Mannish Pixel.

PlusPortretten

Deze Amsterdamse dragkings beklimmen geregeld het podium

Mannish Pixel.Beeld Marjolein van Damme

Stoom afblazen, de kans om te zijn wie je wilt zijn, een daad van activisme: deze Amsterdamse dragkings beklimmen geregeld het podium om één te worden met hun karakter. ‘Als Alex kan ik alle grenzen laten vervagen, dat is heel bevrijdend.’

Sara Luijters

Alex Stranza (33, @alexstranza op Instagram)

Overdag werkzaam in de IT en mede-oprichter van House of Løstbois, een verband van dragkings

null Beeld Marjolein van Damme
Beeld Marjolein van Damme

“Als Alex kan ik alle grenzen laten ­v­ervagen en de wereld van klassieke rolmodellen loslaten. Dat is heel bevrijdend. Vier jaar geleden keek ik met een huisgenoot naar RuPaul’s Drag Race, daarna begon ik me te verdiepen in de Amsterdamse dragscene. De nadruk ligt hier nog altijd op dragqueens, maar ik ontdekte dat drag veel meer gezichten heeft: van non-binair en ­activistisch tot Dungeons & Dragons-drags.

Het inspireerde me om te experimenteren met drag bij de Drag King Academy in Club Church, van Jennifer Hopelezz, moeder van House of Hopelezz. Ik volgde er workshops en leerde er over make-up, bewegen en spreken, onder meer van onze drag-moeder Taka Taka. Samen met andere dragkings heb ik inmiddels een eigen huis voor dragkings opgericht, House of Løstbois, om ons meer zichtbaarheid en een infrastructuur te geven.

Ik ben een cis-vrouw en voel me comfortabel bij mijn vrouwelijkheid, maar niet bij de rol van vrouwen in onze heteronormatieve, patriarchale maatschappij. Mannelijk en vrouwelijk: het is vaak aangeleerd gedrag. Waarom zou je moeten kiezen? Drag is voor mij een manier om te experimenteren met wie ik kan zijn, terwijl ik tegelijkertijd de mensen om me heen aan het denken kan zetten over gender.”

House of Løstbois treedt 30 juni op in Club Church tijdens ‘Kin’. Gratis entree (aanmelden via Club Church).

Mannish Pixel (30)

Overdag werkzaam in de energietransitie

Dragkings, MANNISH Beeld Marjolein van Damme
Dragkings, MANNISHBeeld Marjolein van Damme

“Tijdens mijn master visuele cultuur in Londen ontdekte ik de queer scene daar. Die is heel anders dan in Amsterdam: progressief, inclusief en heel divers. Ik bezocht er dragshows en ontdekte dat er ook een enorme dragkingcommunity is, met dragking-contests en All kings-clubavonden. Het inspireerde me uit te gaan in drag: in mannenpak, met een getekende snor.

Eenmaal terug in Amsterdam ben ik me verder gaan ontwikkelen als dragking. In het dagelijks leven identificeer ik me als demi- en panseksuele vrouw (demiseksuelen ervaren alleen lust bij een romantische connectie; panseksuelen vallen op personen in het hele genderspectrum, red.). Als Mannish Pixel ben ik een hij/hem, maar draag ik ook hakken, make-up, een strak, stijlvol pakje en doe ik iets wat voor sexy dansen moet doorgaan. Ik sta ook in drag op de Hete ­Klimaatkalender van Extinction Rebellion, de beweging waarvoor ik actief ben.

Voor mij is dragking zijn ook een vorm van activisme. Ik wil laten zien dat gender een construct is; ideeën over gender staan helemaal niet vast. Als dragking probeer ik de hokjes af te breken. Mannish Pixel is een deel van wie ik ben, het theatrale en visuele deel. Als ik in drag door de stad fiets, zijn de reacties vooral positief. Toch kent Amsterdam nauwelijks nog paradijsvogels.

Door de wooncrisis worden kunstenaars en andere creatieve, progressieve geesten de stad uitgewerkt, dat maakt het huidige klimaat nogal conservatief. Ik heb overwogen in Londen te gaan wonen – voor mij de dragkinghoofdstad – maar ik heb bewust besloten om hier te blijven. Ik hoop als dragking en activist juist iets te kunnen doen tegen de vertrutting van de stad.”

Mannish Pixel treedt tijdens Canal Pride op 6 juli op op de boot van Bar Buka.

Jamal le Coq (48)

Overdag werkzaam voor een vervoersbedrijf

null Beeld Marjolein van Damme
Beeld Marjolein van Damme

“Van jongs af aan kampte ik met een identiteitscrisis. Lang voelde ik me meer jongen dan meisje, ik oogde ook heel androgyn. Op mijn 14de deed ik een sok in mijn broek en stelde ik me als mijn fictieve tweelingbroer voor aan een meisje dat ik leuk vond. Dat was de eerste keer dat Jamal tevoorschijn kwam. Pas veel later, in de queerscene, begon ik me tijdens hoerenbals in Paradiso en Club Church te verkleden als pimp in plaats van ho en ging ik vaker in drag naar feestjes, als Prince of Jimi Hendrix.

Vlak voor corona uitbrak begon ik met optreden in drag. Als Jamal le Coq the Drag Karaoke King zing ik nummers van mannelijke zangers en presenteer ik de bingo-avond in café Saarein. Ik draag een driedelig pak en een glitterbaard, en mijn nagels zijn altijd gelakt. Jamal is een stoere, stoute man met veel lef, een echte player. Hij verleidt mensen met zijn stem en heeft interactie met het publiek, altijd met een vette knipoog. Ik bind mijn borsten niet af, maar draag wel zichtbaar een flinke dildo in mijn broek – ik heet niet voor niets Le Coq.

In het dagelijks leven ben ik lesbisch, maar met Jamal weet je het nooit, hij flirt met iedereen. Drag is voor mij spelen met gender bending. Ik kan er mijn stoere kant in kwijt, maar zodra ik weer uit die rol stap, voel ik me juist extra vrouwelijk. De dragkingscene is de laatste tijd wereldwijd zichtbaarder aan het worden. De tijd is nu rijp voor een RuPaul’s Drag King Race.”

Jamal le Coq presenteert elke eerste zaterdag van de maand de bingo-­avond in café Saarein en staat op 30 juli op Milkshake Festival in de Pink Church.

Naza Lotus (33)

Overdag werkzaam als product designer en lid van House of Løstbois

Dragkings, ECHO WANG Beeld Marjolein van Damme
Dragkings, ECHO WANGBeeld Marjolein van Damme

“Door de Netflixserie Pose, over een zelfverkozen lhbtq-familie in de jaren tachtig, werd mijn interesse in drag gewekt. Toen ik in 2019 op sociale media een oproep van de Drag King Academy voorbij zag komen, heb ik me meteen aangemeld. Ik kom uit Taiwan en mijn dragking-karakter heb ik gebaseerd op een Taiwanese tienergod, die rebelleert tegen zijn ouders – iets waar ik mezelf in herken. In Naza Løtus kan ik veel verborgen karaktereigenschappen en emoties kwijt, zoals onderdrukte woede. Drag is voor mij een manier om stoom af te kunnen blazen.

Ik noem mezelf non-binair, maar ik ben altijd heel mannelijk geweest. Daar voel ik me niet per se gemakkelijk bij; mensen geven ongevraagd commentaar. Daarom ben ik in het echte leven het liefst onzichtbaar. In drag krijg ik de kans om te zijn wie ik wil zijn, zowel mannelijk als vrouwelijk. Op feestjes maak ik in drag makkelijker contact. Dat mensen niet weten wie ik echt ben, voelt heel veilig; ik kan me verschuilen achter Naza Løtus. Als dragking is alles ook duidelijker. Wanneer mensen tegen me zeggen dat ik op een man lijk, beschouw ik dat als een compliment en niet als een belediging.

Corona heeft de zichtbaarheid van de dragking-community wereldwijd versneld, via Instagram en online tutorials. Het wordt nu ook minder gezien als iets extreems. Sinds de pandemie is sowieso niet snel meer iets té gek.”

Geb (28)

Overdag student

null Beeld Marjolein van Damme
Beeld Marjolein van Damme

“Ik identificeer me tegenwoordig als non-binair, maar ik heb het altijd leuk gevonden om met gender te spelen. Vroeger was ik al de tomboy; als dragking kan ik dat spel nog net iets verder spelen. Ik ben nieuw in de scene. Bij de Drag King Academy kom je met andere dragkings samen om ideeën uit te ­wisselen. Ik ben nog zoekende naar mijn eigen stijl en performance, en de Drag King Academy is een fijne om­­geving om te oefenen met verschillende stijlen en karakters en je te laten inspireren door anderen.

Mijn ‘drag-moeder’ Taka Taka, een soort mentor, leerde me dat als dragking ergens aanwezig zijn al een performance op zich is. Het podium voor dragkings is nu nog heel beperkt in Amsterdam, in tegenstelling tot Londen. Daar heb je dragking-bars. Maar de scene groeit. We worden als dragkings steeds zichtbaarder – mede dankzij Instagram, een bekende Britse dragking als Landon Cider en door House of Løstbois (een verband van dragkings, red.). Dat is mooi om te zien.

Dragking zijn is wat mij betreft meer dan alleen een nummer lipsyncen in een flamboyante outfit met extreme make-up op. Het is vooral een combinatie van verschillende kunstvormen, een per­formance kan ook spoken word, theater of het vertellen van een persoonlijk ­verhaal zijn. Drag is voor mij vooral een uiting van mijn creativiteit, waarbij ik kan spelen met verschillende uiterlijkheden, om zo een reactie bij mensen op te roepen.”

Dragkinging

De première van het dertiende ­seizoen van RuPaul’s Drag Race trok in januari dit jaar meer dan 1,3 miljoen kijkers in de VS en was daarmee de best bekeken aflevering ooit. Mede dankzij de show, die in Nederland een eigen versie kreeg onder de naam Drag Race Holland, is het fenomeen drag wereldwijd op de kaart gezet.

Zo zijn in de VS en het Verenigd Koninkrijk ‘drag ­brunches’ een populair zondagsuitje voor de hele familie; een trend die is opgepikt door The Harbour Club in Oost. Dragkings – male impersonators, personen die zich verkleden en optreden als man – waren er altijd al, maar kregen minder aandacht dan dragqueens. Zo moet de ­eerste dragking nog aantreden bij RuPaul’s Drag Race.

De pandemie bracht daar verandering in. Doordat dragkings zich online lieten zien en shows weggaven, werden ze bekend bij een wereldwijd publiek. Ook onstonden er overal dragking-­gemeenschappen, bestaande uit vrouwen, non-binaire en trans ­personen. Huizen als het Amsterdamse House of Løstbois en de Drag King Academy hopen dat de dragkings ooit hetzelfde podium krijgen als de queens.

Landon Cider, de eerste dragking die de talentenshow The Boulet Brothers’ Dragula op Netflix won, zei daarover: “Ineens is er aandacht voor ons. Maar als het publiek denkt dat ze een lesbienne gaan zien in de kleren van haar vader, neem ik de uitdaging aan ze het tegendeel te bewijzen.”

Meer over