Bordjes

Gelukkig is de friet vers

De bloederige kalfslever in restaurant Bordjes is zowat het slechtste gerecht dat ons ooit geserveerd werd. En er zijn meer klachten.

Bordjes zit in een van oudsher fraaie ruimte, naast het Verzetsmuseum en pal tegenover de hoofdingang van Artis. Ooit zat daar de Postautodienst, later de Amsterdamsche Rijtuig Maatschappij. Wij kennen het hier nog van Plinius, een restaurant waar alles er prachtig uitzag, maar waar de kwaliteit van het eten niet overhield (Proefwerk 6 1/2). Plinius kon er niet beklijven.

Nu zit er Bordjes, een filiaal van een zaak uit Naarden dat zich een eetcafé noemt, maar toch echt een restaurant mag heten. De stijl hier is huiselijk Hollands, met aan de muur geëmailleerde keukenspullen - verder is de inrichting inderdaad die van een eetcafé.

Het concept is dat je een gerecht bestelt en daarbij het garnituur op een apart bordje erbij bestelt - vandaar de naam Bordjes.

Eén van die bijgerechten is 'verse friet'. Voor mij is dat altijd een kwalijk teken als ergens vers bij wordt gezet. Dat impliceert
dat de rest niet vers is. Nou, dat hebben we geweten.

Om te beginnen nemen we de carpaccio met truffelcrème, rucola en Old Amsterdam (€8,50). Het vlees is niet slecht, maar de crème smaakt sterk naar truffelessence, zo'n synthetisch smaakje waar je nog de hele dag van moet boeren. Verder veel kaas, rucola en ook nog grove croutons.

Het geroosterde sneetje zuurdesembrood met paddenstoelen, mayonaise van eekhoorntjesbrood en een krokant scharreleitje is eigenlijk nog het beste gerecht vanavond, al maakt de mayonaise het net iets te vettig (€9,50).

Twee soepen staan op de kaart. De goulashsoep is dun en smakeloos: geen pit en eigenlijk heel saai (€6,00). De romige witlofsoep met walnoot en roquefort (€6,50) is weliswaar romig, zoals beloofd, maar de hoofdsmaak is toch wel die van bitter, bepaald niet geholpen door de stukken blauwe kaas. Gekookt witlof is vooral bitter als je de wortelaanzet erin laat zitten. Onnodig slordig werk dus. Dit is geen lolletje.

Een enkel stukje brood erbij is er natuurlijk niet. Wil je brood, dan moet je dat apart bestellen (€3,50), maar dan krijg je er wel meteen boter en 'tappenade' (sic!) bij, alsof je het met je soep wilt combineren!

Kalfslever is altijd een favoriet gerecht, maar dan moet die wel goed klaargemaakt zijn. Hier is een dikke homp even aangebraden en dan getrancheerd, zodat je echt tegen niet te kauwen bloederige lever aankijkt. Er ligt dan nog een brij bovenop van spek en ui in een zogenaamde calvadossaus, met daarbij wat voor hete bliksem moet doorgaan en wat gebakken appel (die alleen maar warm en zacht is). Zelden is ons een slechter gerecht voorgeschoteld, of het moet die bedorven lever zijn geweest in een groot hotel, jaren geleden. Een enkel hapje is ook hier al te veel (€16,00).

En dan de sliptongetjes. Die drie piepkleine visjes zijn goed gebakken, maar duidelijk is ook dat ze niet erg vers zijn - nou ja, dat stond er ook niet bij! De bijbehorende friet is wel vers en oké, de mayonaise komt uit de fabriek en de sla is bijzonder suffig (€19,00).

Dan heb je niet zo veel vertrouwen in de toetjes meer. Witte en bruine chocolademousse met gekonfijte sinaasappel en ijs van oude sherry (€7,00) klinkt best aardig, maar de uitvoering laat veel te wensen over. De gekonfijte sinaasappel bestaat uit wat nauwelijks gekonfijte schilletjes. Het ijs is non-descript, net zoals de mousses.

En dan is er tarte tatin. Van appel staat er nog bij, alsof dat iets bijzonders is, maar de appel is vooral moezig en niet gekaramelliseerd; de bladerdeegbodem is zompig en ongaar.

Brak noemde de Vlaamse tv-kok Jeroen Meus dat zondag in een uitzending, waarin hij ook even liet zien hoe je lever wél moet bakken en garneren. Dat was voor de eenvoudigste huismoeder of -vader uitstekend te volgen.

Lever bak je wel rosé, maar nooit saignant. De kok van Bordjes moet wel een sukkel zijn, denk je dan. En dan is goedkoop eten nog te duur.

5

Meer over