PlusFilmrecensie

Charisma Timothy Spall houdt tearjerker overeind

Een negentiger doorkruist heel Engeland in de stadsbussen waar hij als 65-plusser gratis op mag in een al te opzichtig naar emoties hengelend drama.

Joost Broeren-Huitenga
Timothy Spall in The Last Bus.  Beeld
Timothy Spall in The Last Bus.

“Haal me hier weg. Zo ver mogelijk.” Dat vraagt Mary haar echtgenoot Tom in de openingswoorden van The Last Bus. Zo belandt het jonge stel in 1952 uit Land’s End, op het meest zuidwestelijke puntje van Engeland, in een dorpje in het verre noorden van Schotland.

Daar vliegt vervolgens in een handomdraai (door regisseur Gillies MacKinnon letterlijk zo verbeeld) een heel mensenleven voorbij. En nog een fade to black verder is Mary overleden, zijn alle spullen van het stel in dozen gepakt en staat Tom op het punt het huis voor de laatste keer te verlaten. De negentiger heeft zijn route uitgestippeld en gaat op pad om het eiland nog eenmaal de andere kant op te doorkruisen. De tocht van zo’n 1350 kilometer zal hij geheel afleggen in de lokale bussen waar hij met zijn 65+-pas gratis op mag.

Op die pas had hoofdrolspeler Timothy Spall zelf nog geen recht toen hij The Last Bus maakte. Acteurs hoeven natuurlijk niet even oud te zijn als hun personages – we accepteren ook de eindeloze stroom twintigers en zelfs dertigers die in tienerfilms spelen. Maar Spall is bijna dertig jaar jonger dan Tom en dat laat zich voelen – soms speelt hij ál te nadrukkelijk ‘oud’.

Toch is het vooral Spalls charisma dat The Last Bus de moeite waard maakt. De premisse had kunnen leiden tot een ingetogen roadmovie, iets als een Britse variant op David Lynch’ legendarische trektocht-in-slakkengang The Straight Story (1999). Maar MacKinnon en scenarist Joe Ainsworth durven niet op hun uitgangspunt te vertrouwen en zetten herhaaldelijk paardenmiddelen in om de kijker met emoties om de oren te slaan. Dat werkt averechts.

The Last Bus

Regie Gillies MacKinnon
Met Timothy Spall
Te zien in Cinecenter, City, Tuschinski

null Beeld
Meer over