschrokken van alles. Ze namen me mee door de stad, lieten me mooie plekken zien, brachten me naar cafés en naar de kapperszaak hier, waarvan ze de eigenaresse kennen. Ze zeiden dat ik een goede specialist ben in Oekraïne. Ik vind het heel leuk om mensen mooi te maken, en ben zelf ook een creatief persoon.

Of ik aan Amsterdam kan wennen? Een mens kan aan alles wennen, denk ik. Maar natuurlijk mis ik iedereen op het werk, en vooral familieleden. Ik probeer er niet te veel aan te denken, daar helpt het werken ook bij.

Ik ben hier ook met mijn dochter, waardoor ik niet bijzonder verdrietig ben. Ze is elf jaar oud, en gaat naar een school hier waar ze goed Engels leert. Ze heeft al vrienden, en leert ook nog online op een Oekraïense school. De mensen met wie we samenwonen, zorgen er ook voor dat we veel mooie en interessante plekken zien.”

Andrew Omelchenko. Beeld Sophie Saddington
Andrew Omelchenko.Beeld Sophie Saddington

‘Je kunt niet continu in stress leven’

Andrew Omelchenko (39) werkte in Oekraïne in de transport en is sinds vier weken sous-chef bij de catering van Vegan Chef Elmer in heel Amsterdam.

“Op 14 maart heb ik Oekraïne verlaten, op 15 maart was ik al in Nederland. Daarvoor heb ik twee weken doorgebracht in Novovolinsk, in het westen van Oekraïne. Zelf kom ik uit Kiev. Eigenlijk mogen mannen Oekraïne niet uit, maar ik werd uitgenodigd om een humanitaire organisatie te vertegenwoordigen in Nederland: zodoende mocht ik het land alsnog verlaten.

Ik ken Nederland al best goed, sinds 2004 doe ik zaken met Nederland; ik importeerde bestelbusjes hiervandaan. Ik heb ook veel vrienden hier. Eerst verbleef ik in Heerhugowaard, waar we heel snel ook een bur­ger­ser­vice­num­mer kregen, maar nu woon ik met mijn vriendin in Amsterdam.

Ik zag de oproep van Vegan Chef Elmer op Facebook, dat ze een sous-chef zochten. Koken is mijn passie, en het klikte ook snel met de eigenaren. We doen catering voor evenementen, soms ook in verscheidene restaurants. Meestal koken we het eten van tevoren, en serveren we het dan op de locatie. Vorige week was ik zo’n twintig uur aan het werk.

Je kunt natuurlijk niet negeren wat er thuis aan de hand is: dat gaat elke dag door. ’s Morgens lees je toch als eerste op je telefoon wat er is gebeurd. Maar ik had het er met mijn vriendin over: onze lichamen hebben brandstof nodig. Je kunt niet continu in stress leven. Daarom wandelen we veel door de stad, en is werk ook een fijne afleiding.

In Oekraïne vond ik het altijd heerlijk om te werken met vlees, maar nu cateren we vegetarisch en veganistisch. Dat is nieuw voor mij. Toch vind ik het leuk om nieuwe smaken te ontdekken. Wat ik het lekkerste vind om te maken? Dat is borsjtsj: een rijke Oekraïense soep met aardappelen en rode bieten. Het ziet er bloedrood uit. De Nederlanders die ik het heb laten proeven, vinden het geweldig.”

Galyna Solovey. Beeld Sophie Saddington
Galyna Solovey.Beeld Sophie Saddington

‘Ik denk aan mijn studenten in Oekraïne’

Galyna Solovey (43) werkt nu twee maanden als universitair docent bij de Universiteit van Amsterdam, in plaats van op de Nationale Universiteit in Kiev.

“Op de website van de Universiteit van Amsterdam zag ik een vacature voor een assistent bij sociale experimenten. Het hoofd van de faculteit politicologie las mijn brief en zei: je hebt meer in je mars. Ik dacht dat hij me daarmee afwees, maar hij vroeg me een dag later via Zoom of ik twaalf colleges aan studenten wil geven over democratisering. In Kiev gaf ik ook al les in statistiek, internationale betrekkingen en conflictstudies.

Lesgeven hier is als een luxe: het helpt dat ik twee medewerkers heb die werkgroepen geven en het intranet bijwerken. In Kiev moest ik zowel colleges als werkgroepen geven, en zelf alle voorbereiding doen. Ook vind ik de studenten hier een verademing: ze zijn veel opener dan Oekraïense studenten, ze zeggen wat ze denken.

Het vluchten vanuit Oekraïne was vreselijk voor mij; ik dacht dat ik na twee weken terug kon. Hoewel ik geen Nederlands versta, herken ik op het nieuws de namen van onze steden: Marioepol, Boetsja, Irpin. Ik denk aan mijn studenten in Oekraïne, ik heb nog contact met ze.

Ik ben met mijn drie dochters van 17, 14 en 9 jaar in elk geval tot juni in Amsterdam, zolang mijn contract loopt. Mijn man is diplomaat en werkt in Madrid. Deze meivakantie breng ik mijn twee jongste kinderen alvast naar Madrid. De oudste, Maria, wil in Amsterdam blijven studeren: ze vindt Nederland leuk. Hopelijk wordt mijn contract verlengd en kan ik ook nog even blijven werken aan de universiteit, tot september.”

Olena Moroz. Beeld Sophie Saddington
Olena Moroz.Beeld Sophie Saddington

‘Ik heb me bij de Kamer van Koophandel ingeschreven’

Olena Moroz (40) is sinds vier jaar kapper, en werkt nu vijf weken bij Snap Hair Studio in Centrum.

“Op 24 februari werd ik om half zes ’s ochtends wakker door het geluid van bommen. We hebben onmiddellijk onze kleren aangetrokken en zijn naar Moldavië gegaan. Mijn oma woont daar. Twee weken lang zijn we bij haar gebleven. Gelukkig kon mijn man nog mee; de eerste dag van de oorlog mochten mannen nog het land verlaten, maar een dag erna was dat al niet meer mogelijk.

Een vriendin van mij in Nederland, Kanna, zei dat ik hierheen moest komen en dat ze werk voor me zou kunnen regelen. Eerst heb ik elke nacht in een ander land geslapen: Roemenië, Hongarije en vervolgens konden we door naar Nederland.

Ik heb een huis gevonden in Spierdijk. Mijn twee dochters van 12 en 6 jaar oud gaan ’s ochtends naar school hier, en ’s middags volgen ze online les in het Oekraïens. Ik heb me nu bij de Kamer van Koophandel ingeschreven, want ik heb geen idee wanneer ik weer terug kan naar Oekraïne, al wil ik dat wel zo snel mogelijk.

Het werken zorgt ervoor dat ik niet nadenk over hoe het thuis is. Bovendien vind ik het fijn om mensen blij te maken met hun nieuwe kapsel. Het is gemakkelijk en dankbaar werk. Ik vind Nederlanders heel gastvrij.”

Vacaturebank voor Oekraïense vluchtelingen

Uit cijfers van het UWV blijkt dat er zeker 3000 Oekraïense vluchtelingen werk hebben gevonden in Nederland, waarvan 175 in de regio Amsterdam. Het gaat dan om werkgevers die aan het UWV hebben gemeld dat zij Oekraïense vluchtelingen in dienst hebben.

Een woordvoerder van de gemeente Amsterdam spreekt van een ‘kantelpunt’ in de opvang, nu de oorlog al twee maanden duurt. Waar de gemeente de eerste maanden druk was met het optuigen van de administratie- en registratieprocessen, vervaagt nu bij veel vluchtelingen de hoop om snel terug te keren en zoeken zij steeds vaker werk.

De gemeente werkt daarom aan een vacaturebank voor Oekraïense vluchtelingen. Veel vluchtelingen hebben buiten de gemeente om al werk gevonden. Oekraïense vluchtelingen zijn op dit moment niet verplicht om werk te zoeken of aanvaarden.

Voor werk is wel een bur­ger­ser­vice­num­mer nodig, maar volgens een woordvoerder van de gemeente kunnen vluchtelingen die zich bij stadsloket Zuid registreren dat binnen een week al krijgen. Hij benadrukt wel: er komen nog steeds dagelijks 200 Oekraïense vluchtelingen de stad binnen, dus de aandacht blijft ook uitgaan naar het registreren van nieuwe vluchtelingen.

Meer over