null Beeld Sjoukje Bierma
Beeld Sjoukje Bierma

De Lange Leidsedwarsstraat. De plek ligt erbij alsof er nooit iets is gebeurd

PlusMaarten Moll

Maarten Moll

Er is niets te zien.

Toch sta ik stil bij de plek waar het gebeurd is, op 6 juli 2021. In de Lange Leidsedwarsstraat.

Het is een paar dagen voor het precies een jaar geleden is.

Ik vermoed dat er weer een bloemenzee zal ontstaan.

Maar nu wijst niets erop dat dit een plek is met een geschiedenis, waar kogelhulzen op de klinkers kletterden.

Veel op het trottoir geparkeerde fietsen. Scooters, sommige nog in hun winterjas.

Een groepje toeristen loopt nietsvermoedend langs de plek. Druk pratend. Grote bekers frisdrank in de hand.

Ze lopen over de klinkers waar het lichaam lag. Schoenen die uit andere landen komen en hun afdruk hier achterlaten. Duizenden lagen afdrukken.

Ook die zullen op een dag door de gemeentelijke veegwagentjes worden weggeschrobd, zodat de klinkers daar, schoongewassen, misschien geen herinneringen meer aan hebben.

Zouden ze de man die daar neerviel met kogels in zijn lijf ook zijn vergeten? Of weten ze daar nog alles van?

Ze hebben hem getorst toen hij daar neerviel. Ze hebben de bloemen gedragen die daar werden neergelegd. Ze zijn na een tijd, toen de bloemen werden weggehaald, weer overgegaan tot de orde van de dag, en nu liggen ze er weer anoniem bij.

Ze laten over zich heenrijden door allerlei voertuigen. Ze moeten weer de rotzooi verdragen, de kauwgom, de sigarettenpeuken, en de andere achteloos weggeworpen dingen.

Drie studenten in pak met stropdas fietsen naast elkaar langs de plek. Een van hen rijdt op een lekke voorband.

Het is de eerste keer dat ik, min of meer toevallig, op deze plek ben.

Toch is het als met heel veel plekken waar iets is gebeurd. Het zet je gedachten aan het werk, maar de plek zelf is de gebeurtenis alweer vergeten omdat het leven er gewoon weer overheen en langs raast. Er zullen ook op deze plek gesprekken zijn gevoerd die over hele andere dingen gingen.

Het zou mooi zijn als er zo tegen de gevel van de parkeergarage een plastic zak door een wervelwindje in de lucht blijft zweven. Die scène uit de film American Beauty. Met alle betekenis die je erin zou willen leggen.

Tussen de klinkers (een andere soort) van het trottoir groeit groen tussen de voegen. Pal naast de rioolput waar de man vlakbij lag iets dat op een plantje lijkt (of een heel, heel klein minikropje sla).

Als je het niet zou weten van die moordaanslag, ligt de plek erbij alsof er nooit iets is gebeurd.

Nog meer toeristen. Italianen.

Twee jongetjes stuiterend met een voetbal.

Er waait een parkeerbonnetje over straat.

Maarten Moll schrijft over dagelijkse beslommeringen in de stad. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? m.moll@parool.nl.

Meer over